Het afscheid

Het zou zijn laatste mogelijkheid zijn. Nu of nooit. Nadat het bezoek vertrokken was zou de reservepapa gaan werken en daarna gaan slapen. Hij leek nog te twijfelen over welk bed hij zou nemen. Zijn beste vriendin adviseerde dat hij niet bij ons in bed moest gaan slapen. ‘Dat kan je die meisjes toch niet aandoen?’ had ze gezegd. Maar na zo’n intensieve week waarin het hart van Arnon steeds zich steeds meer opende voor de meisjes en andersom, zou hij het niet kunnen maken om de laatste nacht in de kinderkamer boven door te gaan brengen. Zijn laatste nacht als reservevader zou hij doorbrengen in het nest, op de plek waar de echte papa normaal gesproken ligt.

Mijn lijf ligt ’s nachts tussen Layla en Zora in met Thura bij mijn voeten. Ik word omringd door armen en benen, die mij meerdere malen uit dromenland slaan en schoppen. De meeste mensen kunnen het zich niet voorstellen dat ik zo kan slapen. Voor mij bestaat er niets heerlijkers dan in slaap vallen gesandwicht door warme kinderlijfjes. Ik ben dus heel wat gewend. Een wild omdraaiende reservevader op veilige afstand, daar lag ik niet wakker van. Helaas werden deze nacht wel drie meisjes ziek. Zeker zes keer heb ik over de reservevader moeten klimmen om spuugbakjes te legen en spuitpoep weg te vegen. Na de derde spuugbak riep ik: ‘Arnon, spuug. Help… Arnon…?’ De reservepapa was diep in slaap en niet wakker te krijgen. Af en toe leek hij verrassend veel op de echte papa.

En toen brak de dag van vertrek en weerzien aan. Het ontbijt voltrok enigszins stilzwijgend. Er was zo veel gedaan, beleefd en gezegd. Was er nog iets dat besproken moest worden?

‘Als we elkaar weer zien, gaan we dan een potje tafelvoetballen?’ vroeg  ik. Dat vond de reservepapa goed. De oermoeder en de reservevader blijken beiden zeer competitieve tafelvoetbalfanaten te zijn. Ik kan niet wachten op het moment dat ik hem in kan maken. Ik zie een gewaagde wedstrijd voor me vol spanning en rondvliegende zweetdruppels. Het blijft spannend tot het einde. En dan net voordat er een kind aan mijn rok gaat hangen maak ik het beslissende doelpunt.

Papa Rini mochten we aan het begin van de middag ophalen van het station en reservepapa Arnon vertrok rond dezelfde tijd. Thuis, in de woonkamer, vond de overdracht plaats. Het was heerlijk om de echte papa weer te zien stralen tussen al zijn meisjes. Ronja was niet van Rini’s nek af te slaan. Voor het eerst sinds een week lachten haar ogen weer. Het is altijd overzichtelijk als papa naar het buitenland gaat. Je neemt afscheid voor een afgebakende tijd en je weet dat je elkaar over 2 weken weer in de armen kan vallen. Afscheid nemen voor onbepaalde tijd voelt anders. Op de een of andere manier voelde ik me wat onbestemd en ging het loslaten gepaard met zowel een lach als een traan.

Een week de reservevader in huis heeft mij veel geleerd. Na jarenlang een wandelende baarmoeder te zijn geweest, heb ik ontdekt dat ook mijn hoofd een prachtig instrument kan zijn. Doordat ik de afgelopen week iedere dag verslag heb gedaan van de belevenissen, heb ik mijn denken weer aangezet, zonder dat ik mij er aan hoef te hechten. Als ik schrijf zet ik het denkknopje aan en als ik met mijn kinderen ben kan het knopje weer uit. Hoofd en baarmoeder hebben elkaar in het midden ontmoet. En het hart heeft beide nodig om te kunnen liefhebben.

We zwaaiden de reservepapa uit en lieten hem los. Hij verliet het vakantiepark en reed zijn eigen leven weer tegemoet.

 

Advertenties

Een gedachte over “Het afscheid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s