Dageraad

‘Hoe lang moet u nog?’ vroeg de bloemiste. Het was zaterdag 3 september en ik voelde de onweerstaanbare drang om bloemen in huis te halen. Voor mij is dat meestal een teken dat de bevalling zich spoedig zal aandienen.
‘Tja, geen idee. Het kan ieder moment komen. Ik ben al voorbij 40 weken.’
‘Oh spannend! Nou dan moet u morgen maar gaan bevallen, dan regent het de hele dag.’ adviseerde ze vrolijk.
‘Het lijkt mij zo heerlijk om buiten in de tuin te bevallen. Liever dinsdag, dan wordt het weer lekker warm.’
Twee grote ogen kijken mij aan. ‘Eh… Ja dat kan natuurlijk ook. Nou eh… Succes dan maar hè?’
Ik knik haar vriendelijk gedag en Ronja en Thura dragen de Amaryllissen voorzichtig naar de bakfiets.
‘Zijn deze boemen voor de baby? vraagt Thuurtje opgewekt.
‘Ja schatje, deze bloemen verwelkomen de baby.’

Zondag 4 september
Druilerig weer, zoals de bloemiste al voorspelde. Ik werd wakker met een zeer onaangenaam gevoel tussen mijn benen. Lopen deed pijn, zitten deed pijn, alles deed pijn. Pijn, veroorzaakt door een onderhuidse ontsteking op mijn buitenste schaamlip. Mijn inmiddels grote ronde lichaam, een enorme puist, juist daar! Off all places! Mijn god, ik wist niet wat ik meemaakte. De hele dag lag ik op de bank de pijnlijke plek te ontlasten. Eén ding wist ik zeker: met zo’n joekel van een puist ga ik echt niet bevallen vandaag! Het lot besliste anders…

Rond 15 uur ging mijn vriend met de drie meisjes een boodschapje doen en kon ik even in bad proberen te ontspannen. Voordat ik in het warme water stapte verloor ik op de wc de slijmprop. ‘Nee, niet nu toch? Pfff…’ Eenmaal in bad voelde ik al gauw iets anders naast de pijnlijke ontsteking. Iets ‘vaags’ op de achtergrond, zo om de 6 minuten. Ik app’te vroedvrouw Laura deze informatie en genoot weer van het water dat de ongemakkelijkheden goed verzachtte.

Drie kwartier later lag ik weer op de bank en kwamen mijn drie heerlijke meisjes weer stralend binnen. Mijn vriend probeerde ze zo veel mogelijk bij mij vandaan te houden, zodat ik nog wat kon rusten. Niet dat het werkte. Ze waren wel goed in afleiding brengen… De vage ‘ietsjes’ waren even niet voelbaar. Pas toen ik ging koken en tijdens het eten werden de ‘ietsjes’ ietsjepietsjes meer. Mijn vriend vroeg tijdens het eten of ik nu al een leuke naam wist. Wetende dat hij rekening hield met het ontvangen van een zoon, zei ik enigszins verontschuldigend dat ik écht geen jongensnaam kon verzinnen. De naam ‘Neva’ was al vanaf het begin van de zwangerschap bij mij. Helaas resoneerde die naam niet bij hem. Ik noemde nog een paar namen, maar geen enkele voelde kloppend. ‘Weet je wat ik een mooie naam vind?’ zei hij. ‘Zora.’
‘Ja dat vind ik ook een mooie naam, maar is dat niet een beetje vreemd? (Onze oppas uit Den Haag heet zo. Nadat we zijn verhuisd naar Zutphen hebben we nog altijd goed contact en is ze een dierbaar iemand voor ons allemaal) Laten we eerst maar zien wat het is.’ Zo eindigde het tafelgesprek.

