Hoe zou mijn leven geweest zijn…

Vanmiddag reden we van Zutphen naar Den Haag. Het was alweer een paar maanden geleden dat we voor het laatst onze familie en vrienden hadden bezocht. Ik kijk altijd een beetje tegen de reis op. Bijna twee uur in de auto met vier kleine kindjes. En elke keer valt het weer mee. We waren de snelweg nog niet op of de auto reed gevuld met dromen van zoet slapende meisjes. Het was al met al een rustig autoritje.

Op de snelweg voorbij Utrecht dacht ik opeens terug aan mijn jonge kinderjaren. Ik herinnerde mij dat ik altijd van alles wilde, wat precies weet ik niet meer. Het zal ongetwijfeld te maken hebben gehad met muziek maken, tekenen of andere creatieve uitspattingen. Ik weet mij nog wel goed te herinneren dat ik als klein meisje met twee breinaalden van mijn moeder aan het viool spelen was en met de stofzuigerslang aan het zingen. Ook weet ik nog goed dat mijn moeder een orgel had met bladmuziek en ik als vijfjarig meisje mijzelf noten leerde spelen. Muziek, lezen, tekenen, sport… Ik had zoveel interesses en het werd nooit gestimuleerd. Allemaal prachtige talenten, die nooit echt de kans hebben gekregen om tot bloei te komen.

‘Stel je voor’, zei ik tegen mijn partner, ‘dat ik als klein meisje wél de kans had gekregen om op muziekles te gaan of op een sport. Dat ik gestimuleerd zou worden om ergens heel bedreven in te gaan zijn. Hoe zou mijn leven geweest zijn als ik als klein meisje, verlangend naar uitdaging, wél op klarinetles was gezet?’ Terwijl deze vraag over mijn lippen rolde, zag ik mijzelf in een band op het podium de sterren van de hemel spelen en zag ik mijn kunstwerken al in New York hangen. Het kleine meisje blijft dromen…

‘Dan was je nu geen moeder geweest,’ antwoordde hij nuchter. Een mooier antwoord kon ik mij niet wensen.

Advertenties

De kunst van ontspannen

Zaterdagavond. Mijn vriend brengt de oudste twee meisjes naar bed en ik lig naast Layla (15mnd) te wachten totdat ze slaapt. Ze is moe, dus het zal niet lang meer duren. Ik vind het altijd fijn als de meisjes op tijd gaan slapen. Dan heb ik ook nog eventjes om iets voor mijzelf te doen. Terwijl ik lig te wachten op het sluiten van Layla’s oogjes bedenk ik wat ik straks zal gaan doen. Oh ik weet het al! Ik ga heerlijk ontspannen! Met mijn nieuwe Happinez, een kop thee, een stukje chocola en een warm kruidenbad. Ik realiseer mij weer hoe belangrijk het is om tijdens je zwangerschap daar echt tijd voor te nemen: lichamelijke en geestelijke ontspanning. Ah en na mijn heerlijke bad ga ik er een blog over schrijven, dat is ook alweer een hele tijd geleden!

Layla slaapt. Ik klim uit het bed en laat meteen het bad vollopen. Gooi er een paar handjes Keltisch zeezout in en een scheut citroenmelisseolie. Het begint al heerlijk te geuren. Ik kan bijna niet wachten! Nog even naar de keuken voor een kopje thee (het chocolaatje is al op voordat ik in bad zit…), tijdschrift, handdoek, kleren uit en in bad. Oh wat is dit heerlijk. Het warme water, zo koesterend, omhullend en ontspannend. Ik geniet van dit moment. Sluit mijn ogen en doe even he-le-maal niets. Heerlijk! Na een paar minuten sla ik mijn tijdschrift open en begin ik een artikel te lezen.  Jeetje wat is dit een genot. Dit moet ik mijzelf echt vaker gunnen. Maar dan…

