Ontboezemingen van een oermoeder

Het moederschap is iets wat mij redelijk makkelijk afgaat. Mijn geduld en rustige aard spelen daar een belangrijke rol bij. Alsmede de overgave die door mijn lijf stroomt. Toch is het leven met vier kleine kinderen behoorlijk intens. Er wordt veel van mij gevraagd. Zelfs tussen het schrijven van deze woorden door veeg ik billen af van mijn oudste, terwijl mijn jongste aan de borst hangt. Gelukkig kunnen mijn meisjes ook heel leuk samen spelen en zijn er momentjes op een dag dat ik even met Zora van bijna vier maanden rustig op de bank kan zitten. Ik kan heerlijk genieten van de speelgeluidjes en het ontdekken van hun creativiteit. De ruzies vind ik minder gezellig en zeker als ik moe ben is ons huisje echt te klein voor het gekakel en geschreeuw. En ik ben dan geneigd om te vluchten en te verdwijnen in mijn smartphone. Om via Whatsapp en Facebook een andere wereld in te stappen, ver weg van mijn ongemakkelijke gevoelens.

De dag voor Kerst werd ik wakker met oogmigraine. Gelukkig was mijn vriend thuis en kon ik nog even blijven liggen en wat slapen. Toen ik opstond voelde ik dat mijn hoofd erg vreemd aanvoelde. Een diep verstopte hoofdpijn, die opspeelde wanneer ik mij fysiek inspande. Daarnaast werd ik mij opeens super bewust van allerlei gedachten die door mijn hoofd spookten. Gedachten die niets zeiden en die niet te controleren waren. Alsof mijn hoofd een ontvangstkanaal was van Radio Klaag en Radio Onrust. Vermoeiend en zeer storend. Ik bleef me focussen op mijn ademhaling en mijn voeten en een wandeling buiten deed mij erg goed. Met mijn neus in mijn telefoon zitten verergerde de toestand.

De volgende dag, eerste Kerstdag, was de hoofdpijn weg, maar zat ik nog niet helemaal lekker in mijn lichaam. Ik voelde zo duidelijk dat ik de afgelopen maanden slaaptekort heb opgebouwd. Ook voelde ik dat mijn bedding, mijn aarding heel dun aanvoelde. Aangezien ik ondanks een lieve oppas die eens per week komt nog niet echt ruimte voor mezelf kan creëren, heb ik besloten om op een andere manier ruimte voor mijzelf te creëren. Per 1 januari 2017 gaat mijn smartphone uit. Ik wil niet langer vluchten in een virtuele wereld. Ik word er moe en verdrietig van, mijn lijf ziek en mijn bedding verdwijnt beetje bij beetje. Ik raak overprikkeld van alle verhalen die ik lees, van alle emoties die ik tussen de regels en foto’s door voel en van mijn eigen kinderen die wat van mij willen, terwijl ik net een app’je van vriendin X wil beantwoorden. Te zot voor woorden!

‘Zelfs een zogenaamde ‘oermoeder’, die de héle wereld aankan, heeft grenzen’, zei mijn vriend. Hij heeft gelijk. Ik kan mij goed overgeven aan ieder moment dat zich aandient, waardoor ik bijna oplos in het moment. Maar hierdoor ben ik helemaal voorbij gegaan aan mijn grenzen. Ik vergat ze! En nu ik ze voel wil ik ze in ere gaan herstellen. Ik wil het leven volledig aangaan. Naast alle heerlijke momenten ook de ongemakkelijke momenten helemaal doorvoelen en doorleven in plaats van mij hiervoor te verstoppen. En bovenal: ik wil écht contact. Ik wil mijn dierbaren, vrienden, kennissen en jou (!) kunnen zien, voelen en ruiken wanneer ik vraag hoe het met hun/jou gaat. En boven-bovenal: ik wil een liefdevolle en aanwezige voorbeeld zijn voor mijn kinderen in een wereld zonder emoticons!

Advertenties

De kunst van ontspannen

Zaterdagavond. Mijn vriend brengt de oudste twee meisjes naar bed en ik lig naast Layla (15mnd) te wachten totdat ze slaapt. Ze is moe, dus het zal niet lang meer duren. Ik vind het altijd fijn als de meisjes op tijd gaan slapen. Dan heb ik ook nog eventjes om iets voor mijzelf te doen. Terwijl ik lig te wachten op het sluiten van Layla’s oogjes bedenk ik wat ik straks zal gaan doen. Oh ik weet het al! Ik ga heerlijk ontspannen! Met mijn nieuwe Happinez, een kop thee, een stukje chocola en een warm kruidenbad. Ik realiseer mij weer hoe belangrijk het is om tijdens je zwangerschap daar echt tijd voor te nemen: lichamelijke en geestelijke ontspanning. Ah en na mijn heerlijke bad ga ik er een blog over schrijven, dat is ook alweer een hele tijd geleden!

