Droombevalling

Nee hoor, schrik niet! Ik ben nog niet bevallen! Athans niet in het ‘echt’. Vannacht had ik een prachtige droom over de komende bevalling. Deze droom wil ik nog een keer beleven en blijven herbeleven: schrijven dus, nu!

Het was nacht en er heerste een diepe, diepe stilte en rust in huis. Iedereen lag te slapen, behalve ik. Ik zat in het bevalbad. Gordijnen dicht, een paar kaarsjes aan, geurende olie verspreidde zich door de kamer. Ik genoot intens van dit moment. Lichte sensaties stroomden door mijn lichaam. Ik voelde me steeds meer openen en steeds lichter worden. Ik voelde me een met het warme water waarin ik mij bevond. Overgave. Flow. Liefde. Essentie. Op een gegeven moment voel en weet ik dat ik volledig open ben en dat het kindje nu echt gaat komen. Ik adem rustig door, ik adem naar beneden. Ik voel geen persdrang. Er is alleen maar ‘ja’ en ‘welkom’. Heel zachtjes voel ik het kindje naar beneden komen, het hoofdje dat kroont en met nog een rustige uitademing glijdt het lichaampje naar buiten, het water en mijn handen in. Wat een sereniteit… Ik haal het baby’tje boven water en leg het tegen mijn borst aan. Een rode doek leg ik over het kleine wezentje heen en meteen voel ik mijn enorme moederliefde als een extra deken over het kindje heenglijden. Dit moment is eigenlijk niet in woorden te vangen…

Met mijn hand voel ik dat het een meisje is. Intens dankbaar voel ik me. Na een tijdje realiseer ik mij dat ik helemaal alleen ben en dat mijn vriend nog ligt te slapen. En op dat moment stapt hij de kamer binnen. Blij en verwonderd. ‘Een meisje!’ zeg ik lachend. ‘Geboren om 6:42.’

En met dit blije gevoel vol verwondering en dankbaarheid word ik wakker. Wat een fijn begin van deze nieuwe dag…

Advertenties

Wat dromen je vertellen…

Dromen hebben mij altijd al gefascineerd. Soms onthoud ik wel 5 of 6 dromen die ik in één nacht heb mogen beleven. Vaak hebben mijn dromen te maken met dingen die ik heb meegemaakt of gedurende de dag (on)bewust heb opgepikt. Deze helpen mij de dag te verwerken. Er zijn ook dromen waarbij ik verre reizen naar andere tijden, landen, planeten of sterrenstelsels maak. Deze zijn vaak zo onverklaarbaar vreemd dat ik juist overdag bezig ben om mijn nacht te verwerken. En sommige dromen lijken een soort boodschap in zich te dragen, al kan ik vaak achteraf pas bepalen of het daadwerkelijk een boodschap was…

Toen ik voor de derde keer zwanger was, ‘wist’ ik heel erg zeker dat ik dit een jongen zou krijgen. Ik was er behoorlijk stellig van overtuigd. Mijn dromen kwamen met andere signalen. Ik heb zeker zes keer gedroomd dat ik een meisje zou krijgen. Maar in mijn dromen kwam ik niet zelf tot die ontdekking. Nee, het was telkens iemand van ‘buiten’ die mij kwam vertellen dat ik een meisje zou krijgen. Ik heb zelf in mijn dromen een echo gehad waaruit bleek dat mijn derde kindje ook een meisje zou zijn! En toch bleef ik voet bij stuk houden: ik krijg een zoon.

Ik kreeg wederom een dochter 🙂 Achteraf kan ik pas zien wat mijn dromen mij wilden vertellen en wat ik zelf onbewust schijnbaar verlangde. Nu is het de kunst om weer zuiver te gaan vertrouwen op mijn intuïtie en mijn gevoel als (mijn) waarheid te gaan aanschouwen.

Een paar weken geleden droomde ik dat ik voor de vierde keer ging bevallen. Het was wederom een prachtige badbevalling en op het moment dat ik het kindje boven water haalde was er een en al herkenning. Ik ‘kende’ dit kindje al en dit kindje ‘kende’ mij ook. Het voelde heel vertrouwd en liefdevol. We keken elkaar glimlachend aan. Pas na een tijdje voelde ik tussen de beentjes en ja hoor: een meisje! Een vierde dochter, wat een zegening! Na deze droom heb ik het gevoel dat er weer een meisje in mij groeit. Maar na mijn flater van de vorige keer is het toch iets moeilijker om er echt op te vertrouwen. Ik besloot daarna ook om het hele concept van geslacht los te laten. Een kindje kan een sterke mannelijke energie hebben en toch een meisje zijn, en andersom. Toch bleef ik mijzelf afvragen: zou het tóch een jongen kunnen zijn? Heel misschien?

