Mijn trofee

In mijn rugtas zitten zitten babysokjes. Het zijn de enige wollen sokjes die de papa van mijn dochters niet in de wasmachine heeft gegooid. Ik koester ze, deze roze voetenwarmertjes. Waar ik ook ga, ik draag ze met mij mee. Een concreet stukje warme moederliefde. In mijn tas, op mijn rug. En in mijn hart draag ik alle tenen die pluisjes hebben bewaard van mijn trofee.

De vervilte sokken zijn de slijtvaste liefde die de vader moeiteloos iedere week zou willen produceren. Toch mag hij van mij de bonte was niet meer doen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s