Trippel trappel. Kleine voetjes komen de trap afgelopen. Zo te horen is het Thura. ‘Nee hè…’ is mijn eerste gedachte. ‘Kan hij (mijn vriend) haar niet gewoon in bed houden? Hij is vast zelf in slaap gevallen… Grom grom… Daar gaat mijn ontspanmoment.’ Ik hoor Thura rommelen in de gang. Ze zoekt mij. Ik probeer het te negeren en door te lezen, in de hoop dat haar vader haar zo weer ophaalt en in bed legt. Het gebeurt niet. Ik hoor een snik. Ik zie wat er gebeurt in mij. Gevoelens en gedachten die zouden kunnen zorgen voor dramatisch lijden als ‘ik mag ook nooit eens genieten en ontspannen’. Ik moet er bijna om lachen en ik realiseer mij opeens dat DIT het is. Het ultieme ontspannen is niet een warm bad met een boekje. Het is je keer op keer weer overgeven aan dat wat zich aandient. Meestromen ieder moment opnieuw. Zijn als water. Je gedachten kunnen dammen en blokkades bouwen voor de stroom van je rivier, maar laat ze weer los voordat je uit je oevers treedt.

‘Thuurtje, ik ben hier.’ Slaperige en ondeugende oogjes verschijnen om de hoek van de badkamer. ‘Moet mama je naar bed brengen?’ Ze knikt. ‘Liefje, ga je even op de bank wachten, dan kom ik er zo aan.’ Ik lees rustig mijn artikel uit, stap uit bad, droog me en doe een pyjama aan. Ik voel me volledig ontspannen wanneer ik Thura’s handje pak en haar naar bed breng. Binnen 5 minuten slaapt ze en heb ik alsnog een moment voor mijzelf voordat ik zelf ook naar bed ga. Wat fijn dit… Overgave…

 

 

Geboorte van een moeder

Het was op mijn 26e verjaardag dat Ronja haar zachte landing in het warme water kreeg, in het bijzijn van de vroedvrouw, een doula en haar vader. Allen zaten in stilte aanschouwend in vertrouwen aan het rand van het bad. Meer hoefden ze niet te doen. Ik had mij overgegeven aan de oerkrachten die door mijn lichaam stroomden. Mijn hoofd was uitgeschakeld en intuïtief wist ik wat ik te doen had, wat neer kwam op niks doen eigenlijk. Ademen was voldoende en klank geven aan mijn sensaties voelde ook erg goed. Het warme water was fantastisch. Ik snap nog steeds niet hoe vrouwen op het droge een kind kunnen baren.

Op het moment dat Ronja en ik elkaar voor het eerst aankeken was er de herkenning. ‘Ja jij bent het, jij bent Ronja!’ had ik gezegd. Zonder dat we van te voren wisten of ze een jongen of meisje zou zijn, kondigde het kind duidelijk aan dat het Ronja wilde heten. Automatisch voelde ik daarbij een stevige levendige dame met een sterke wil. Spannend! Vandaar de directe herkenning toen haar snuitje boven water kwam.

De kraamweek was een week vol tranen. De overgang van jonge vrouw naar moeder heeft diepe pijnen in mij geheeld. Het gemis van de moeder die ik nodig had werd vervuld door mijn eigen moederschap. Door te ervaren wat mijn kleine meisje nodig had, voelde ik de eigen gaten in mijn jeugd en konden ze gevuld worden met mijn eigen onvoorwaardelijke liefde. Pure liefde, zonder verwachtingen en vol vergeving. Ik kon mijn innerlijk kind troosten en mijn eigen moeder met mijn hart omarmen, wetende dat zij heeft gedaan wat zij kon en ik de lessen kreeg waar ik blijkbaar om heb gevraagd. Ik kon haar niet langer kwalijk nemen voor het afwezig zijn, omdat ik zelf niet langer afwezig was. Zonder oordelen aanschouwde ik het tranenspektakel dat mijn herinneringen schoonspoelde. Ik voelde me als nieuw. Dit was de geboorte van een moeder.image