Een paar dagen geleden droomde ik dat het vierde kindje al geboren was. Ik zat in een ruimte met mijn drie dochters om mij heen en in mijn armen had ik een baby van ongeveer vier maanden vast. Het was een jongen, mijn jongen. Een prachtig donkerharig Indianenzoontje met karamelkleurig huidje. Ik keek naar mijn kinderen en observeerde de energie van deze vier samen. Hoe mooi ik het ook vond… energetisch klopte er iets niet. In mijn droom werd mij duidelijk dat ik ook dit keer geen jongen zou krijgen.

De volgende ochtend vertelde ik tijdens het ontbijt mijn droom. En mijn vriend reageerde zoals altijd: ‘Jij met je dromen. Ik geloof er niet meer in. Eerst zien en dan geloven.’ Laat ik voor deze ene keer dan maar naar hem luisteren en al het gedroomde maar weer loslaten. We gaan het meemaken en zien over een week of 10, dan pas geloven.

 

De Moeder

De nacht nadat werd bevestigd dat ik nieuw leven in mij droeg, maakte ik in een droom iets prachtigs mee. Met mijn gezinnetje wandelde ik over een zandpad door het bos. De zon scheen zachtjes, niet heet en een speels briesje liet de bladeren dansen aan de takken. Het was een bijzonder pad. We kwamen vreemde wezens tegen en moesten een slootje oversteken, waar we droog uitkwamen. Op een gegeven moment had ik nog maar één dochter aan de hand en samen met mijn man liepen we naar een groot gebouw wat op een kerk leek.

Daar stonden we, voor enorm zware gesloten donker groene deuren. Mijn man opende de deur en we traden naar binnen. Eenmaal binnen werd ik overspoeld door walmen wierook en warmte. Het voelde als een sacrale ruimte en ik wist meteen dat hier een ceremonie plaatsvond met ayahuasca, een medicijn van Moeder Aarde. Terwijl we door de hal liepen leek het alsof ik zelf ook onder invloed was. Alles om mij heen begon waziger er uit te zien en het leek alsof ik op een kabbelend schip zat. Mijn man liep door maar ik draaide me om en wilde weer naar buiten gaan, dit was geen plek voor mij. Toen ik de deur wilde openen bleek deze op slot.

Wat nu?! Toch maar de heilige ruimte betreden en kijken of er elders nog een uitgang was. Ik kwam in een ruimte gevuld met mannen die in diepe processen zaten. Ik zag mijn man stralend rondlopen, hij was hier helemaal op zijn plek. Door een deur kwam ik in een andere ruimte terecht, het gedeelte van de vrouwen. Hier heerste een lichtere sfeer en was het werk bijna ten einde gekomen. Ik begaf me naar een bar waar meerdere vrouwen zaten te praten met elkaar. Onderzoekend keek ik om mij heen toen er opeens aan mijn linkerkant een deur werd geopend. Een vrouw stapt de ruimte binnen en voegde zich bij de andere vrouwen aan de bar. Ze riep dat er nu tijd was om met De Moeder te gaan praten, daarbij keek ze mij vragend aan. Ik voelde dat ik nieuwsgierig was naar die moeder en gaf aan dat ik haar graag wilde ontmoeten.

Onbevangen stapte ik over de drempel. De deur werd achter mij gesloten. Hier hing een buitengewoon goddelijke sfeer. Dampen wierook verhulden een silhouette van een vrouwelijk wezen. Op de grond lag een kussen waar ik plaats diende te nemen. Ik ging zitten, richtte mijn hoofd op en keek in de diepe en donkere ogen van De Moeder. Ze glimlachte verbaasd en vroeg me: ‘Wat doe jíj hier?’ Ik haalde twijfelachtig mijn schouders op. Ik had werkelijk geen idee wat ik hier in deze tempel kwam doen. Ze vervolgde: ‘Dochter, jij hebt al vele levens met de planten gewerkt. Het is je welbekend en je zou dit leven wederom met de planten kunnen gaan werken, als je dat wilt. Maar het hoeft niet.’
‘Hoe kan ik dan mijn essentie over gaan brengen op de mensen?’ vroeg ik haar.
Telepatisch stuurde ze mij een beeld. Ik zag de zee wild geschilderd met felle kleuren op een groot doek. Ik voelde me vullen met warmte en herkenning. ‘Ga je gevoelens uitbeelden en je geeft de mens direct jouw essentie.’ Ik had me geen mooier antwoord kunnen wensen.

Een sprong in de tijd, al vermoed ik dat er in de tempel van De Moeder geen tijd bestaat… Ze zit naast me, aan mijn linker zijde, zwijgend. Ik voel de onvoorwaardelijke liefde stromen. ‘Moeder?’ hoor ik mijzelf zeggen. ‘Mag ik je nog één vraag stellen?’
Ze knikt.
‘Is het waar dat ik weer leven in mij draag?’
Haar stem zwijgt en haar ogen spreken bevestigend. Vervolgens zegt ze dat het de bedoeling is dat ik nog een vierde kind ga baren en dat het goed is. Meer hoeft ze niet te zeggen. Ik kijk haar dankbaar aan en weet dat het tijd is om te gaan. De tranen branden in mijn ogen. Ik voel me intens gelukkig en dankbaar. De deur wordt geopend en ik stap de ruimte vol vrouwen weer in. Daar staat hij, mijn man, te wachten op mij. Huilend val ik in zijn armen en op dat moment word ik wakker.