Na het eten vervolgde het avondritueel chaotisch als altijd. Mijn vriend werkte snel de vaat weg, ik lag weer op de bank de puist te ontlasten en de drie meiden waren onvoorstelbaar druk en sprongen op de bank, van de bank… We zaten er beiden een beetje doorheen en waren zeer opgelucht toen het 18.45 en we de kinderen naar bed konden brengen. Papa bracht Ronja en Thura naar bed en ik bracht Layla naar bed. Het duurde niet lang voordat Layla aan de borst in slaap viel. De ietsjepietsjes meer begonnen nu toch wel serieuzere sensaties te worden en bij elke golf masseerde ik mijn rug. Nog steeds kwamen ze om de 6 minuten. Voorzichtig klom ik uit onze bedstee en vervolgde ik mijn sessie op de bank. Ik was moe en dommelde zo nu en dan weg. Inmiddels was het 19.45 en ik wist dat mijn vriend tussen Ronja en Thura in slaap was gevallen. Dit kwam mij een beetje onhandig uit, want ik had inmiddels wel de behoefte om in bad te stappen. Om 20.15 kwam hij beneden en ging slaapdronken naast mij op de bank zitten. Daar bleef hij zo’n vijf minuten niet aanwezig voor zich uitstaren. Ik begon te zuchten en wat geluiden te maken om uiting te geven aan een wee en vroeg hem daarna of hij misschien het bad wilde gaan opzetten. Hij leek wakker te worden. ‘Oh, het bad! Ja, maar dan moet ik eerst opruimen.’ Ik kon de humor er net nog van inzien. Vriendlief die de boel netjes wil maken voordat de baby komt, terwijl ik met toch zeker al 7-8 cm ontsluiting op de bank lig. Dus meneer ging rustig opruimen, stofzuigen, zeil neerleggen, bad oppompen (dit alles met het nodige bijbehorende lawaai en als je aan het bevallen bent klinkt een stofzuiger verdraaid luid kan ik je zeggen), slang aan de kraan koppelen (oh wacht deze slang past er niet op. Wat zeg je?! Vul dat bad gewoon! Nu!) en om 21 uur hoorde ik dan toch eindelijk water in het bad stromen. Echter, ik kon niet meer liggen op de bank. Ik moest zitten en ik begon een onweerstaanbare drang te voelen om ‘iets’ mijn lichaam uit te werken. Ik zag een bodempje water in het bad en wist dat het niet snel genoeg volstroomde. Zuchtend, steunend en kreunend begon ik wat matjes op de grond te leggen en op de bank. Mijn vriend was nog steeds druk bezig, maar waarmee…? Ik ervoer geen pijn, al stroomden er intense krachten door mijn lijf. Oerkrachten die mij vertelden dat er een kind geboren ging worden en wel NU. Ik ging op mijn hurken zitten, tussen de bank en het bad. Ik zei tegen mijn vriend ‘dat bad wordt hem niet meer!’ en voelde met mijn hand tussen mijn benen. Daar voelde ik het vlies nog intact in mij en op het moment dat ik mij bewust word van het vlies, breekt het en stroomt er een golf van vruchtwater langs mijn hand. Tegelijkertijd voel ik het hoofdje tegen mijn vingers aan zakken en het duwt mijn hand gewoon naar buiten. Enkele seconden ‘staat’ het hoofdje om er vervolgens uit te glijden. De rest van het lijfje glibbert er achteraan, met nog heel veel vruchtwater. En dan ligt er opeens een hoopje mens op de grond. Het ging zo snel dat ik het kindje niet kon opvangen, maar natuurlijk wel meteen oppakte en tegen mij aan legde. ‘Wat kan ik doen?!’ vroeg mijn vriend. ‘Ik weet het niet? Geen idee… Een doek!’ Ik kreeg een doek aangereikt, legde dit over het kindje en manouvreerde mijzelf met baby weer op de bank. Zo, even bijkomen. Wat ging dat snel! Na een minuut of 10 kwam ik een beetje bij en zei ik: ‘zullen we kijken wat het is?!’ Mijn hand voelde onder de doek en ja hoor… Weer een spleetje! Mijn vriend moest lachen. We zijn gezegend met vier gezonde en prachtige dochters! Voor mij voelde het heel vertrouwd en ik wist: ‘ik ken jou.’

De placenta kwam na ongeveer 20 minuten en Laura rond 22 uur. Ik kan niet zeggen dat ik het een ‘mooie’ bevalling vond. Het was zoals de natuur het heeft bedoeld. Ik was ook helemaal niet meer bezig met UC (unassisted childbirth) bevallen of toch met vroedvrouw. Ik heb mijn lichaam volledig gevolgd en haar het werk laten doen. Mijn reptielenbrein had de overhand, mijn denken bestond niet en er kwam ‘gewoon’ een kind. Het was een oerbevalling en het ging zoals het moest gaan.

Toen ik een paar uur later onder de douche stond, kwam ik er achter dat mijn puist (ja ik was hem even vergeten. Jullie ook?) was opengebarsten. De druk was er van af. Ik maakte er nog een grap over: de baby kwam als een komeetinslag en liet een krater achter… Maar goed. Deze krater krijgt nog een staartje, wat je in een volgend blog kan lezen.

De volgende ochtend konden de drie zusjes rustig kennis gaan maken met hun kleine zusje. ‘Weet je hoe ze heet? vroeg papa aan zijn dochters. Ze schudden van ‘nee’. ‘Zora.’ He, maar dat is gek. Je zag ze denken. Maar ze vonden het wel goed.

