‘Ben je me zat?’

We stapten voor de school van de fiets af en keken elkaar moeilijk aan. ‘Doen jouw billen ook zo’n pijn?’ Ik weet niet meer wie de vraag stelde, want voor beiden gold ‘ja’. De kater van de ouderavond. Iets met houten kleuterstoeltjes, een korte nacht en zere zitbotjes. Het ouderschap heeft zo zijn uitdagingen. De reservevader zag er vanmorgen behoorlijk uitgeput uit. En dat is maar goed ook. Stel je voor dat hij uitgerust naar huis gaat aan het einde van de week…

De ochtend bracht ik alleen door met kleine Zora. Ronja en Thura waren op school en Layla speelde bij haar vriendje Karel. Ik had behoefte om even mijn eigen ruimte in te nemen. De deur naar de gang ging dicht en de woonkamer was heel even helemaal alleen van mij. Ik danste met Zora op heerlijke muziek. Ik kietelde haar buikje, kuste haar wangen en voor heel even bestonden alleen zij en ik. ‘Ben je me zat?’ vroeg Arnon toen ik naar boven was gelopen om te zeggen dat ik Layla zou gaan ophalen. ‘Als je genoeg van me hebt zeg je het toch wel?’ Het was niet zo zeer dat ik genoeg had, ook zeker niet te weinig. Het was eigenlijk wel prima. Toch wilde ik even in mijn eigen bubbel zitten. En dat mag. Moeders mogen dat. Sterker nog, ze hebben dat nodig.

’s Middags had ik het ook wat rustiger. Arnon zat namelijk met Ronja, Thura en aanstaande schoonzoon Leonard in een fluisterbootje voor een romantisch tochtje door de grachten van Zutphen. Ik was thuis met Layla en Zora en kookte op mijn gemakje een groentencurry. De dag verliep eigenlijk heel gemoedelijk en rustig. Totdat alle meisjes sliepen.

Ik opende mijn laptop om te beginnen aan dit stuk en toen las ik een bericht van mijn moeder. Ze was niet blij dat Arnon over haar geschreven had. Het raakte me diep wat ze schreef. Ik voelde haar pijn, haar verdriet en onvermogen. Dat deed me zeer. Ik wist niet wat Arnon had geschreven (we lezen elkaars stukken niet), maar ik kon me bijna niet voorstellen dat hij zulke gemene dingen had geschreven. En als hij al iets schrijft over mijn moeder, dan is dat echt niet om haar te pesten. Ik deelde met hem wat er gebeurd was en ik moest huilen. Hij vertelde wat hij had geschreven en ik kon er niet boos om worden. Sterker nog: ik vond het mooi, want het is waar wat ik heb gezegd. Wat ik Arnon vertel over vroeger, dat zijn slechts schimmen en herinneringen van toen. Vandaag de dag betekenen ze niets meer voor mij. Toch raakt het mij wel dat het mijn moeder pijn doet. Wat voor mij verhalen zijn, blijken voor mijn moeder oude wonden die opengereten worden. In gedachten maak ik ze schoon, verzorg ik ze en plak ik er pleisters op. En ik hoop dat als ik er nog een kusje op doe, de pijn dan snel wegtrekt…

‘Vind je het ongemakkelijk als iemand huilt?’ vroeg ik Arnon. ‘Maak je vaak vrouwen aan het huilen?’ Er volgt een gedistantieerd antwoord. Ik hoor niet echt wat hij zegt. Mijn hoofd is vol. Ik heb behoefte aan voelen. Alleen maar voelen en alleen maar zijn. Nu ben ik hem toch wel even zat. Vanavond ga ik, net als Ronja gisteren deed, mijzelf in slaap huilen. We missen de echte papa.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Een gedachte over “‘Ben je me zat?’

  1. Franka

    Leuk om je ervaringen te lezen met reservepapa! Net ook even Arnons columns doorgenomen. Ik denk dat het heel interessant zou zijn voor de lezers als de NRC op hun website bij de columns van Arnon een link naar jouw blog zet! 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s