De Brief

Genietend van het wonder aan mijn borst dat, zonder dat ik het doorhad groeide als kool, groeide er in mij een nieuw kindje. In vergelijking met een jaar daarvoor voelde ik me heerlijk. De misselijkheid was veel minder en de vermoeidheid, wel ja dat leek me redelijk normaal in mijn toestand. Ik deed rustig aan, leefde van moment tot moment en zat lekker in mijn lijf.

De maanden vlogen voorbij en in die maanden liep mijn melkproductie steeds verder achteruit. Totdat er nog af en toe een druppel uitkwam als Ronja heel erg haar best deed. Principe 1 ging overboord en Ronja kreeg een flesje, glazen fles welteverstaan. Voor ze naar bed ging kreeg ze een mengsel van havermelk met een Biobimpapje. Daarnaast bleef ze stug doorsabbelen voor dat ene druppeltje. Naast dat mijn melk minder werd, begon mijn buik juist weer te groeien. Principe 2 ging ook de deur uit: we schaften een tweedehands wandelwagen aan, want mijn baby in de doek dragen ging naar verloop van tijd niet meer. Volgens mij was dit ook het punt dat ik maar stopte met de opvoedkundige principes en per situatie keek wat het beste was voor ons allemaal.

Aan het einde van de zwangerschap kwam er toch weer een principe om de hoek kijken. Ik had de uitgerekende datum inmiddels gepasseerd en ik merkte dat mensen in mijn omgeving zenuwachtig begonnen te worden. Ik begon opmerkingen te krijgen als ‘goh ben je nu nog niet bevallen’, ‘deze blijft wel lang zitten hè?!’ en ‘wordt het niets eens tijd dat je je laat inleiden?’ Vooral de laatste opmerking deed mijn nekharen overeind komen. Via mijn emailbox kreeg ik ook zeer verontruste berichten, dat mijn ‘situatie’ gevaarlijk begon te worden, dat ik beter niet te lang kon doorlopen en verstandig moest zijn. Daar bovenop kreeg ik nog een uitgebreide email met alle risico’s die ik liep tot en met de dood als gevolg! Mijn god! Waar is iedereen in hemelsnaam mee bezig?! Ik werd hier ZO diep intens door geraakt. Het verdriet kwam vanuit mijn tenen en was zo rauw. En ik herkende deze pijn maar al te goed.

Onder een warme douche liet ik het allemaal stromen. Het verdriet dat ik mij niet gezien voelde, het ongeloof dat mensen mijn gevoel niet vertrouwden en al die angsten van iedereen: weg ermee, door het doucheputje! Ik wilde niet opgezadeld worden met hún projecties. Ik vertrouwde helemaal op mijn gevoel dat het goed was. Dat de baby in mijn buik het nog fijn had en als er daadwerkelijk ingegrepen moest worden, dat ik van binnenuit wel een signaal zou krijgen. Na deze verfrissende en bekrachtigende schoonmaak heb ik een brief geschreven aan mijn omgeving:

Den Haag, 27 april 2013

Lieve mensen die zich zorgen maken om de situatie waarin ik mij nu bevind.

In eerste instantie had ik helemaal geen zin om deze woorden te moeten gaan schrijven, daar ik hoopte dat de mensen in mijn omgeving, met name de mensen die mij goed kennen, mijn dierbaren, simpelweg vertrouwen hebben in mijn handelen. Maar vertrouwen hebben en vertrouwen krijgen is een van de moeilijkste opgaven tegenwoordig. Misschien is het zelfs zo dat je soms vertrouwen moet verdienen. Ik wil graag toelichten waarom ik mij na 42 weken zwangerschap niet (meteen) laat inleiden in het ziekenhuis en ik hoop hiermee wat vertrouwen te winnen en een voorbeeld te kunnen zijn voor vrouwen die net als ik dichtbij hun gevoel willen kunnen blijven.