Zora Eliana Nowi, onze ZEN-dochter. Geboren met bijna de snelheid van het licht op zondag 4 september om 21.16. Zora betekent ‘dageraad’. Ook al is ze in het donker geboren, dit kleine meisje komt ons veel licht brengen.

image

 

Advertenties

Laylalalaylalalaylalalaylala

In enkele minuten had ik een baby in mijn armen. Mijn vriend hing over mij heen om zijn derde dochter te bewonderen. Ik zag Floris binnenkomen. Zijn mond viel open. Hij had het moment supreme gemist! 9 maanden naar het moment van geboorte toegeleefd en dan mist hij het! Gelukkig stond er een camera van een afstandje alles gade te slaan. (Uit de beelden bleek dat ik om 17.18 het bad in stapte en ik om 17.24 een baby in mijn handen had. Een stortbevalling van 6 minuten!) Ik had eigenlijk alleen maar oog voor de baby. ‘Wie ben jij?!’ Dit was niet het kindje dat ik verwacht had. Zoekend naar sporen van herkenning, vergat ik alles om mij heen maar ook in mij. De vorige keren kwam de placenta vrij vlot. Dit keer duurde het wat langer.

image

Na een tijdje begon ik last van mijn rug te krijgen. Ik zat niet lekker meer in het bad. Met de placenta nog in mij en de navelstreng intact klauterde ik uit het bad en ging ik op mijn bed liggen. De baby lag naast mij en ging lekker drinken. Mijn rug bleven zeuren, deed pijn en daarna stopte het weer. Wat was dit nou? Al gauw had ik door dat het rugweeën waren! Mijn lichaam probeerde mij wakker te schudden en liet mij weten dat er nog een moederkoek geboren moest worden. Maar ik was moe en had echt geen zin om nu aan het ‘werk’ te moeten. Ik wilde weten wie dit kindje was! Ik besloot op Tanja te wachten, zij kon mij wel door dit laatste stukje coachen.

Het zal niet meer dan twee uur na de geboorte zijn geweest dat Tanja aan mijn bed verscheen. Ze zag meteen aan me dat ik er ongemakkelijk bij lag. Het voelde goed om de navelstreng door te knippen. Zo had ik wat meer bewegingsmogelijkheden. Baby ging op papa’s borst liggen en ik ging voelen wat mijn lichaam nodig had om de placenta naar buiten te werken. Uiteindelijk ging ik staan en hurken en kwam de nageboorte er snel uit, nog wel hangend aan een stukje vlies. Dit knipte Tanja los van de placenta en het stukje vlies werd er nog even uitgedraaid. Het voelde zo fijn om wat ondersteuning te krijgen of om mij te laten verzorgen. Ik was altijd iemand die alles zelf moest en wilde doen. Het moederschap heeft mij wel geleerd om daar meer in te ontspannen en dat wanneer je uitreikt voor hulp je niemand tot last bent. Dat het fijn is om hulp te krijgen en fijn is voor een ander om te helpen.

En toen kwamen de twee grote zussen eindelijk kennismaken met hun kleine zusje. Het was prachtig om te zien hoe Ronja glunderde van trots. Thura was iets minder blij, die wilde alleen maar bij mama zijn. Het voelde zo heerlijk en rijk, een bed gevuld met prachtige gezonde dochters. Ik was (ben!) een dankbaar mens. We zijn al snel gaan slapen met z’n allen, al moet ik zeggen dat ik erg wakker was en heel nieuwsgierig naar wie dit baby’tje nu was. Ze had nog steeds geen naam…

image

De laatste weken van de zwangerschap droomde ik veel dat ik een meisje zou krijgen. Toch bleef ik stug volhouden dat het een jongen zou zijn. Zelfs toen opeens de naam ‘Joia’ oppopte, veranderde ik niet van gevoel of gedachte. Wel was het handig om een meisjesnaam achter de hand te hebben. Echter vanaf het eerste moment dat ik haar in mijn handen had, wist ik dat dit kindje niet Joia zou gaan heten. Maar hoe dan wel?! De ochtend na de eerste nacht met z’n vijven in bed vroeg mijn vriend of ik het al wist. Nee, eigenlijk niet. Ik had meer tijd nodig om haar te leren kennen. Toch wilde ik haar graag een naam geven. Ik herinnerde mij de eerste keer dat ik mijn vriend vroeg of hij een leuke naam wist voor het derde kind, ik was toen nog heel pril zwanger. ‘Layla’, zei hij toen. Hij kon het zich niet meer herinneren. Het voelde goed. ‘Ze heet Layla.’ Al gauw werd haar naam een liedje in mijn hoofd dat er weken lang in bleef: Laylalalaylalalaylalalaylala… Het duurde ook niet lang voordat ik dolverliefd werd op dit kleine perfecte hummeltje. image

