Dageraad

‘Hoe lang moet u nog?’ vroeg de bloemiste. Het was zaterdag 3 september en ik voelde de onweerstaanbare drang om bloemen in huis te halen. Voor mij is dat meestal een teken dat de bevalling zich spoedig zal aandienen.
‘Tja, geen idee. Het kan ieder moment komen. Ik ben al voorbij 40 weken.’
‘Oh spannend! Nou dan moet u morgen maar gaan bevallen, dan regent het de hele dag.’ adviseerde ze vrolijk.
‘Het lijkt mij zo heerlijk om buiten in de tuin te bevallen. Liever dinsdag, dan wordt het weer lekker warm.’
Twee grote ogen kijken mij aan. ‘Eh… Ja dat kan natuurlijk ook. Nou eh… Succes dan maar hè?’
Ik knik haar vriendelijk gedag en Ronja en Thura dragen de Amaryllissen voorzichtig naar de bakfiets.
‘Zijn deze boemen voor de baby? vraagt Thuurtje opgewekt.
‘Ja schatje, deze bloemen verwelkomen de baby.’

Zondag 4 september
Druilerig weer, zoals de bloemiste al voorspelde. Ik werd wakker met een zeer onaangenaam gevoel tussen mijn benen. Lopen deed pijn, zitten deed pijn, alles deed pijn. Pijn, veroorzaakt door een onderhuidse ontsteking op mijn buitenste schaamlip. Mijn inmiddels grote ronde lichaam, een enorme puist, juist daar! Off all places! Mijn god, ik wist niet wat ik meemaakte. De hele dag lag ik op de bank de pijnlijke plek te ontlasten. Eén ding wist ik zeker: met zo’n joekel van een puist ga ik echt niet bevallen vandaag! Het lot besliste anders…

Rond 15 uur ging mijn vriend met de drie meisjes een boodschapje doen en kon ik even in bad proberen te ontspannen. Voordat ik in het warme water stapte verloor ik op de wc de slijmprop. ‘Nee, niet nu toch? Pfff…’ Eenmaal in bad voelde ik al gauw iets anders naast de pijnlijke ontsteking. Iets ‘vaags’ op de achtergrond, zo om de 6 minuten. Ik app’te vroedvrouw Laura deze informatie en genoot weer van het water dat de ongemakkelijkheden goed verzachtte.

Drie kwartier later lag ik weer op de bank en kwamen mijn drie heerlijke meisjes weer stralend binnen. Mijn vriend probeerde ze zo veel mogelijk bij mij vandaan te houden, zodat ik nog wat kon rusten. Niet dat het werkte. Ze waren wel goed in afleiding brengen… De vage ‘ietsjes’ waren even niet voelbaar. Pas toen ik ging koken en tijdens het eten werden de ‘ietsjes’ ietsjepietsjes meer. Mijn vriend vroeg tijdens het eten of ik nu al een leuke naam wist. Wetende dat hij rekening hield met het ontvangen van een zoon, zei ik enigszins verontschuldigend dat ik écht geen jongensnaam kon verzinnen. De naam ‘Neva’ was al vanaf het begin van de zwangerschap bij mij. Helaas resoneerde die naam niet bij hem. Ik noemde nog een paar namen, maar geen enkele voelde kloppend. ‘Weet je wat ik een mooie naam vind?’ zei hij. ‘Zora.’
‘Ja dat vind ik ook een mooie naam, maar is dat niet een beetje vreemd? (Onze oppas uit Den Haag heet zo. Nadat we zijn verhuisd naar Zutphen hebben we nog altijd goed contact en is ze een dierbaar iemand voor ons allemaal) Laten we eerst maar zien wat het is.’ Zo eindigde het tafelgesprek.

