Brief aan mijn baarmoeder

pexels-photo-211290

 

Lieve baarmoeder,

Het was op mijn twaalfde verjaardag dat wij elkaar voor het eerst ontmoetten. ’s Ochtends ontdekte ik wat bruine vlekken in mijn onderbroek en volgens mijn mama had ik een cadeautje gekregen van Moeder Natuur. Op dat moment wist ik niet wat ik er van moest vinden. In de middag, op het moment dat mijn mama aan de visite verkondigde dat ik voor het eerst ongesteld was geworden, wist ik het. Een gevoel van intense schaamte overviel me. Er kwam een knoop in mijn buik. Ik denk dat ik jouw toen op slot heb gezet.

De jaren daarna voerden wij iedere maand een strijd. Iedere maand deed jij mij zo ontzettend veel pijn, dat ik amper rechtop kon lopen. De krampen gingen gepaard met veel bloedverlies. Soms gutste er zo veel tegelijk uit dat mijn maandverbandje het niet aankon en ik met rode vlekken in mijn broek in de klas zat. De rode vlekken verspreidden zich vervolgens over mijn hele gezicht, want wat schaamde ik mij diep.

Tegen het einde van mijn studietijd begon de maandelijkse strijd van koers te veranderen.  Mijn zoektocht naar het ‘waarom ben ik hier’ leek de pijnscheuten enigszins te ontspannen. Alsof met het groeien van mijn zelfbewustzijn er ook meer ruimte voor jou kwam. Echter het was de komst van mijn oudste dochter dat ik de relatie met jou helemaal opnieuw ging bekijken. Sowieso is het een niet te bevatten belevenis om zwanger te zijn. Om leven te voelen bewegen en te voelen groeien, in mij. Of beter gezegd in jou! Wat een cadeau om dit nu al vier keer met jou te mogen hebben meegemaakt. Ik realiseerde mij dat jij en ik meer dan de helft van ons leven geen goede vriendinnen zijn geweest. Jij hebt vanaf het begin van jouw ontstaan pijn en verdriet meegedragen, wat helemaal niet van jou is. Ik weet nu ook dat het ongemak dat met iedere menstruatie gepaard ging, eigenlijk een schreeuw was om mij meer te verbinden met jou. Wanneer je vloeide had je warmte, koestering, genegenheid en aandacht willen krijgen. Maar ik negeerde je en zelfs verdoofde ik je zo nu en dan met paracetamol. Jaren en jarenlang… Ik heb niet alleen jou hierdoor genegeerd, maar eigenlijk mijn hele lichaam.

Ik zou willen zeggen dat het mij spijt. Alleen voel ik geen spijt. Ik voel diepe bewondering, waardering en respect voor jou. Je hebt mijn vier dochters gevoed, beschermd, gekoesterd, warm gehouden en een veilige zachte landing op aarde gegeven. Je hebt je plek ingenomen en mijn bewustzijn doen verruimen en verrijken. En het mooie is, dat wanneer je nu iedere maand je nestje verschoont, je dit zonder enige kramp doet. Mijn verbinding met jou is nog nimmer zo krachtig geweest. Je bent een fantastische lerares voor mij, een innerlijk orakel. En ik verheug mij op de mysteriën die jij nog gaat onthullen aan mij. Een diepe buiging, voor alles wat je bent en brengt.

Liefs,

Marjolein

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s