Er zijn heel veel dingen die ik vreemd vind. Zo vind ik het vreemd dat wanneer je zwanger raakt er een datum wordt geprikt waarop je bent ‘uitgerekend’ en dat je ‘over tijd’ bent wanneer je die datum bent gepasseerd. Ieder mens, elke man, vrouw, baby is anders en heeft zijn of haar eigen ritme. Er zijn baby’s die weken te vroeg worden geboren. Tegenwoordig worden baby’s die met 24 weken geboren worden al gered, een paar jaar geleden was dit nog niet het geval. Er worden baby’s geboren met 37 weken die net zo weinig wegen als een baby van 30 weken. Er zijn baby’s die met 44 weken geboren worden en hartstikke gezond zijn. Wat is gemiddeld?
Wat ik ook vreemd vind is dat er steeds meer gezonde zwangere vrouwen per se in een ziekenhuis willen bevallen en dat het aantal keizersnedes zo ontzettend aan het groeien is! Wie snijdt er nu in een gezond lichaam?! Om risico’s voor te zijn? Creëer je zo juist niet meer risico’s?

Wat ik niet vreemd vind is dat er culturen/ landen zijn waarin er helemaal geen medische zorg is en vrouwen achter een boom even tussen de bedrijven door een kind baren, helemaal alleen!
En zo kan ik nog wel even doorgaan….

Hoe een kind gebaard zou moeten worden, dat is zo afhankelijk van in welk land en in welke cultuur je opgroeit. Naar mijn idee leven wij in een land waarin veel vertrouwen wordt gebaseerd op cijfertjes, statistieken. De kans op risico’s stijgt voor zoveel en na zoveel weken zwangerschap. ‘De kans’, ‘risico’s’… ik kan er persoonlijk niet zoveel mee. Ik berust mijn vertrouwen op mijn gevoel. Dit is niet te meten, te wegen, te filmen, te onderzoeken. Dat is er gewoon. En ja dat kan eng zijn.

Vandaag is het 27 april 2013. Volgens de berekeningen was ik 10 april uitgerekend. Echter zit de baby nog steeds in mijn buik. Ik maak mij op dit moment geen zorgen. Het is absoluut niet zo dat ik denk dat ik een Afrikaanse vrouw ben en straks gewoon even een kindje baar hier achter het kippenhok, het is ook absoluut niet zo dat ik bang ben voor het ziekenhuis en daarom mij nu niet laat inleiden, het is ook niet dat ik een eigenwijze, betweterige, koppige, trotse troela ben die denkt het allemaal wel zelf te kunnen zonder enige hulp van buitenaf (nou misschien dat laatste een beetje…). Ik neem deze situatie uiterst serieus.

Afgelopen woensdag, toen ik 42 weken zwanger was, ben ik met mijn vroedvrouw naar het AMC geweest en hebben we een gesprek gehad met gynaecoloog Irene de Graaf. Ze zijn daar een poli aan het oprichten voor vrouwen die een medische indicatie krijgen en niet meteen in een protocol terecht willen komen, voor zelfbewuste vrouwen die eigen verantwoordelijkheid nemen en niet omdat ze eventuele risico’s voor willen zijn. Het was een heel fijn gesprek waarin we met respect voor elkaar naar elkaar luisterden. De gynaecoloog legde mij de risico’s uit die eventueel zouden kunnen ontstaan. Aangezien ik over een dosis gezond verstand beschik neem ik deze risico’s serieus. Echter besef ik ook dat deze risico’s op statistieken berusten en zoals ik al eerder zei, wat mijn eigen gevoel in het moment zegt, neem ik serieuzer dan statistieken. We hebben in goed overleg een ‘plan’ opgesteld. Aangezien ik de hele zwangerschap zonder problemen ben doorgekomen, een goede (lage!) bloeddruk heb, de baby goed beweegt en ik me goed voel, zag de gynaecoloog nu geen reden om mij stante pede in te leiden. Mocht ik nu op enig moment het gevoel krijgen dat er iets met de baby of met mij aan de hand is, dan kan ik naar het MCH hier om de hoek (zie het vanuit mijn bed!). De gynaecoloog heeft contact gehad met het MCH, de situatie uitgelegd en zij zullen mij opvangen indien dat nodig is. Mijn besluit om rustig af te wachten totdat de baby wil komen is voor mijn gevoel in goed overleg gegaan. Ik voelde mij gehoord en gesteund door Irene en ervoer zelfs vertrouwen bij haar.

