Ontboezemingen van een oermoeder

Het moederschap is iets wat mij redelijk makkelijk afgaat. Mijn geduld en rustige aard spelen daar een belangrijke rol bij. Alsmede de overgave die door mijn lijf stroomt. Toch is het leven met vier kleine kinderen behoorlijk intens. Er wordt veel van mij gevraagd. Zelfs tussen het schrijven van deze woorden door veeg ik billen af van mijn oudste, terwijl mijn jongste aan de borst hangt. Gelukkig kunnen mijn meisjes ook heel leuk samen spelen en zijn er momentjes op een dag dat ik even met Zora van bijna vier maanden rustig op de bank kan zitten. Ik kan heerlijk genieten van de speelgeluidjes en het ontdekken van hun creativiteit. De ruzies vind ik minder gezellig en zeker als ik moe ben is ons huisje echt te klein voor het gekakel en geschreeuw. En ik ben dan geneigd om te vluchten en te verdwijnen in mijn smartphone. Om via Whatsapp en Facebook een andere wereld in te stappen, ver weg van mijn ongemakkelijke gevoelens.

De dag voor Kerst werd ik wakker met oogmigraine. Gelukkig was mijn vriend thuis en kon ik nog even blijven liggen en wat slapen. Toen ik opstond voelde ik dat mijn hoofd erg vreemd aanvoelde. Een diep verstopte hoofdpijn, die opspeelde wanneer ik mij fysiek inspande. Daarnaast werd ik mij opeens super bewust van allerlei gedachten die door mijn hoofd spookten. Gedachten die niets zeiden en die niet te controleren waren. Alsof mijn hoofd een ontvangstkanaal was van Radio Klaag en Radio Onrust. Vermoeiend en zeer storend. Ik bleef me focussen op mijn ademhaling en mijn voeten en een wandeling buiten deed mij erg goed. Met mijn neus in mijn telefoon zitten verergerde de toestand.

De volgende dag, eerste Kerstdag, was de hoofdpijn weg, maar zat ik nog niet helemaal lekker in mijn lichaam. Ik voelde zo duidelijk dat ik de afgelopen maanden slaaptekort heb opgebouwd. Ook voelde ik dat mijn bedding, mijn aarding heel dun aanvoelde. Aangezien ik ondanks een lieve oppas die eens per week komt nog niet echt ruimte voor mezelf kan creëren, heb ik besloten om op een andere manier ruimte voor mijzelf te creëren. Per 1 januari 2017 gaat mijn smartphone uit. Ik wil niet langer vluchten in een virtuele wereld. Ik word er moe en verdrietig van, mijn lijf ziek en mijn bedding verdwijnt beetje bij beetje. Ik raak overprikkeld van alle verhalen die ik lees, van alle emoties die ik tussen de regels en foto’s door voel en van mijn eigen kinderen die wat van mij willen, terwijl ik net een app’je van vriendin X wil beantwoorden. Te zot voor woorden!

‘Zelfs een zogenaamde ‘oermoeder’, die de héle wereld aankan, heeft grenzen’, zei mijn vriend. Hij heeft gelijk. Ik kan mij goed overgeven aan ieder moment dat zich aandient, waardoor ik bijna oplos in het moment. Maar hierdoor ben ik helemaal voorbij gegaan aan mijn grenzen. Ik vergat ze! En nu ik ze voel wil ik ze in ere gaan herstellen. Ik wil het leven volledig aangaan. Naast alle heerlijke momenten ook de ongemakkelijke momenten helemaal doorvoelen en doorleven in plaats van mij hiervoor te verstoppen. En bovenal: ik wil écht contact. Ik wil mijn dierbaren, vrienden, kennissen en jou (!) kunnen zien, voelen en ruiken wanneer ik vraag hoe het met hun/jou gaat. En boven-bovenal: ik wil een liefdevolle en aanwezige voorbeeld zijn voor mijn kinderen in een wereld zonder emoticons!

Advertenties