Ontvouwende vleugels

Mijn lieve kleine Thura ging deze week opnieuw door een geboortekanaal.

Afgelopen mei is ze vier jaar geworden. Een paar weken daarvoor mocht ze beginnen met wennen in de kleuterklas van de Vrije School. In dezelfde klas als haar grote zus Ronja. Ze vond het heel leuk en toch ook wel spannend. En toen ze vier werd besloot ze van het ene op het andere moment dat ze niet meer naar school wilde. Nooit meer. En dat ze voor altijd bij mij wilde blijven. Dat vond ik goed.

De hele zomer heeft Thura heerlijk gespeeld met haar zussen. Ik zag haar af en toe een stap bij me vandaan gaan en af en toe weer twee stappen terug, soms zelf helemaal in mijn armen diep weggekropen. Ik zag een schuchter meisje dat uit haar coconnetje probeerde te kruipen. Ze zat alleen nog met haar vleugels vast.

Afgelopen dinsdag gingen de deuren van de kleuterklas weer open. Maandagavond lag Thura huilend in bed en humde zij zichzelf in slaap met de mantra ‘ik wil niet naar school’. ‘Lief meisje’, zei ik in gedachten. ‘Het is goed, ga maar slapen.’ Ik vond het moeilijk haar zo te zien worstelen. Als ik het met Ronja over school heb, stralen óók Thuurtjes ogen. Ik wéét dat ze school fijn gaat vinden. Ze wil zo graag met vriendinnetje spelen, net zoals haar grote zus.

Dinsdagochtend stond Thura op met dezelfde mantra. Ik smeerde intussen boterhammetjes voor twee broodtrommeltjes en sneed voor twee kleuters fruit. De fietstocht naar school bleef Thura dezelfde mantra aanhouden en toen we eenmaal in de klas zaten hoorde ik hem telepathisch ook nog door mij heen galmen. Uiteindelijk droeg ik Thura huilend over in de liefdevolle armen van haar juffie. Ik slikte en zei met zachte ogen dat ik haar straks weer kwam ophalen.

De rest van de ochtend had ik veel afleiding en tussendoor dacht ik aan mijn kleine grote Thura. Gedachten als ‘ik ben een slechte moeder’ en ‘ach laat haar nog maar lekker thuis blijven’ passeerden. Het was mijn intuïtie die mij er weer aan herinnerde dat het echt goed was zo. Ik voelde diep van binnen dat het echt haar tijd was en opeens moest ik weer aan haar geboorte denken. Ik heb Thura uiteindelijk 43 weken in mijn buik gedragen. Op de dag van haar geboorte werd ik wakker, wetende ‘het is klaar, het is goed zo, het is tijd voor jou om geboren te worden.’ Ik bleek die middag zonder ene wee al 4 centimeter ontsluiting te hebben en mijn lichaam had slechts een klein zetje nodig om weeën te gaan krijgen. Uiteindelijk werd Thura heel vlot geboren, op zachte en liefdevolle wijze in bad.

Met 4 jaar en 3 maanden is Thura deze week opnieuw geboren. Ze had een klein zetje nodig, een helderende bemoedigende hand die haar vleugels kon helpen bevrijden uit haar cocon, om uit mijn energetische baarmoeder te stappen. Vanmorgen stond ze blij op, deed haar allermooiste jurk aan, vroeg ze wat ik op haar boterham ging smeren en wilde ze op haar eigen fiets naar school fietsen. Ze liep zelf de kring in om juffie een handje te geven en glimlachte liefjes toen ik haar afscheid van haar nam met een handkusje. Dag lieve grote kleine meid van me. Ik kijk er naar uit jou en je zus zo dadelijk weer op te halen.

 

Advertenties

Hoe zou mijn leven geweest zijn…

Vanmiddag reden we van Zutphen naar Den Haag. Het was alweer een paar maanden geleden dat we voor het laatst onze familie en vrienden hadden bezocht. Ik kijk altijd een beetje tegen de reis op. Bijna twee uur in de auto met vier kleine kindjes. En elke keer valt het weer mee. We waren de snelweg nog niet op of de auto reed gevuld met dromen van zoet slapende meisjes. Het was al met al een rustig autoritje.

Op de snelweg voorbij Utrecht dacht ik opeens terug aan mijn jonge kinderjaren. Ik herinnerde mij dat ik altijd van alles wilde, wat precies weet ik niet meer. Het zal ongetwijfeld te maken hebben gehad met muziek maken, tekenen of andere creatieve uitspattingen. Ik weet mij nog wel goed te herinneren dat ik als klein meisje met twee breinaalden van mijn moeder aan het viool spelen was en met de stofzuigerslang aan het zingen. Ook weet ik nog goed dat mijn moeder een orgel had met bladmuziek en ik als vijfjarig meisje mijzelf noten leerde spelen. Muziek, lezen, tekenen, sport… Ik had zoveel interesses en het werd nooit gestimuleerd. Allemaal prachtige talenten, die nooit echt de kans hebben gekregen om tot bloei te komen.

‘Stel je voor’, zei ik tegen mijn partner, ‘dat ik als klein meisje wél de kans had gekregen om op muziekles te gaan of op een sport. Dat ik gestimuleerd zou worden om ergens heel bedreven in te gaan zijn. Hoe zou mijn leven geweest zijn als ik als klein meisje, verlangend naar uitdaging, wél op klarinetles was gezet?’ Terwijl deze vraag over mijn lippen rolde, zag ik mijzelf in een band op het podium de sterren van de hemel spelen en zag ik mijn kunstwerken al in New York hangen. Het kleine meisje blijft dromen…

‘Dan was je nu geen moeder geweest,’ antwoordde hij nuchter. Een mooier antwoord kon ik mij niet wensen.