De Test

Als er iets is wat mijn eerste zwangerschap mij heeft mogen leren dan is het wel om meer te gaan vertrouwen op mijn intuïtie. Ik had het voorrecht om begeleid te worden door een holistische vroedvrouw, zonder dat ik ooit in het reguliere circus eh… circuit terecht was gekomen. Er was namelijk niets wat ik van haar ‘moest’. Zelfs het voelen aan mijn buik was nog mijn eigen keuze. Dit gaf mij veel vertrouwen en doordat ik zo op mijzelf werd teruggeworpen ging ik automatisch ook beter naar de signalen van mijn lichaam luisteren.

En toen kwam de test. Met een week of 15-16* begon ik pijnlijke rode bulten op mijn schenen te krijgen. De vroedvrouw had er nog nooit van gehoord, zag er niet meteen kwaad in en raadde me aan om naar de huisarts te gaan als ik het niet vertrouwde. Google vertelde me dat ik ‘erythema nodosum’ had, onderhuidse ontstekingen. Kunnen ontstaan tijdens de zwangerschap, advies: rust nemen. Dit voelde logisch. Ik stond net een paar weken voor de klas als beginnend docente Nederlands. Stuiterende pubers en misselijkheid staat gelijk aan stress, dus die rust kon ik wel even op mijn buik schrijven. Toch probeerde ik tussen het nakijken en lesvoorbereiden door zo veel mogelijk te ontspannen. De bulten bleven komen.

Een goede vriendin van me kwam ook langs. Zij had net haar opleiding geneeskunde achter de rug. Haar tante (gynaecoloog) en haar ouders (beiden internist) en zij maakten zich toch wel ernstig zorgen om mijn ‘conditie’. Huilend naast me op de bank smeekte ze mij of ik alsjeblieft mij wilde laten onderzoeken in het ziekenhuis, want stel nu dat er echt iets vreselijk mis met mij bleek te zijn, dan zou zij zichzelf nooit vergeven. Ik voelde me ontzettend in het nauw gedreven en kon alleen nog maar huilen. Ik was heel erg teleurgesteld en voelde me niet gezien en gehoord. Het gegeven dat de huisarts er geen kwaad in zag (daar was ik inmiddels ook geweest) en ikzelf haarfijn aanvoelde dat ik simpelweg meer rust moest nemen, werd niet serieus genomen. Huilend stemde ik in met een onderzoek om mijn vriendin en haar familie gerust te stellen, onder één voorwaarde: ik wil absoluut GEEN echo. Ik wilde mijn ongeboren kind daarmee niet lastigvallen, omdat zij verontrust waren. ‘Nee’, zei ze, ‘je hoeft echt niet iets te doen wat jij niet wilt.’

Ik naar het ziekenhuis. Tante gynaecoloog ging mij hoogstpersoonlijk zelf onderzoeken. Zenuwachtig zat ik in de wachtkamer. Wat staat me hier in vredesnaam te gebeuren?! Tijdverspilling dit, ik heb genoeg werk te doen! En toen kon ik meelopen naar echokamer 1. Wat?! Eh… Echokamer? ‘Ja de eerste kamer links in die gang.’ Ja maar dit hadden we toch niet afgesproken? Ik keek naar mijn vriendin die mee was gegaan ter ondersteuning en mij beloofd had dat ik niks hoefde te doen tegen mijn instemming in. Zij haalde haar schouders op. Ik was totaal in shock en kon niks meer zeggen. Ik werd naar een bank begeleid, moest gaan liggen en mijn buik ontbloten. ‘Dit wil ik helemaal niet! Dit was niet de afspraak! Jullie mogen dit niet doen. Laat mijn baby en mij met rust!’ Helaas konden deze artsen geen gedachten en gezichtuitdrukkingen lezen, alleen maar een schermpje waar mijn baby op zou verschijnen. Ik keek mijn vriendin nogmaals vragend met tranen in mijn ogen aan. Alsjeblieft doe me dit niet aan. Ze zweeg in alle talen. ‘Ik wil dit niet’, probeerde ik nog. ‘En ik wil het al helemaal niet zien!’ Het scherm waar normaal gesproken ouders op mee kunnen kijken werd nog net op tijd aan de kant geschoven en toen begon het spektakel.

‘Je kindje is lastig te vinden.’
Er werd wat harder op mijn buik geduwd. Ik voelde me uitermate ongemakkelijk.
‘Ja hier zien we wat… Oh nu is het weer weggeschoten.’
Er werd nog wat harder in mijn onderbuik gepord. Natuurlijk schiet mijn baby weg. Ze wil niet gekookt worden, duh!
‘Ahh nu hebben we goed beeld. Ja en…’
Ik wilde niet naar hun woorden luisteren. Ik keek naar mijn vriendin die me voor mijn gevoel op dat moment volledig in de steek liet. En ik kon het haar niet kwalijk nemen. Ik kon volledig met haar meevoelen. Haar zwijgen begreep ik.
‘Oh kijk hier is het voetje…’
‘Ja is het nu nog niet klaar?! Ik wil dit niet horen!!’ riep ik in tranen uitbarstend. De vrouwen leken wakker te worden en stopten met de echo.

Vervolgens werd ik nog door twee specialisten bekeken, hoorde ik niets wat ik met google nog niet was te weten gekomen en verliet ik met twee paar steunkousen het ziekenhuis. Het was een intens verdrietige ervaring. Huilend zat ik in de trein naar huis en huilend stortte ik mij eenmaal thuisgekomen in de schoot van een huisgenoot. ‘Was het zo erg?’ vroeg ze zachtjes. Ik knikte en stootte nog een lading tranen vanuit mijn tenen naar buiten.

Dit overkwam me op de dag dat ik 17 weken zwanger was. Het voelde op dat moment als een aanranding. Er werd tegen mijn wil in aan mijn lichaam gezeten, IN mijn lichaam gekeken, MIJN lichaam. Toen wist ik zeker: dit gaat mij nooit maar dan ook nooit meer gebeuren. Niet dat ik tegen echo’s ben, nee absoluut niet. Maar daar ging het hier niet om. Wat er daadwerkelijk was gebeurd was dat ik mensen over mijn grenzen had laten gaan. Ik liet iets toe waar elk celletje in mijn lijf op tegen was. Dát was de aanranding en de enige die er verantwoordelijk voor was ben ik.

De rest van de zwangerschap verliep vlekkenloos en deze gebeurtenis gaf mij uiteindelijk heel veel kracht. Nog niet eerder had ik zo duidelijk gevoeld dat ik iets niet wilde en wat er gebeurde als ik er niet naar luisterde. Ik leerde dat ik echt mag vertrouwen op mijn intuïtie, die al had aangegeven dat er niks met mij aan de hand was en dat ik gewoon wat gas terug moest nemen. Ook werd mij nog duidelijker dat ik niet degene ben die de angsten van dierbaren hoef, wil én kan oplossen. Zij zijn verantwoordelijk voor hun gevoelens net zoals ik voor de mijne. Het verraste mij dat ik totaal geen boosheid voelde naar hen toe. Ik kon hun acties gewoon niet persoonlijk opvatten. Wat in eerste instantie een vreselijke daad leek, bleek uiteindelijk een waarachtig leermoment. En dan kan ik alleen maar dankbaar zijn.

* Het was in de herfst van 2011 toen dit gebeurde.

Advertenties