Layla slaapt. Ik klim uit het bed en laat meteen het bad vollopen. Gooi er een paar handjes Keltisch zeezout in en een scheut citroenmelisseolie. Het begint al heerlijk te geuren. Ik kan bijna niet wachten! Nog even naar de keuken voor een kopje thee (het chocolaatje is al op voordat ik in bad zit…), tijdschrift, handdoek, kleren uit en in bad. Oh wat is dit heerlijk. Het warme water, zo koesterend, omhullend en ontspannend. Ik geniet van dit moment. Sluit mijn ogen en doe even he-le-maal niets. Heerlijk! Na een paar minuten sla ik mijn tijdschrift open en begin ik een artikel te lezen.  Jeetje wat is dit een genot. Dit moet ik mijzelf echt vaker gunnen. Maar dan…

Trippel trappel. Kleine voetjes komen de trap afgelopen. Zo te horen is het Thura. ‘Nee hè…’ is mijn eerste gedachte. ‘Kan hij (mijn vriend) haar niet gewoon in bed houden? Hij is vast zelf in slaap gevallen… Grom grom… Daar gaat mijn ontspanmoment.’ Ik hoor Thura rommelen in de gang. Ze zoekt mij. Ik probeer het te negeren en door te lezen, in de hoop dat haar vader haar zo weer ophaalt en in bed legt. Het gebeurt niet. Ik hoor een snik. Ik zie wat er gebeurt in mij. Gevoelens en gedachten die zouden kunnen zorgen voor dramatisch lijden als ‘ik mag ook nooit eens genieten en ontspannen’. Ik moet er bijna om lachen en ik realiseer mij opeens dat DIT het is. Het ultieme ontspannen is niet een warm bad met een boekje. Het is je keer op keer weer overgeven aan dat wat zich aandient. Meestromen ieder moment opnieuw. Zijn als water. Je gedachten kunnen dammen en blokkades bouwen voor de stroom van je rivier, maar laat ze weer los voordat je uit je oevers treedt.

‘Thuurtje, ik ben hier.’ Slaperige en ondeugende oogjes verschijnen om de hoek van de badkamer. ‘Moet mama je naar bed brengen?’ Ze knikt. ‘Liefje, ga je even op de bank wachten, dan kom ik er zo aan.’ Ik lees rustig mijn artikel uit, stap uit bad, droog me en doe een pyjama aan. Ik voel me volledig ontspannen wanneer ik Thura’s handje pak en haar naar bed breng. Binnen 5 minuten slaapt ze en heb ik alsnog een moment voor mijzelf voordat ik zelf ook naar bed ga. Wat fijn dit… Overgave…

 

 

Mount Everest

Een paar dagen geleden vroeg mijn vriend mij ’s avonds toen de kinderen lekker lagen te slapen, hoe ik de komende bevalling voor me zag. Ik moest deze vraag even op mij in laten werken, met de bevalling was ik nog totaal niet mee bezig. Met 10 weken zwangerschap en drie kleine kinderen om mij heen heb ik heel andere dingen aan mijn hoofd en lijf. ‘Wat bedoel je precies?’ vroeg ik hem.
Met grote vragende ogen keek hij mij aan. ‘Nou gewoon, wie er bij de bevalling is. Heb je al een vroedvrouw?’ Ik zei dat ik nog niet weet wie er allemaal bij gaan zijn, dat ik in ieder geval Laura heb gesproken en zij wilde wilde mijn vroedvrouw zijn en komen kramen.

Mijn vriend was niet gerust gesteld. ‘Waarom Laura? Zij woont aan de andere kant van het land! Kan je niet gewoon een vroedvrouw uit de buurt nemen?!’ Ik voelde dat ik boos werd en als ik boos word praat ik niet vanuit mijn hart en essentie en komen mijn zinnen er hortend en stotend uit. ‘Hoezo? Ik snap het niet. Laura komt sowieso kramen en als ik wil dat ze komt kan ze toch in de auto springen? Laura is heel speciaal voor mij en als er iemand bij moet zijn wil ik dat zij dat is.’
‘Ja dat ken ik wel van jou. De vorige keer kwam Tanja ook te laat. Jij belt veel te laat.’ Er sprak weinig vertrouwen uit zijn woorden. Dat raakte mij en maakte mij nog bozer.
‘Tanja kwam niet te laat. Ze kwam op tijd, ze kwam toen ze moest komen!’ Ik voelde mijn hartslag omhoog gaan en begon harder te praten.
‘Ze kwam wel te laat, want Layla was al geboren!’ ging hij verder.
‘Nou dan verschillen wij hier heel erg van mening!’ Van binnen kookte ik inmiddels over. Toen zei mijn vriend: ‘En wie gaat de controles doen?’
Dit was de druppel! Ik kon wel janken! Layla werd wakker, op precies het juiste moment. Ik liep de kamer uit, kroop in onze bedstee, ging naast haar liggen en gaf haar de borst. Ik richtte mij op mijn adem en ging voelen waarom ik zo ontzettend boos werd van het gesprek dat we net aan het voeren waren. Ik voelde me totaal niet gezien, niet gehoord en niet begrepen. Heeft hij nu met alle zwangerschappen en bevallingen die hij heeft meegemaakt nu nog steeds geen idee hoe ik in elkaar zit?