De Verrassing

Alles voelde nog zo vers en bekend, dat ik eigenlijk geen behoefte had aan een vroedvrouw dit keer. Ik wilde de natuur, mijn natuur, volledig haar gang laten gaan. Een uitgerekende datum had ik niet. Nadat Thura met 43 weken er zo ‘normaal’ had uitgezien geloofde ik er niet meer in dat je de duur van een zwangerschap kunt uitrekenen. Een baby neemt de tijd die hij of zij nodig heeft. Het kan mijn inziens niet goed zijn om je met het ritme van de natuur te bemoeien. De baby zou ergens in januari komen.

Ondanks ik zo veel vertrouwen voelde werd deze zwangerschap toch een zoektocht. Mijn vriend was het er niet mee eens dat ik in mijn eentje zou gaan bevallen. Hij wilde er een ‘professional’ bij. We konden hier urenlang over discussiëren, we kwamen hier helaas niet uit. Ik voelde nergens in mijn systeem een spoor van angst. Ik wist dat ik zélf de professional was, niemand kon mij vertellen hoe ik mij voelde of wat het beste was voor mijn kind. Bij hem voelde ik wel angst en eigenlijk wilde ik dat hij het zou gaan onderzoeken. Ik was niet van plan zo maar zijn wensen te behartigen als hij niet naar zijn beweegredenen wilde gaan kijken, dat voelde niet eerlijk.

Intussen had ik nog wel contact met vroedvrouw Laura, die inmiddels een dierbaar iemand voor mij was geworden. Zij dacht ook dat ik wel zonder vroedvrouw zou kunnen bevallen. Maar ergens voelde ik dat ik het ook wel fijn zou vinden om haar er weer bij te hebben, gewoon omdat het zo bekend en vertrouwd voelde. Echter Laura besloot op reis te gaan in de maand dat we de baby verwachtten. ‘Wie wil je er dan bij hebben?’ vroeg mijn vriend. ‘Tja, eigenlijk niemand. Maar als je er dan per sé een ‘professional’ bij wilt hebben, dan Tanja.’
Tanja kende ik via de Vrije Geboortegroep op Facebook. Ik had haar nog nooit in levende lijve ontmoet, maar ik voelde dat zij degene was die ik, als het nodig was, om hulp wilde vragen. Het enige wat een nadeel kon zijn was de afstand die zij moest overbruggen om naar Den Haag te komen: twee uur rijden.

De zwangerschap vloog voorbij. Aan het begin van deze reis had ik Floris, een bevriende fotograaf, gevraagd of hij de bevalling wilde filmen. Het leek mij zo mooi om anderen te kunnen inspireren met een natuurlijke geboortefilm, er van uitgaande dat het dit keer weer zo zou gaan. Dit idee werd al snel wat uitgebreid: Floris en zijn vrouw Drees, zouden mij de hele zwangerschap volgen, zodat ze wellicht een documentaire konden maken in plaats van alleen een geboortefilmpje. Aldus geschiedde: alle leuke en soms minder leuke momenten tijdens de zwangerschap werd opgenomen door Floris en zijn camera. Het was een leuk avontuur met een spannend einde!

De laatste weken van mijn zwangerschap voelde ik dat er iets wezenlijks in mij werd ‘gedownload’ als het ware. Ik realiseerde mij dat bevallen in eerste instantie een puur fysiologisch proces is. Je lichaam geeft een signaal af en daar luister je naar. Wanneer je voelt dat je naar het toilet moet, wat moet eten of zin hebt om te vrijen, dan luister je daar naar. Zo niet, dan kan je je ongemakkelijk gaan voelen. Mijn lichaam liet mij weten dat bevallen net zo iets normaals was. Iets wat je in feite ‘tussen de bedrijven door’ zou kunnen doen.

Op 27 januari 2015 voelde ik in de ochtend wat gerommel in mijn buik. Ronja en Thura waren met hun lieve oppas mee en ik had een rustig ochtendje met af en toe een zachte sensatie. Ik was wat actief op de Vrije Geboortegroep op Facebook, las een boekje, genoot van de warme zon die door het raam naar binnen viel. Er was duidelijk iets in beweging gekomen. De golfjes kwamen echter onregelmatig en waren helemaal niet sterk. Ik had geen idee wanneer de baby nu zou komen en ik was met mijn hoofd veel bezig met Ronja en Thura. Ik zag het niet zitten dat zij bij de bevalling zouden zijn. Met name Thura was nog zo verbonden met mij. Ik wist dat als zij mij in bad zou zien zitten ze op schoot zou willen en dat leek mij niet de beste houding om te baren.