Wat wil ik nu het allerliefst? Dat is thuis bevallen, in bad, in mijn eigen vertrouwde veilige, rustige omgeving en een gezonde baby in mijn armen sluiten. Het liefst nog gisteren dan vandaag. Ook wil ik dat de baby op zijn of haar eigen tijd kan komen. Maar het aller allerbelangrijkste is dat de baby gezond ter wereld komt. Mijn voorkeur ligt bij een natuurlijke bevalling thuis, maar mocht het zover komen dat ik om wat voor reden toch naar het ziekenhuis zou moeten, dan zou ik daar ook vrede mee hebben. Voor nu voelt het allemaal nog in orde. Terwijl ik dit typ zit baby weer lekker op mijn blaas te duwen en krijgen mijn darmen een fijne massage. Ik geniet heerlijk van het zonnetje dat door mijn ramen valt en ik ben blij dat ik dit verhaal op papier heb gezet.

Tot slot zou ik degenen die zich zo’n zorgen maken willen vragen om bij zichzelf na te gaan waarop deze zorgen berusten. Is het een naar gevoel in je onderbuik? Waar komt dat vandaan? Berust dat gevoel op ongelukkige cijfertjes, statistieken, voorbeelden uit de omgeving, eventuele risico’s? Ik snap de bezorgdheid en waardeer het ergens ook wel. Ik zie het als teken dat jullie om mij geven. Maar deze bezorgdheid is van jullie, is een gevoel of gedachte in jullie lichaam of hoofd en het is nu niet wat ik nodig heb voor een ontspannen bevalling. Wat de baby en ik nodig hebben is vertrouwen. Vertrouwen dat ik de juiste stappen onderneem wanneer dat nodig is, vertrouwen dat mijn lichaam het aangeeft als er iets aan de hand is, vertrouwen dat de baby op zijn of haar eigen tijd komt, vertrouwen. Gewoon vertrouwen.

Ik hoop met heel mijn hart dat het vertrouwen in mij na dit gelezen te hebben groter is geworden, al is het maar een babyhandje vol.

Liefs,
Marjolein

Advertenties

Zorg vanuit verbinding

Op mijn verhaal ‘De Test’ kreeg ik wisselende reacties. Een dierbare van mij had het gelezen met gemengde gevoelens en vroeg zich af of de vriendin waar ik over had geschreven zich nu niet ontzettend gekwetst zou voelen. Ik kan me voorstellen dat deze persoon zich dat afvroeg, echter ik kreeg hierdoor wel het gevoel dat de essentie van deze ervaring niet volledig duidelijk was overgekomen. Vandaar ik nu deze woorden schrijf.

Allereerst wil ik voorop stellen dat ik de personen die mij destijds gevraagd hebben om me te laten onderzoeken ontzettend lief heb. Ze hebben een bijzondere plek in mijn hart en ik vertrouw er op dat zij dat weten. Ze weten ook inmiddels dat ik iemand ben die trouw is aan haar gevoel. Hoe ik het onderzoek heb ervaren, zo heb ik dat opgeschreven. Ik heb het niet mooier of erger gemaakt, het waren puur mijn emoties en ik draag hier zelf volledig de verantwoordelijkheid voor. Ik neem niemand wat kwalijk.

‘Ja maar ze bedoelden het toch goed?’ zei mijn dierbare. Vast en zeker, ongetwijfeld, maar op dát moment ervoer ik geen goede bedoelingen. Angst regeerde. Zij waren bang dat mij iets zou overkomen en ik was bang hen te moeten teleurstellen. En dat is volgens mij de kern van deze gebeurtenis en waar heel veel zwangeren tegen aan lopen tijdens hun reis naar moederschap (en soms zelfs nog daarna). Je kunt de allerbeste bedoelingen voorhebben met iemand. Echter als je vergeet daarbij stil te staan aan wat de ander daadwerkelijk te zeggen heeft of nodig heeft dan kunnen de oprecht goede bedoelingen heel andere gevolgen hebben.

