Over wat nog gezien wilde worden

Donderdag 25 augustus

Deze dag was ik 39 weken zwanger, voor zover de tijd nog iets uitmaakt… Al een paar weken voelde het kindje in mijn buik heel anders dan wat ik tot nu toe was gewend. De bewegingen waren intens, met name ’s avonds. Getrap rechts halverwege mijn buik, een puntige bilpartij (?) boven in mijn buik, geduw en gefriemel onderin. Ik ‘snapte’ de bewegingen niet en kon niet goed voelen hoe de baby nu lag. Met de naderende bevalling vond ik het wel fijn om enigszins een idee te hebben van hoe de baby voor de uitgang lag.

Mijn lieve soulsister vroedvrouw Laura (die komt kramen en wel of niet bij de bevalling is) was nu nog te ver weg en te druk om ‘even’ te komen voelen. Gelukkig heb ik ook nog de luxe van Tanja in de buurt en zij kon even komen voelen hoe de baby lag. ‘Ik snap dat je het niet snapt, want ik snap het geloof ik ook niet helemaal…’zei ze vrij snel. Voelde ze nu twee hoofden? Zou kunnen, maar dat hadden we toch eerder moeten merken? De ledematen die ze voelde hoorden duidelijk bij één kind: tweeling werd al snel doorgestreept (dat leek ons ook wel het beste op dit moment :)). Tja, beneden lag iets hards en behoorlijk klem en boven in mijn buik was ook iets hard en wel bewegelijk. Conclusie: hoogstwaarschijnlijk een stuitligging.

Een stuit… Bij deze gedachte werd ik uit mijn ‘zen-trum’ geslingerd en bevond ik mij in complete chaos. Ik had dit al een lange tijd niet meegemaakt: in een mum van tijd stroomde mijn hoofd over met allerlei gedachten, werd ik nog wiebeliger van mijn drie meisjes, kon ik niet helder meer nadenken en het enige wat heel duidelijk naar voren kwam was dat ik een echo wilde laten maken. Het gebeurde allemaal heel ondoordacht en ondoorvoeld snel. Ik was alleen thuis met de kinderen en ik wilde helderheid, nu. Zonder er even op te bezinnen, de rust in mijzelf te zoeken en er even over na te denken, belde ik Renske (verloskundige in Vorden) en kon ik meteen bij haar terecht. Voor ik het wist lag ik daar op een bank naast een echo-apparaat. Ze keek als eerste onder in mijn buik en na 1 seconde hoorde ik: ‘hoofd’. Ik keek naar het scherm en ze liet mij een neusje en mondje zien. Fascinerend… Voor het eerst in 4 zwangerschappen zag ik mijn ongeboren baby op een scherm. En op de een of andere manier kreeg ik door middel van dit scherm dieper contact met het kindje. Ik zag dat kleine mondje bijna letterlijk zeggen: ‘ik wil gezien worden mama.’

Nog een kleine check of er boven in mijn baarmoeder billen te vinden waren en niet nog een hoofd: billen check. Apparaat weer uit. Wat een opluchting. Ik voelde meteen alle chaos van mijn schouders afglijden en mijn zen-trum werd weer voelbaar. Nu kon ik met de terugkomende rust in mijzelf gaan voelen wat er nu daadwerkelijk in deze twee kleine uurtjes was gebeurd. Ik heb altijd gezegd dat ik zonder waarschuwing van binnenuit geen echo zou maken. Echter, was dit een waarschuwing van binnenuit? Het onbegrijpelijke bewegen van de baby was in eerste instantie een aanleiding om te gaan voelen en te kijken. Maar waarom bewoog dit kind zo heel anders dan anders en leek het alsof er minstens 8 armen en benen in mijn buik zaten? Ik voelde dat ik even onzeker werd van de gedachte aan een stuitligging. Maar mijzelf kennende zou ik dit toch vol vertrouwen wel thuis in bad als variatie op ‘normaal’ gaan baren. Wat was het dan?

Diezelfde avond, terwijl ik naast Ronja en Thura lag totdat zij sliepen, reflecteerde ik samen met de baby op deze gebeurtenis. Ik vroeg hem/haar wat nu de bedoeling was van dit alles. Waarom hij/zij op deze manier, zo letterlijk gezien wilde worden. En de boodschap was heel duidelijk: ‘het is tijd voor rust.’ Rust? Ik, jouw mama, is toch de rust zelve? ‘Ja, maar de rest moet ook rustig zijn, papa moet rustig zijn.’ Daar noemde de baby wat… Papa die rustig moet zijn. Papa die nog een hele waslijst met ‘dingen die nog gedaan moeten worden’ wil afwerken voordat de baby mág en kán komen. Papa die overal chaos ziet en die alleen rustig kan zitten in een trein of in een vliegtuig. ‘Rust van binnen. Het kan mij echt niet schelen of de schuur nu is opgeruimd of niet mama. Ik wil gewoon landen in jullie warme, rustige en aanwezige armen.’ Lief kind, ik heb je gehoord en zal de boodschap overbrengen. Ik voel ook dat het nu tijd is om te gaan zijn met wat er is, te genieten van je laatste week/weken getrappel in mijn buik, je zussen voor te bereiden op jouw komst (voor zover dat mogelijk is) en om onze tien handen op mijn buik te leggen en je toe te fluisteren dat je zo welkom bent… Tot heel snel ❤