Rond 13.00 uur vroeg mijn vriend of hij niet eens het bad zou gaan klaar zetten. ‘Eh ja, dat zou je kunnen doen, maar ik heb geen idee hoe lang het nog gaat duren en als ik nu vannacht pas ga bevallen dan liggen Ronja en Thura in bed en…’ Ik wist het totaal niet meer. Een staat van niet-weten en helemaal van moment tot moment leven. Mijn vriend ging geroutineerd het bad prepareren. Intussen probeerde ik Floris te bereiken. Of hij niet even wat sensaties wilde komen filmen. Hij was niet te bereiken…

15.30 Maddy was inmiddels ook weer van de partij. Ze vermaakte samen met de oppas de meisjes en af en toe was ze even bij mij. Mijn vriend wilde dat ik Tanja zou bellen, die moest volgens hem komen. Ik was het er niet mee eens. Naar mijn weten was ik nog niet heel erg aan het bevallen, zo helder en aanwezig was ik nog! En het idee dat zij hier zou moeten gaan zitten wachten totdat ik daadwerkelijk zou gaan bevallen zag ik echt niet zitten. Dat voelde heel onvrij. Toch belde ik haar en we spraken af dat ze na de file zou gaan rijden. Dan was ze er rond een uur of 20/21. Mocht de bevalling opeens gaan doorzetten dan zou ze meteen komen. Dit deelde ik met mijn vriend die nog druk bezig was met het bad. Ik moest er bij huilen. Het voelde zo niet kloppend dat ik een vroedvrouw zou laten komen, terwijl het gevoelsmatig helemaal niet nodig was. Ik zou Tanja alleen laten komen om hém gerust te stellen. Ik besloot nog maar even een soepje te gaan maken.

16.30 Aan de keukentafel met Maddy, pompoen en bataat snijdend, voelde ik opeens dat de sensaties intenser werden en om de 5 minuten kwamen. Floris had ik te pakken gekregen en die zou meteen komen. Nog een sensatie. ‘Wat ben je aan het doen?’ vroeg Maddy. ‘Volgens mij ben ik nu toch wel aan het bevallen. Ik denk niet dat ik nog soep ga maken.’ Langzaam liep ik naar mijn woonkamer en ging ik op de bank liggen wachten totdat Floris er was én het bad klaar was. Ook had ik Tanja een bericht gestuurd dat ze toch maar nu moest komen. Ik voelde dat ik volledig open was en dacht dat als ik nu weer zou gaan lopen, dat er dan een kind uit mij zou glijden. Na een tijdje zag ik door mijn wimpers heen dat Floris een camera in de kamer neerzette. Ik ademde rustig door. Op een gegeven moment voelde ik dat ik nu echt in bad moest gaan zitten. Ik rolde de yogabal voor me uit, richting mijn slaapkamer. Het was daar ijskoud, de ramen stonden open! Ik werd woest! ‘Het is hier koud! Doe de ramen dicht!’ Ik hield het niet meer. Mijn kleren moesten uit, NU! En mijn lenzen ook nog. Het badwater was te heet. Oh nee! Ik moet echt NU in bad! Mijn vriend ging snel emmers koud water halen. Floris ging Drees even uitzwaaien. Ik stapte in het iets te hete bad. Ohhhhhhh dit voelde goooeeed…. Hmmmmm…. Lekker warm, zacht, koesterend, geborgen…. In een fractie van een seconde hield de wereld op met bestaan en was er alleen nog maar het bad en ik, oh en hele sterke sensaties! Ik gaf mij volledig over aan het geweld dat door mijn lichaam trok. Geen rustige serene romantische bevalling. Het was rauw, het was puur, het was oer. Floris beschreef het als een hele rijpe vrucht die openbarstte. En dat was het. In een paar persweeën was er een hoofdje. Mijn vriend kwam toen net de kamer binnen met een emmer koud water. ‘Het hoofdje is er!’ zei ik. ‘Oh de rest is er ook al!’ Het ging zo waanzinnig snel. Ik haalde de baby zachtjes boven water. ‘Nóg een meisje!’ Ik moest lachen en huilen tegelijk. Een meisje… En niet een jongen? Ik was er van overtuigd dat ik dit keer een jongen zou krijgen. Ik was helemaal flabbergasted en moest hier even van bijkomen…

Wordt (snel) vervolgd… 🙂

1 mei-sje

Woensdag 1 mei. Het was alweer een paar dagen geleden dat ik de brief naar mijn omgeving had verstuurd. Ik had hier een paar hartverwarmende en bemoedigende reacties op gekregen. Het voelde zo ontzettend fijn en ik was mijzelf dankbaar dat ik op ben gaan staan voor mijn intuïtie en vertrouwen, wat werd weerspiegeld door mijn omgeving. Omdat ik mijzelf in mijn totaliteit zag en liet zien, werd ik gezien. Ik houd zo van deze spelletjes in dit wonderlijke leven.