Ik heb het gevoel dat de zorgverlener en de zorgvrager wat meer naast elkaar mogen gaan staan. Het is dan echt van belang dat de zorgvrager (de zwangere) zichzelf goed gaat informeren naar alle mogelijkheden die er zijn rondom zwangerschap en bevallen en dat ze ook goed bij zichzelf VOELT wat zij (en haar partner en ongeboren baby) nodig hebben. Ook mag ze hier voor gaan staan als ze het eenmaal duidelijk heeft. De zorgverlener (verloskundige of gynaecoloog) zou wat meer naar de zwangere als geheel mogen kijken. Naast het meten van haar bloeddruk, gewicht en bloedsuiker, alle apparaten even aan de kant leggen, de vrouw aandachtig aankijken en vanuit oprechte interesse vragen: ‘Goh, hoe is het nu écht met je?’

Met heel mijn hart hoop ik dat we meer deze kant op zullen gaan: zorg vanuit verbinding en echt contact. We hebben allemaal hetzelfde doel: dat baby’tjes een fijne landing krijgen op aarde. Als we samen een mooiere wereld willen creëren, dan begint dat in de buik.

belly

De Test

Als er iets is wat mijn eerste zwangerschap mij heeft mogen leren dan is het wel om meer te gaan vertrouwen op mijn intuïtie. Ik had het voorrecht om begeleid te worden door een holistische vroedvrouw, zonder dat ik ooit in het reguliere circus eh… circuit terecht was gekomen. Er was namelijk niets wat ik van haar ‘moest’. Zelfs het voelen aan mijn buik was nog mijn eigen keuze. Dit gaf mij veel vertrouwen en doordat ik zo op mijzelf werd teruggeworpen ging ik automatisch ook beter naar de signalen van mijn lichaam luisteren.

En toen kwam de test. Met een week of 15-16* begon ik pijnlijke rode bulten op mijn schenen te krijgen. De vroedvrouw had er nog nooit van gehoord, zag er niet meteen kwaad in en raadde me aan om naar de huisarts te gaan als ik het niet vertrouwde. Google vertelde me dat ik ‘erythema nodosum’ had, onderhuidse ontstekingen. Kunnen ontstaan tijdens de zwangerschap, advies: rust nemen. Dit voelde logisch. Ik stond net een paar weken voor de klas als beginnend docente Nederlands. Stuiterende pubers en misselijkheid staat gelijk aan stress, dus die rust kon ik wel even op mijn buik schrijven. Toch probeerde ik tussen het nakijken en lesvoorbereiden door zo veel mogelijk te ontspannen. De bulten bleven komen.

Een goede vriendin van me kwam ook langs. Zij had net haar opleiding geneeskunde achter de rug. Haar tante (gynaecoloog) en haar ouders (beiden internist) en zij maakten zich toch wel ernstig zorgen om mijn ‘conditie’. Huilend naast me op de bank smeekte ze mij of ik alsjeblieft mij wilde laten onderzoeken in het ziekenhuis, want stel nu dat er echt iets vreselijk mis met mij bleek te zijn, dan zou zij zichzelf nooit vergeven. Ik voelde me ontzettend in het nauw gedreven en kon alleen nog maar huilen. Ik was heel erg teleurgesteld en voelde me niet gezien en gehoord. Het gegeven dat de huisarts er geen kwaad in zag (daar was ik inmiddels ook geweest) en ikzelf haarfijn aanvoelde dat ik simpelweg meer rust moest nemen, werd niet serieus genomen. Huilend stemde ik in met een onderzoek om mijn vriendin en haar familie gerust te stellen, onder één voorwaarde: ik wil absoluut GEEN echo. Ik wilde mijn ongeboren kind daarmee niet lastigvallen, omdat zij verontrust waren. ‘Nee’, zei ze, ‘je hoeft echt niet iets te doen wat jij niet wilt.’