Mijn lieve schatten zijn nog in diepe slaap. Ik voel dat mijn wangen nat zijn. Vertrouwen golft door mijn lichaam. Ik draai me om en met Layla’s warme voetjes in mijn hand val ik weer in slaap.

Laylalalaylalalaylalalaylala

In enkele minuten had ik een baby in mijn armen. Mijn vriend hing over mij heen om zijn derde dochter te bewonderen. Ik zag Floris binnenkomen. Zijn mond viel open. Hij had het moment supreme gemist! 9 maanden naar het moment van geboorte toegeleefd en dan mist hij het! Gelukkig stond er een camera van een afstandje alles gade te slaan. (Uit de beelden bleek dat ik om 17.18 het bad in stapte en ik om 17.24 een baby in mijn handen had. Een stortbevalling van 6 minuten!) Ik had eigenlijk alleen maar oog voor de baby. ‘Wie ben jij?!’ Dit was niet het kindje dat ik verwacht had. Zoekend naar sporen van herkenning, vergat ik alles om mij heen maar ook in mij. De vorige keren kwam de placenta vrij vlot. Dit keer duurde het wat langer.

image

Na een tijdje begon ik last van mijn rug te krijgen. Ik zat niet lekker meer in het bad. Met de placenta nog in mij en de navelstreng intact klauterde ik uit het bad en ging ik op mijn bed liggen. De baby lag naast mij en ging lekker drinken. Mijn rug bleven zeuren, deed pijn en daarna stopte het weer. Wat was dit nou? Al gauw had ik door dat het rugweeën waren! Mijn lichaam probeerde mij wakker te schudden en liet mij weten dat er nog een moederkoek geboren moest worden. Maar ik was moe en had echt geen zin om nu aan het ‘werk’ te moeten. Ik wilde weten wie dit kindje was! Ik besloot op Tanja te wachten, zij kon mij wel door dit laatste stukje coachen.

Het zal niet meer dan twee uur na de geboorte zijn geweest dat Tanja aan mijn bed verscheen. Ze zag meteen aan me dat ik er ongemakkelijk bij lag. Het voelde goed om de navelstreng door te knippen. Zo had ik wat meer bewegingsmogelijkheden. Baby ging op papa’s borst liggen en ik ging voelen wat mijn lichaam nodig had om de placenta naar buiten te werken. Uiteindelijk ging ik staan en hurken en kwam de nageboorte er snel uit, nog wel hangend aan een stukje vlies. Dit knipte Tanja los van de placenta en het stukje vlies werd er nog even uitgedraaid. Het voelde zo fijn om wat ondersteuning te krijgen of om mij te laten verzorgen. Ik was altijd iemand die alles zelf moest en wilde doen. Het moederschap heeft mij wel geleerd om daar meer in te ontspannen en dat wanneer je uitreikt voor hulp je niemand tot last bent. Dat het fijn is om hulp te krijgen en fijn is voor een ander om te helpen.

En toen kwamen de twee grote zussen eindelijk kennismaken met hun kleine zusje. Het was prachtig om te zien hoe Ronja glunderde van trots. Thura was iets minder blij, die wilde alleen maar bij mama zijn. Het voelde zo heerlijk en rijk, een bed gevuld met prachtige gezonde dochters. Ik was (ben!) een dankbaar mens. We zijn al snel gaan slapen met z’n allen, al moet ik zeggen dat ik erg wakker was en heel nieuwsgierig naar wie dit baby’tje nu was. Ze had nog steeds geen naam…

image

De laatste weken van de zwangerschap droomde ik veel dat ik een meisje zou krijgen. Toch bleef ik stug volhouden dat het een jongen zou zijn. Zelfs toen opeens de naam ‘Joia’ oppopte, veranderde ik niet van gevoel of gedachte. Wel was het handig om een meisjesnaam achter de hand te hebben. Echter vanaf het eerste moment dat ik haar in mijn handen had, wist ik dat dit kindje niet Joia zou gaan heten. Maar hoe dan wel?! De ochtend na de eerste nacht met z’n vijven in bed vroeg mijn vriend of ik het al wist. Nee, eigenlijk niet. Ik had meer tijd nodig om haar te leren kennen. Toch wilde ik haar graag een naam geven. Ik herinnerde mij de eerste keer dat ik mijn vriend vroeg of hij een leuke naam wist voor het derde kind, ik was toen nog heel pril zwanger. ‘Layla’, zei hij toen. Hij kon het zich niet meer herinneren. Het voelde goed. ‘Ze heet Layla.’ Al gauw werd haar naam een liedje in mijn hoofd dat er weken lang in bleef: Laylalalaylalalaylalalaylala… Het duurde ook niet lang voordat ik dolverliefd werd op dit kleine perfecte hummeltje. image