Ik werd wakker en er was weer een nacht voorbij gegaan zonder enige wee. Alle voorgaande ochtenden was ik uit bed gestapt en begonnen met het ochtenritueel. Dit keer was het anders. Ik zat op de rand van het bed, Ronja op mijn schoot, mijn vriend zat naast me en ik voelde tranen opkomen. ‘Het is klaar’, zei ik. En met ‘het’ bedoelde ik de zwangerschap. Ik belde mijn vroedvrouw, Laura, maar kon haar niet bereiken. Ik sms’te haar of ze mij terug kon bellen. Een uur later belde ze en kreeg ik een heel verhaal te horen over een groot huis, prachtige natuur, een rode kater en een baring die niet vorderde. Dat ze het even niet wist, want het was eigenlijk haar cliënt niet en ze wilde graag naar mij komen. Op dat moment had ik echt geen behoefte aan verhalen. ‘Kom maar als je klaar bent’, zei ik en we zeiden ‘tot later.’

Dat werd 15.30 in de middag. Wat was ik blij Laura te zien. Haar warme gemoedelijke en vertrouwde glimlach laat me nog dieper ontspannen. Met een kopje thee zaten we in mijn kamer. We keken elkaar aan en wisten allebei dat het tijd was, er waren alleen nog geen weeën! En ik had inmiddels álles geprobeerd: acupunctuur, voetreflexologie, kinine, pittig eten, wandelen, vrijen, een kleine ceremonie met ayahuasca… Ok bijna alles! Strippen bleef nog over. Toen Laura voorstelde om even te voelen en wellicht wat los kon proberen te maken, moest ik toch even slikken. Mijn yoni, mijn bron van creatie… Ik voelde me opeens heel kwetsbaar en ergens ook verdrietig. Toch stemde ik in, want ik voelde dat het goed was. En uiteindelijk bleek dit net het zetje te zijn wat ik nodig had. Op het moment dat ze mijn baarmoedermond masseerde kwamen er beelden van een nare ervaring naar boven. Het was uiterst onplezierig, ik moest huilen en probeerde mij op mijn adem te richten. Dit was het was mij blijkbaar onbewust nog in de weg had gezeten. ‘Je hebt al 4 centimeter ontsluiting en je bent zo zacht Marjolein. Je lichaam is er klaar voor. Als het nu gaat beginnen dan gaat het heel snel.’ sprak Laura bemoedigend. Inmiddels was het 16.30 en Laura overwoog of ze naar huis zou gaan of naar een vriendin in Zeeland. ‘Wat denk je?’ vroeg ze? ‘Volgens mij zijn de weeën begonnen,’ zei ik met een glimlach.

Het voelde als een zeurende menstruatie. Ik kon bijna niet geloven dat mijn geduld nu eindelijk beloond zou gaan worden! Laura reed naar haar vriendin (‘Het is 1,5 uur rijden, dus laat me op tijd weten als ik moet komen’) en ik ging nog even een extra pittige maaltijd maken. Al kokend in de keuken kwam er nog een huisgenoot vragen hoe het ging. Toen ze me door een sensatie zag ademen vluchtte ze snel weg. We aten rustig nog een hapje en daarna ging mijn vriend het bad vullen. Ik bracht Ronja naar bed. Ze kon nu niet in de slaapkamer slapen, want ik zag het niet zitten dat ze wakker zou worden van mijn gegrom. We maakten een bedje in de kamer van mijn vriend. Ronja viel makkelijk in slaap en Maddy zou even later naast haar gaan liggen.

19.45 Ik had doula Salima al op de hoogte gebracht dat het was begonnen. Zij had al vijf weken op wacht gestaan en ik wist dat zij ook wel erg klaar was met wachten. Ze was niet thuis, maar op vakantie. Dichtbij gelukkig, ze moest ook 1,5 uur rijden. Laura had ik ook laten weten dat het aan het doorzetten was. Ze sms’te dat ze zou komen en nog even haar drankje op zou drinken. De sensaties kwamen regelmatig en werden stapsgewijs intenser. Ik had nog wat kaarsjes aangestoken en zat op de yogabal rondjes te draaien. Na een tijdje was ik daar klaar mee. Ik was moe en ging in bed liggen. Op deze manier kon ik ook nog goed mee ademen met de golven die door mijn lichaam trokken. Toen het bad klaar was ging ik er in. Oh wat een genot is dit warme water toch. Het is zo verlichtend en geborgen. Het was alsof ik nog dieper in mijn cocon werd getrokken. Ik raakte in trance.