Advertenties

Wat dromen je vertellen…

Dromen hebben mij altijd al gefascineerd. Soms onthoud ik wel 5 of 6 dromen die ik in één nacht heb mogen beleven. Vaak hebben mijn dromen te maken met dingen die ik heb meegemaakt of gedurende de dag (on)bewust heb opgepikt. Deze helpen mij de dag te verwerken. Er zijn ook dromen waarbij ik verre reizen naar andere tijden, landen, planeten of sterrenstelsels maak. Deze zijn vaak zo onverklaarbaar vreemd dat ik juist overdag bezig ben om mijn nacht te verwerken. En sommige dromen lijken een soort boodschap in zich te dragen, al kan ik vaak achteraf pas bepalen of het daadwerkelijk een boodschap was…

Toen ik voor de derde keer zwanger was, ‘wist’ ik heel erg zeker dat ik dit een jongen zou krijgen. Ik was er behoorlijk stellig van overtuigd. Mijn dromen kwamen met andere signalen. Ik heb zeker zes keer gedroomd dat ik een meisje zou krijgen. Maar in mijn dromen kwam ik niet zelf tot die ontdekking. Nee, het was telkens iemand van ‘buiten’ die mij kwam vertellen dat ik een meisje zou krijgen. Ik heb zelf in mijn dromen een echo gehad waaruit bleek dat mijn derde kindje ook een meisje zou zijn! En toch bleef ik voet bij stuk houden: ik krijg een zoon.

Ik kreeg wederom een dochter 🙂 Achteraf kan ik pas zien wat mijn dromen mij wilden vertellen en wat ik zelf onbewust schijnbaar verlangde. Nu is het de kunst om weer zuiver te gaan vertrouwen op mijn intuïtie en mijn gevoel als (mijn) waarheid te gaan aanschouwen.

Een paar weken geleden droomde ik dat ik voor de vierde keer ging bevallen. Het was wederom een prachtige badbevalling en op het moment dat ik het kindje boven water haalde was er een en al herkenning. Ik ‘kende’ dit kindje al en dit kindje ‘kende’ mij ook. Het voelde heel vertrouwd en liefdevol. We keken elkaar glimlachend aan. Pas na een tijdje voelde ik tussen de beentjes en ja hoor: een meisje! Een vierde dochter, wat een zegening! Na deze droom heb ik het gevoel dat er weer een meisje in mij groeit. Maar na mijn flater van de vorige keer is het toch iets moeilijker om er echt op te vertrouwen. Ik besloot daarna ook om het hele concept van geslacht los te laten. Een kindje kan een sterke mannelijke energie hebben en toch een meisje zijn, en andersom. Toch bleef ik mijzelf afvragen: zou het tóch een jongen kunnen zijn? Heel misschien?

Een paar dagen geleden droomde ik dat het vierde kindje al geboren was. Ik zat in een ruimte met mijn drie dochters om mij heen en in mijn armen had ik een baby van ongeveer vier maanden vast. Het was een jongen, mijn jongen. Een prachtig donkerharig Indianenzoontje met karamelkleurig huidje. Ik keek naar mijn kinderen en observeerde de energie van deze vier samen. Hoe mooi ik het ook vond… energetisch klopte er iets niet. In mijn droom werd mij duidelijk dat ik ook dit keer geen jongen zou krijgen.

De volgende ochtend vertelde ik tijdens het ontbijt mijn droom. En mijn vriend reageerde zoals altijd: ‘Jij met je dromen. Ik geloof er niet meer in. Eerst zien en dan geloven.’ Laat ik voor deze ene keer dan maar naar hem luisteren en al het gedroomde maar weer loslaten. We gaan het meemaken en zien over een week of 10, dan pas geloven.

 

Drie onder de drie

En toen waren er opeens twee meisjes. Ronja en Thura schelen 1 jaar en 13 dagen. Vanaf het begin af aan ging het best soepel. Ronja’s geluk kon niet op toen er weer melk in overvloed was. Tandemvoeden (twee kindjes tegelijk aan de borst) was dé manier waarop de kindjes aan elkaar konden wennen. Al gauw kon ik mij het leven met één kind niet meer herinneren en ging mijn nieuwe leven als moeder van twee in volle vaart vooruit.

Thura’s geboorte heeft mij nog een beetje krachtiger gemaakt. Dat ik mijn lichaam en intuïtie volledig heb durven vertrouwen en dat mijn vertrouwen werd beloond met een prachtige gezonde dochter… Als een leeuwin voelde ik me! Dit gevoel wakkerde mijn passie aan om vrouwen handvatten te willen gaan aanreiken om meer in hun kracht te gaan staan. Als ik het kon dan konden alle vrouwen het toch? Samen met Laura, mijn dierbare vroedvrouw, ben ik retraites gaan organiseren voor (zwangere) vrouwen. We bundelden onze krachten en leidden vrouwen terug naar hun bron. Het was zo vervullend en dankbaar werk om te doen.