Na het eten vervolgde het avondritueel chaotisch als altijd. Mijn vriend werkte snel de vaat weg, ik lag weer op de bank de puist te ontlasten en de drie meiden waren onvoorstelbaar druk en sprongen op de bank, van de bank… We zaten er beiden een beetje doorheen en waren zeer opgelucht toen het 18.45 en we de kinderen naar bed konden brengen. Papa bracht Ronja en Thura naar bed en ik bracht Layla naar bed. Het duurde niet lang voordat Layla aan de borst in slaap viel. De ietsjepietsjes meer begonnen nu toch wel serieuzere sensaties te worden en bij elke golf masseerde ik mijn rug. Nog steeds kwamen ze om de 6 minuten. Voorzichtig klom ik uit onze bedstee en vervolgde ik mijn sessie op de bank. Ik was moe en dommelde zo nu en dan weg. Inmiddels was het 19.45 en ik wist dat mijn vriend tussen Ronja en Thura in slaap was gevallen. Dit kwam mij een beetje onhandig uit, want ik had inmiddels wel de behoefte om in bad te stappen. Om 20.15 kwam hij beneden en ging slaapdronken naast mij op de bank zitten. Daar bleef hij zo’n vijf minuten niet aanwezig voor zich uitstaren. Ik begon te zuchten en wat geluiden te maken om uiting te geven aan een wee en vroeg hem daarna of hij misschien het bad wilde gaan opzetten. Hij leek wakker te worden. ‘Oh, het bad! Ja, maar dan moet ik eerst opruimen.’ Ik kon de humor er net nog van inzien. Vriendlief die de boel netjes wil maken voordat de baby komt, terwijl ik met toch zeker al 7-8 cm ontsluiting op de bank lig. Dus meneer ging rustig opruimen, stofzuigen, zeil neerleggen, bad oppompen (dit alles met het nodige bijbehorende lawaai en als je aan het bevallen bent klinkt een stofzuiger verdraaid luid kan ik je zeggen), slang aan de kraan koppelen (oh wacht deze slang past er niet op. Wat zeg je?! Vul dat bad gewoon! Nu!) en om 21 uur hoorde ik dan toch eindelijk water in het bad stromen. Echter, ik kon niet meer liggen op de bank. Ik moest zitten en ik begon een onweerstaanbare drang te voelen om ‘iets’ mijn lichaam uit te werken. Ik zag een bodempje water in het bad en wist dat het niet snel genoeg volstroomde. Zuchtend, steunend en kreunend begon ik wat matjes op de grond te leggen en op de bank. Mijn vriend was nog steeds druk bezig, maar waarmee…? Ik ervoer geen pijn, al stroomden er intense krachten door mijn lijf. Oerkrachten die mij vertelden dat er een kind geboren ging worden en wel NU. Ik ging op mijn hurken zitten, tussen de bank en het bad. Ik zei tegen mijn vriend ‘dat bad wordt hem niet meer!’ en voelde met mijn hand tussen mijn benen. Daar voelde ik het vlies nog intact in mij en op het moment dat ik mij bewust word van het vlies, breekt het en stroomt er een golf van vruchtwater langs mijn hand. Tegelijkertijd voel ik het hoofdje tegen mijn vingers aan zakken en het duwt mijn hand gewoon naar buiten. Enkele seconden ‘staat’ het hoofdje om er vervolgens uit te glijden. De rest van het lijfje glibbert er achteraan, met nog heel veel vruchtwater. En dan ligt er opeens een hoopje mens op de grond. Het ging zo snel dat ik het kindje niet kon opvangen, maar natuurlijk wel meteen oppakte en tegen mij aan legde. ‘Wat kan ik doen?!’ vroeg mijn vriend. ‘Ik weet het niet? Geen idee… Een doek!’ Ik kreeg een doek aangereikt, legde dit over het kindje en manouvreerde mijzelf met baby weer op de bank. Zo, even bijkomen. Wat ging dat snel! Na een minuut of 10 kwam ik een beetje bij en zei ik: ‘zullen we kijken wat het is?!’ Mijn hand voelde onder de doek en ja hoor… Weer een spleetje! Mijn vriend moest lachen. We zijn gezegend met vier gezonde en prachtige dochters! Voor mij voelde het heel vertrouwd en ik wist: ‘ik ken jou.’

De placenta kwam na ongeveer 20 minuten en Laura rond 22 uur. Ik kan niet zeggen dat ik het een ‘mooie’ bevalling vond. Het was zoals de natuur het heeft bedoeld. Ik was ook helemaal niet meer bezig met UC (unassisted childbirth) bevallen of toch met vroedvrouw. Ik heb mijn lichaam volledig gevolgd en haar het werk laten doen. Mijn reptielenbrein had de overhand, mijn denken bestond niet en er kwam ‘gewoon’ een kind. Het was een oerbevalling en het ging zoals het moest gaan.

Toen ik een paar uur later onder de douche stond, kwam ik er achter dat mijn puist (ja ik was hem even vergeten. Jullie ook?) was opengebarsten. De druk was er van af. Ik maakte er nog een grap over: de baby kwam als een komeetinslag en liet een krater achter… Maar goed. Deze krater krijgt nog een staartje, wat je in een volgend blog kan lezen.

De volgende ochtend konden de drie zusjes rustig kennis gaan maken met hun kleine zusje. ‘Weet je hoe ze heet? vroeg papa aan zijn dochters. Ze schudden van ‘nee’. ‘Zora.’ He, maar dat is gek. Je zag ze denken. Maar ze vonden het wel goed.

Zora Eliana Nowi, onze ZEN-dochter. Geboren met bijna de snelheid van het licht op zondag 4 september om 21.16. Zora betekent ‘dageraad’. Ook al is ze in het donker geboren, dit kleine meisje komt ons veel licht brengen.

image

 

Advertenties

2 gedachtes over “Dageraad

  1. Sandra Brandt

    Van harte gefeliciteerd met jullie vierde wonder. En wat prachtig dat jij wederom je natuur hebt kunnen, mogen volgen. Jouw kracht inspireert velen. Liefs en warmte!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s