Rond 21.30 arriveerde de doula en een half uurtje later was Laura er ook. Ik maakte het allemaal niet heel bewust meer mee. Ik zat zo diep in mijzelf op dat moment. Ik voelde dat ik naar de wc moest. Mijn doula liep mee. ‘Ik geloof dat ik moet poepen,’ hoor ik mezelf nog zeggen. Echt ontspannen op de wc durfde ik niet. Ik wilde dat mijn kind in het bádwater werd geboren. Weer terug in de slaapkamer vroeg ik Laura of ze wilde voelen hoeveel ontsluiting ik had. Alsof ik toestemming nodig had om aan mijn persdrang te willen toegeven. ‘Je bent er zo goed als. Ga maar lekker weer in bad zitten,’ zei ze. En dat deed ik maar al te graag.

Weer in het bad, terug in mijn cocon, terug in trance. Ik stoorde me aan een bellende doula op de gang. Achteraf bleek ze zachtjes te hebben gepraat, maar het leek alsof ze in mijn oor aan het tetteren was. Dit moment, volledig open, volledig in overgave en het vertrouwen dat door mijn aderen stroomt: woorden schieten eigenlijk te kort. Het voelt zo diep diep verbonden met alle vrouwen van alle tijden, die dit klusje ook allemaal hebben geklaard. Weer een geboortekanaal zijn, voor een nieuw wezentje dat ik met heel mijn hart en ziel onvoorwaardelijk ga liefhebben. Wij waren er allemaal klaar voor. Laura en Salima zaten genietend aan mijn bad. ‘Wauw Marjolein, wat ben je mooi en wat doe je dit fantastisch.’ En ‘ohhh en ahhh’, het was het beste achtergrond muziekje dat ik kon bedenken tijdens mijn baring. Mijn vriend was er in volledige stilte, ik heb hem geen moment opgemerkt.

22.38. Na een paar sensaties waar ik met mijn adem naar beneden kon duwen werd Thura geboren. ‘Wat ben jij mooi!’ waren mijn eerste woorden tegen haar, terwijl de tranen over mijn wangen rolden. Dit was het meisje dat zich aangekondigd had,ik herkende haar meteen. Ze had een enorme bos zwarte haren en nog een dikke laag huidsmeer over haar hele lijfje. Ik wist: dit meisje is op háár tijd en haar eigen-wijze manier gekomen. Ze is in liefde en vertrouwen geboren. Al vóór haar geboorte heeft ze mij een prachtige les mogen aanreiken. En met de dag voel ik mijn passie groeien om onder andere deze les met anderen te mogen delen.

Daar was ze dan, op 1 mei 2013, na 43 weken zwangerschap, in alle rust en vertrouwen geland in het warme water.

 

image

18 april 2012

Dit was voor mij een magische dag, 18 april 2012. Vandaag is het 26 jaar geleden dat ik op aarde kwam. 19 jaar later werd op deze dag de baarmoeder van mijn moeder verwijderd, het huisje waar ik zo warmpjes in rond heb gezwommen. En dan is het uitgerekend NU dat mijn baby besluit te willen landen in mijn armen.

Twee dagen eerder begonnen al de sensaties ’s avonds na het eten. Heel lichtjes gingen er golvingen door mijn buik. Het voelde spannend op een leuke manier. Ik ben in bed gaan liggen, in afwachting of het door zou gaan zetten. Echter viel ik als een blok in slaap!

De volgende ochtend was het rustig in mijn lichaam. ’s Middags ben ik nog op de fiets gestapt om wat films uit de bibliotheek te halen, ter ontspanning en afleiding. Ook speelden we nog een paar potje ‘Mastermind’. Maar mijn mind was al aan het afdwalen en ik werd stiller en stiller, terwijl het drukker en drukker in mijn onderbuik werd. Gerommel. Echt zakken in mijn lijf lukte niet. Er was te veel afleiding, wat ik ook fijn vond. Na twee films gekeken te hebben die avond, ging ik naar bed.

Rond een uur of 1 ’s nachts werd ik wakker van een sensatie door mijn lijf. Ik realiseerde mij heel even dat ik jarig was, om vervolgens met heel mijn aandacht naar mijn lichaam te gaan. Ik was moe en viel na de sensatie weer in slaap. Even later werd ik weer gewekt door een golf. En zo ging het maar door. Jeetje, het was middernacht. Ik was nu echt niet van plan om mensen wakker te bellen. Een eerste bevalling kan úren of dágen duren. Om 6 uur zou ik de vroedvrouw en de doula een berichtje sturen, dan hadden ze in ieder geval nog even lekker kunnen slapen. Zelf viel ik tussen de golvingen door af en toe in slaap.