De verder plannen werden enigszins verstoord toen Ronja’s voorspellende woorden in mei 2014 bevestigd werden. ‘Mama, heb jij een baby in je buik?’ vroeg ze terwijl ik haar billen aan het schoonmaken was. ‘Wat zeg je nu?!’ was mijn eerste reactie. ‘Mama jij hebt een baby in je buik.’ ‘Nee hoor liefje, dat kan niet. Mama heeft geen baby in haar buik.’ En dat wist ik zeker, dacht ik. Totdat ik me realiseerde dat ik nog niet ongesteld was geweest. Via internet bestelde ik een stapeltje zwangerschapstesten, al was één ook genoeg geweest… Ja hoor: twee streepjes…

Mijn vriend en ik waren behoorlijk in shock. We konden het niet meteen warm verwelkomen. Het leven met twee kinderen, die ook nog eens zo dicht na elkaar zijn gekomen, en zijn werk waarbij hij veel van huis is, vond ik ontzettend mooi en leuk, maar af en toe ook behoorlijk pittig. Ook had ik allerlei plannen om weer te gaan studeren en nog meer retraites te gaan geven. Nóg een kindje er bij, drie kinderen onder de drie jaar. Weer die ellendige gedachte: wat zal de omgeving hier wel niet van denken?! Abortus was absoluut geen optie. Wie ben ik om te bepalen of een leven mag komen of niet? Diep van binnen voelde ik me heel gezegend en oom dankbaar dat mijn lichaam blijkbaar zo vitaal is dat ze dit allemaal kan dragen.

Op het moment dat ik de baby in mijn buik voelde bewegen werd ik overspoeld door een golf van liefde. De weken daarvoor zat ik nog in de ontkenning of wenste ik zelfs dat ik een miskraam zou krijgen, omdat ik het gevoel had dit allemaal niet aan te kunnen. Echter toen die eerste duidelijke trap kwam, leek het alsof mijn vertrouwen weer wakkergeschud werd. Ik kon alleen nog maar voelen en denken: ja kleintje, je bent zo welkom!

Deze derde zwangerschap zou een bijzondere zoektocht gaan worden…

De Aankondiging

Al voedend zat ik met Ronja op de bank in de gemeenschappelijke woonkeuken van de woongroep waar we destijds woonden. Ze was een week of 10 jong. Ik genoot van de gele muur waar ik tegen aan keek. Wat was ik blij dat ik met mijn dikke buik de keuken nog even een fris kleurtje had gegeven. Het voelde zo warm nu. Mijn ogen sloegen regelmatig neer op het drinkende dametje. Wat deden wij het goed. Ik voelde me een trotse moeder.

Opeens voelde ik dat Ronja en ik niet alleen in de woonkeuken waren. Een onzichtbaar toch sterke aanwezigheid vroeg om mijn aandacht. Ik hoorde in gedachten: ‘Hallo ik ben Thura en ik kom met mijn zusje spelen!’ Wauw was ik verrast! Mijn stem antwoordde: ‘Nou Thura, gezellig hoor. Maar kan je misschien even wachten nog? Ronja is nog zo klein.’ Ik hoorde niks meer, maar voelde het zieltje nog wel een tijdje om mij heen dwarrelen. Ze (?) voelde speels, blij, daadkrachtig en zeker van haar zaak.

En dat er ze zeker was dat ze met Ronja wilde spelen, werd enkele weken later bevestigd. Na de bevalling had ik één keer mijn maan gehad. Ik gaf borstvoeding op verzoek (lees: Ronja hing bijna dag en nacht aan de borst) en achtte de kans op vruchtbaar zijn klein. Maar toen ik op een ochtend in mijn vriends kamer liep, maakte de geur daar mij misselijk, net als een jaar daarvoor. Ook voelde ik heel sterk dat er ‘iets’ in mijn systeem zat wat niet van mij was. Een test liet twee duidelijke streepjes zien. Ja hoor, Thura had ‘heel even’ gewacht…

De volgende dag vertrok mijn vriend voor twee weken naar Brazilië, mij achterlatend met kleine Ronja, een positieve zwangerschapstest en heel veel verwarring. Nóg een kindje?! Zo snel?! Ze schelen een jaar? Jemig, hoe ga ik dat in vredesnaam doen?! Nu terugkijkend, ruim drie jaar later, kan ik zeggen dat de tweede zwangerschap en bevalling een waanzinnig groot cadeau voor mij zijn geweest. De les die ik tijdens Ronja’s zwangerschap aangereikt kreeg kon ik nu in de praktijk gaan uitdragen. Het vertrouwen op mijn lijf en intuïtie werd na 40 weken zwangerschap stevig op de proef gesteld. Wat er precies gebeurde? Dat lees je in het volgende verhaal!