Tijdens mijn eerdere zwangerschappen waren er momenten dat ik werd uitgenodigd om in mijn kracht te gaan staan en groeide mijn vertrouwen stap voor stap. Na de geboorte van Layla voel ik mij heel sterk verbonden met mijn lichaam en mijn gevoel en zijn zij ook mijn richtingaanwijzers in mijn leven. Als iets (niet) goed voelt kán ik niet anders dan er naar luisteren en wil ik er ook echt naar handelen. Wat dat betreft ben ik gehuwd met mijzelf en zo trouw als een hond. Ben ik mijzelf ontrouw, dan voel ik me ongelukkig. Daarnaast stel ik mijzelf regelmatig de vraag: wat voor voorbeeld wil ik zijn voor mijn kinderen? In dit geval wil ik mijn dochters meegeven dat zij ten alle tijden goed naar hun gevoel en intuïtie moeten luisteren en daar echt naar mogen handelen. Anders laat je anderen over je grenzen gaan en als je altijd doet wat een ander zegt, dan heb je zelf eigenlijk geen grenzen.

Toen Layla weer sliep was mijn boosheid weer gezakt en voelde ik mijn kracht weer. Ook voelde ik de liefde voor mijn vriend en het diepe verlangen dat hij mij echt ziet. Ik realiseerde mij dat hij mij misschien nog steeds niet helemaal zag, omdat ik mijzelf aan hem tot op heden niet helemaal heb laten zien. Ik ging bij hem zitten en legde mijn hand op zijn hand. ‘Schat, misschien moet ik je gewoon even duidelijk uitleggen hoe ik in elkaar zit. Door al mijn ervaringen van de afgelopen jaren sta ik zo goed in contact met mijn lichaam en gevoel, dat ik wéét wanneer ik wel of niet iemand wil inschakelen. Ik ken mijn lichaam het beste en er is geen vroedvrouw die mij gaat vertellen dat er iets ‘mis’ zou zijn, want zij kan nooit voelen wat er in mijn lichaam of geest omgaat en punt 2 ik wil de natuur haar gang laten gaan en ik geloof niet in ‘mis gaan’. En wat zijn ‘controles’? Kopjes thee drinken, vragen hoe het gaat en even aan de buik voelen? Als ik het fijn vind dat Laura voelt aan mijn buik en contact maakt met de baby, dan weet ik haar te vinden.’
Ik keek naar mijn vriend en probeerde te bespeuren of mijn boodschap enigszins aankwam. Toen zei hij: ‘Weet je? Je vindt het denk ik niet leuk om te horen, maar ik heb het gevoel dat dat UC (unassisted childbirth) gebeuren een beetje een ego-dingetje is van jou. UC staat op een bepaald voetstuk, is een ideaal en dan wil je eigenlijk aan de wereld laten zien hoe goed jij UC kan bevallen.’
Ik wist niet of ik nu heel hard moest gaan lachen of gaan huilen. Vol onbegrip keek ik naar hem. In een fractie van een seconde voelde ik in mijn lichaam dat zijn woorden absoluut niet klopten. Voor mij is bevallen in mijn uppie geen kwestie van ego, maar van volledig vertrouwen. Bovendien hoef ik niet per sé in mijn eentje te bevallen en zou ik het fijn vinden als Laura aan mijn bad zit als het zo ver is, maar weet ik ook dat het ok is als ze wat later komt.
‘Lieve schat, ik heb de afgelopen jaren zoveel vertrouwen gekregen. Misschien is het nu aan jou om tijdens deze zwangerschap te leren vertrouwen op mijn vertrouwen, op mijn gevoel en verbinding met mijn lichaam.’ En hiermee was het gesprek voor nu zo’n beetje geëindigd en zal deze vast vervolgd worden.

Lieve schat, ik weet dat je dit lees. Je bent mijn meest trouwe en kritisch lezer 😉 Ik wens ons en de baby die nu in mijn buik groeit toe, dat we niet langer tegenover elkaar of achter elkaar hoeven staan, maar dat we náást elkaar kunnen staan. Mijn ervaring is dat als je je angsten loslaat en je vertrouwen volledig omarmt, het leven zo ontzettend veel lichter en gemakkelijker is. Kom pak mijn hand, recht je rug, je zal nog steeds kleiner zijn dan ik, maar samen zijn we de Mount Everest! Hoe heerlijk zou ik mij voelen als je mij ziet als de vrouw die ik in mijn totaliteit ben…