Hoe zou mijn leven geweest zijn…

Vanmiddag reden we van Zutphen naar Den Haag. Het was alweer een paar maanden geleden dat we voor het laatst onze familie en vrienden hadden bezocht. Ik kijk altijd een beetje tegen de reis op. Bijna twee uur in de auto met vier kleine kindjes. En elke keer valt het weer mee. We waren de snelweg nog niet op of de auto reed gevuld met dromen van zoet slapende meisjes. Het was al met al een rustig autoritje.

Op de snelweg voorbij Utrecht dacht ik opeens terug aan mijn jonge kinderjaren. Ik herinnerde mij dat ik altijd van alles wilde, wat precies weet ik niet meer. Het zal ongetwijfeld te maken hebben gehad met muziek maken, tekenen of andere creatieve uitspattingen. Ik weet mij nog wel goed te herinneren dat ik als klein meisje met twee breinaalden van mijn moeder aan het viool spelen was en met de stofzuigerslang aan het zingen. Ook weet ik nog goed dat mijn moeder een orgel had met bladmuziek en ik als vijfjarig meisje mijzelf noten leerde spelen. Muziek, lezen, tekenen, sport… Ik had zoveel interesses en het werd nooit gestimuleerd. Allemaal prachtige talenten, die nooit echt de kans hebben gekregen om tot bloei te komen.

‘Stel je voor’, zei ik tegen mijn partner, ‘dat ik als klein meisje wél de kans had gekregen om op muziekles te gaan of op een sport. Dat ik gestimuleerd zou worden om ergens heel bedreven in te gaan zijn. Hoe zou mijn leven geweest zijn als ik als klein meisje, verlangend naar uitdaging, wél op klarinetles was gezet?’ Terwijl deze vraag over mijn lippen rolde, zag ik mijzelf in een band op het podium de sterren van de hemel spelen en zag ik mijn kunstwerken al in New York hangen. Het kleine meisje blijft dromen…

‘Dan was je nu geen moeder geweest,’ antwoordde hij nuchter. Een mooier antwoord kon ik mij niet wensen.

Advertenties

Dankjewel Leven

Verschillende mensen stuurden mij al vroeg een lieve verjaardagswensen. Vandaag is het vier jaar geleden dat ik voor het eerst moeder werd. Zelf werd ik toen 26 jaar. Ik kan me mijn 25e verjaardag nog heel goed herinneren. Ik gaf een heerlijk feestje in de tuin. De zon scheen, familie en vrienden (ver)schenen ook en de vader van mijn toekomstige kinderen was er ook, al wist ik toen nog niet dat wij zo snel al ouders zouden worden.

Het is ongelooflijk wat er in vijf jaar allemaal kan gebeuren. Vijf jaar geleden riep ik nog toen een vriendin mij vroeg of ik kinderen wilde krijgen: ‘Nou ik weet het niet… In ieder geval niet vóór mijn 30e!’ Ik had allerlei plannen met mijn leven: een studie afronden, lerares worden, mijzelf verder ontwikkelen op spiritueel vlak en vooral heel veel genieten. Vandaag word ik 30 jaar en dit jaar zal ik moeder worden van ons vierde kind. Mijn leven heeft andere plannen met mij blijkbaar.

En wat ben ik ontzettend dankbaar voor wat het leven mij allemaal heeft geschonken en blijft schenken! Ik voel me niet te beschrijven rijk. Studie afgerond?! Nee gelukkig niet, want jee wat werd ik ongelukkig van het geven van Nederlandse les aan pubers. Ik wilde ze van alles leren en laten ervaren, behalve spelling en grammatica. Lerares worden?! In zekere zin voel ik mij wel een lerares, op mijn eigen manier. Het voelt zeer vervullend om mensen te kunnen inspireren met alleen door te leven zoals je leeft, door het volgen van mijn intuïtie en te kiezen voor datgene waar ík blij van word in plaats van ‘wat hoort’. Mijzelf verder ontwikkelen?! Met drie kleine hummels en nog een in mijn buik ontkom ik er niet aan. De gehele dag wordt mij een spiegel voorgehouden door mijn kleine kaboutergoeroes. Genieten?! Ja, ontzettend!!

Mijn laatste blog ging over de stilte in mij. Ik ervoer een paar weken geleden weinig tot geen contact met het nieuwe leven in mijn buik. En toen ik eindelijk begreep hoe dit kwam, begonnen er kleine voetjes te trappelen in mijn buik. Ik had toen wat meer ruimte voor mijzelf nodig, wat meer rust en mijn ongeboren kindje handelde daarnaar.

Dankjewel leven, voor alles wat je mij schenkt ❤