5.59 gaf mijn telefoon aan. Ik verstuurde een bericht naar mijn vroedvrouw, echter kreeg ik geen reactie. Mijn doula berichtte ik een uur later en zij zou nadat ze haar jongens naar school had gebracht naar mij komen. Mijn vriend ging rond 8 uur het bad opzetten en vullen en ik ademde rustig door. Ik bevond mij in een toestand van helemaal niks ‘weten’. Mijn hoofd werd bij elke golf een standje lager gezet. Intussen kwam Maddy ook nog, mijn dierbare sister. Ik had haar gevraagd of ze aanwezig wilde zijn en pompoensoep wilde maken voor later op de dag. Ze was een onzichtbare en onmisbare factor.

Ik had behoefte aan warmte en ben toen lekker lang gaan douchen. Inmiddels had mijn vriend contact gehad met de vroedvrouw. Ze was die nacht bij een baring in Rotterdam geweest en zou op de terugweg naar huis even bij mij langs gaan om te kijken hoe het ging. Terwijl ik haar een goede nachtrust had gegund was ze bij een andere baring. Ik vond het erg grappig. Rond 9.30 kwam de doula. Toen ze vroeg hoe het met mij ging begon ik te huilen. Ik vond het zo spannend! Het niet weten wat te verwachten en mezelf volledig over te geven aan het onbekende. Met haar zachte aanwezigheid wist ze mij bij mezelf te brengen. Ik kon dieper ontspannen en de golven verwelkomen. Al heupwiegend op de yogabal ademde ik de golven weg. Dieper en dieper zakte ik in mijn lichaam, in overgave en vertrouwen. Mijn mind werd volledig uitgeschakeld en ik was in totale trance.

Toen de vroedvrouw rond 11 uur kwam (overigens zijn deze tijden indicaties, op dat moment had ik totaal geen besef meer van tijd) zat ik al even in bad. Het warme water vond ik heerlijk en het bad was mijn veilige haven, mijn bubbel, mijn cocon. De vroedvrouw zou gaan douchen en Maddy had een bedje in de woonkamer gemaakt voor haar. Na een slapeloze nacht moest ze haar ogen even sluiten. Helaas voor haar kwam daar niks van terecht. Inmiddels hoorde ze mij zulke oergeluiden maken dat ze wist dat er een baby aan zou komen, heel snel!

Met de doula en de vroudvrouw aan mijn bad en mijn vriend als badbewaker, zat ik te ‘tonen’. De sensaties die door mijn lijf gingen werden omgezet in klanken als ‘Aaaaaaaaaaa’ en ‘Ooooooooooo’. Het was een intens gevoel en achteraf zou je kunnen zeggen dat het erg veel pijn deed, maar zo heb ik de sensaties nooit ervaren. Ik was zo in het moment, aanwezig bij wat er gebeurde, dat het gewoonweg zo was, een staat van zijn. Woorden die deze staat proberen te beschrijven schieten te kort. Ik voelde een omslagpunt, werd even misselijk en de storm in mijn lijf leek te gaan liggen. De vroedvrouw zei dat ik mijn lichaam kon volgen en dit deed ik. Er kwamen nieuwe golvingen, andere dit keer. Ik kreeg persdrang. Met mijn adem duwde ik zachtjes naar beneden en bij elke duw voelde ik een hoofdje naar beneden zakken, steeds dichter naar de uitgang. Het was een fantastische ervaring. Ik voelde me zo open en overgeleverd aan de natuur en het daarbijhorende vertrouwen. Toen het hoofdje stond had ik even wat extra adem nodig, alsof ik een drempel over moest. Dit was hét moment, nu zou ik mijn kindje daadwerkelijk gaan ontmoeten. Ik wierp nog een blik op mijn geboorteschilderij en voelde een glimlach van binnen. ‘Ja! Kom maar! Je bent zo welkom!’

Op het moment dat Ronja’s hoofdje werd geboren en vervolgens de rest van haar lijfje, voelde ik via mijn kruin haar ziel door mij heenstromen om te incarneren in dat kleine hummeltje. Ik was een geboortekanaal in alle opzichten. Voorzichtig greep ik haar onder water en haalde ik haar langzaam omhoog. Daar was ze dan, op 18 april 2012 om 13.05.

‘Ja jij bent het, jij bent Ronja.’

image

Ronja 1 dag jong.