Gerust hart

Het is mooi om te zien hoe reservepapa Arnon zich vol overgave op zijn reservekinderen stort. Vanmorgen genoten de kinderen van een voorleesmarathon. Met een gerust hart liet ik ze bij hem achter, toen ik even onder de douche sprong. Sommige kinderen zijn verslaafd aan computerspelletjes of snoep. Mijn kinderen zijn verslaafd aan boeken. Elk moment van de dag willen zij wel een boekje lezen. Je zou ze er ’s nachts misschien zelfs wel wakker voor kunnen maken. Dit is een fantastische uitkomst voor Arnon. Als hij contact wil maken met de meisjes, hoeft hij alleen maar te vragen of ze een boekje willen lezen. Er werden vandaag veel boeken gelezen.

En het is ontroerend om te zien hoe mijn meisjes zich vol overgave op hun reservepapa storten. Kleine Zora blijft maar vrolijk zijn en lachen. Layla wilde vanmorgen getild en gedragen worden tijdens de korte wandeling naar de IJssel. Thura beklimt en bespringt Arnons rug zodra ze de kans krijgt (ik geloof dat zijn rug daar nog even aan moet wennen) en mijn grote Ronja heeft iets meer tijd nodig. Maar ze wil inmiddels wel naast hem aan tafel zitten. En hij mag ook wel naast haar in bed komen liggen, op voorwaarde dat hij niet teveel plek inneemt. ‘Ik wil wel lekker kunnen blijven liggen,’ zei ze. ‘Mijn echte papa is veel leuker,’ zei ze tijdens het avondeten. ‘Gelukkig maar’, zei Arnon.

Tijdens de lunch moest ik om de reservepapa lachen. ‘Wat is jullie lievelingseten?’, vroeg hij de meisjes. We hoorden drie keer ‘pizza’ door de kamer galmen. ‘En wat is jouw lievelingseten?’, vroeg ik hem, met in mijn achterhoofd dat ik dat dan een keer wilde koken deze week. ‘Ik bestel meestal een simpele pasta met rode pepertjes, olijfolie en knoflook,’ antwoordde Arnon. Even zag ik in gedachten hem alleen in zijn favoriete restaurant in New York zitten. Met een boek, zijn telefoon, een glas wijn en zijn lievelingseten. Zijn comfort zone. En nu, met vier meisjes en hun moeder, aan een soepje met maïswafels in zonnig Zutphen. Hoe oncomfortabel kan het leven van een reservevader zijn…

Iedereen lijkt wat te wennen aan deze bijzondere situatie. De vuurdoop is geweest, letterlijk. Arnon leerde vandaag, dat hete thee en baby’s niet samen gaan. En een baby alleen op een houten bankje zonder rugleuning neerzetten is ook niet handig.* Als een kind van de trampoline valt til je het op en troost je het. Een tik van Thura betekent stiekem ‘ik vind je aardig.’ En een baby kan best zelf de trap opklimmen.

Hij is vooral gericht op de meisjes. Hele huishouden gaat een beetje langs hem heen en dat is ok. Ik vind dat de belangrijkste taak van een ouder is om er te zijn voor je kind. Dan kan je de boel af en toe best de boel laten als ‘Agent en Boef’ hoognodig weer eens voorgelezen moet worden. Bovendien kan mama de vaat doen.

*Aan het einde van de dag zijn alle kinderen zonder ernstige schade heerlijk in slaap gevallen.
Advertenties

Een gedachte over “Gerust hart

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s