Ik naar het ziekenhuis. Tante gynaecoloog ging mij hoogstpersoonlijk zelf onderzoeken. Zenuwachtig zat ik in de wachtkamer. Wat staat me hier in vredesnaam te gebeuren?! Tijdverspilling dit, ik heb genoeg werk te doen! En toen kon ik meelopen naar echokamer 1. Wat?! Eh… Echokamer? ‘Ja de eerste kamer links in die gang.’ Ja maar dit hadden we toch niet afgesproken? Ik keek naar mijn vriendin die mee was gegaan ter ondersteuning en mij beloofd had dat ik niks hoefde te doen tegen mijn instemming in. Zij haalde haar schouders op. Ik was totaal in shock en kon niks meer zeggen. Ik werd naar een bank begeleid, moest gaan liggen en mijn buik ontbloten. ‘Dit wil ik helemaal niet! Dit was niet de afspraak! Jullie mogen dit niet doen. Laat mijn baby en mij met rust!’ Helaas konden deze artsen geen gedachten en gezichtuitdrukkingen lezen, alleen maar een schermpje waar mijn baby op zou verschijnen. Ik keek mijn vriendin nogmaals vragend met tranen in mijn ogen aan. Alsjeblieft doe me dit niet aan. Ze zweeg in alle talen. ‘Ik wil dit niet’, probeerde ik nog. ‘En ik wil het al helemaal niet zien!’ Het scherm waar normaal gesproken ouders op mee kunnen kijken werd nog net op tijd aan de kant geschoven en toen begon het spektakel.

‘Je kindje is lastig te vinden.’
Er werd wat harder op mijn buik geduwd. Ik voelde me uitermate ongemakkelijk.
‘Ja hier zien we wat… Oh nu is het weer weggeschoten.’
Er werd nog wat harder in mijn onderbuik gepord. Natuurlijk schiet mijn baby weg. Ze wil niet gekookt worden, duh!
‘Ahh nu hebben we goed beeld. Ja en…’
Ik wilde niet naar hun woorden luisteren. Ik keek naar mijn vriendin die me voor mijn gevoel op dat moment volledig in de steek liet. En ik kon het haar niet kwalijk nemen. Ik kon volledig met haar meevoelen. Haar zwijgen begreep ik.
‘Oh kijk hier is het voetje…’
‘Ja is het nu nog niet klaar?! Ik wil dit niet horen!!’ riep ik in tranen uitbarstend. De vrouwen leken wakker te worden en stopten met de echo.

Vervolgens werd ik nog door twee specialisten bekeken, hoorde ik niets wat ik met google nog niet was te weten gekomen en verliet ik met twee paar steunkousen het ziekenhuis. Het was een intens verdrietige ervaring. Huilend zat ik in de trein naar huis en huilend stortte ik mij eenmaal thuisgekomen in de schoot van een huisgenoot. ‘Was het zo erg?’ vroeg ze zachtjes. Ik knikte en stootte nog een lading tranen vanuit mijn tenen naar buiten.

Dit overkwam me op de dag dat ik 17 weken zwanger was. Het voelde op dat moment als een aanranding. Er werd tegen mijn wil in aan mijn lichaam gezeten, IN mijn lichaam gekeken, MIJN lichaam. Toen wist ik zeker: dit gaat mij nooit maar dan ook nooit meer gebeuren. Niet dat ik tegen echo’s ben, nee absoluut niet. Maar daar ging het hier niet om. Wat er daadwerkelijk was gebeurd was dat ik mensen over mijn grenzen had laten gaan. Ik liet iets toe waar elk celletje in mijn lijf op tegen was. Dát was de aanranding en de enige die er verantwoordelijk voor was ben ik.

De rest van de zwangerschap verliep vlekkenloos en deze gebeurtenis gaf mij uiteindelijk heel veel kracht. Nog niet eerder had ik zo duidelijk gevoeld dat ik iets niet wilde en wat er gebeurde als ik er niet naar luisterde. Ik leerde dat ik echt mag vertrouwen op mijn intuïtie, die al had aangegeven dat er niks met mij aan de hand was en dat ik gewoon wat gas terug moest nemen. Ook werd mij nog duidelijker dat ik niet degene ben die de angsten van dierbaren hoef, wil én kan oplossen. Zij zijn verantwoordelijk voor hun gevoelens net zoals ik voor de mijne. Het verraste mij dat ik totaal geen boosheid voelde naar hen toe. Ik kon hun acties gewoon niet persoonlijk opvatten. Wat in eerste instantie een vreselijke daad leek, bleek uiteindelijk een waarachtig leermoment. En dan kan ik alleen maar dankbaar zijn.

* Het was in de herfst van 2011 toen dit gebeurde.