De weg naar binnen

Vanaf een week of 32 zwangerschap is er voor mij geen ontkomen meer aan: de wereld om mij heen wordt minder interessant en mijn aandacht gaat zonder dat ik daar echt veel invloed op heb, meer en meer naar binnen. Ik merkte het al tijdens mijn week in Spanje met een groepje fijne vrouwen, dat het ‘werken aan mijzelf’ mij totaal niet interesseerde. Tijdens de vrouwencirkels die we daar hielden en daarbuiten voelde ik mij zo thuis in mijzelf, met mijn ronde buik en trappelende baby. Ik voelde een soort rust en tevredenheid. Een staat van ‘het is helemaal volmaakt zo, wat zou er nu nog getransformeerd moeten worden?’

En toch kwam er zonder het te verwachten nog een mooi leermoment voorbij. Mijn vriend was voor zijn werk 12 dagen in Brazilië en ik was alleen thuis met de meisjes. Na een paar dagen kreeg ik ontzettend veel pijn bij mijn schaambot en onderrug wanneer ik te veel had gedaan. Het kwam absoluut niet goed uit natuurlijk! Wanneer ik ’s ochtends een boodschap en wat wasjes had gedaan kon ik ’s middags amper nog lopen. Na een week was deze ‘bekkeninstabiliteit’ weer zo goed als verdwenen. Ik heb mijn lichaam gevraagd wat er nu eigenlijk gebeurde. Waarom ik vanuit het niets zoveel moeite kreeg om mijn lichaam voor te bewegen en hoe dit ook behoorlijk spontaan weer verdween. Ik zag hoe mijn geest, mijn mind, hier een sterke rol in speelde. Het idee, de gedachte dat ik 12 dagen lang de zorg moest gaan dragen voor mijn kinderen en het huishouden, maakte mijn basis (bekken) broos en kwetsbaar. Ik voelde mij bij voorbaat niet gedragen en stelde mij afhankelijk op van de aanwezigheid van mijn vriend. Na een week, toen mijn hoofd tegen mij zei dat mijn vriend over 3 dagen weer thuis zou zijn, begon ik me een soort van opgelucht te voelen. Ik kon ontspannen bij het idee dat ik over 3 dagen niet meer alleen hoefde te zorgen voor dit gezin. Dit zorgde weer voor een stevigere basis in mijzelf en mijn bekken konden ontspannen.

Bizar toch eigenlijk? En oh zo leerzaam. Sinds hij terug is doe ik nog steeds rustig aan en volg ik mijn kompas die mij de weg naar binnen toont. Je zou het een simpele manier van leven kunnen noemen: met de kinderen zijn, een wiegdekentje haken, wat koken, af en toe de deur uit, naar de sauna, afspreken met andere moeders, een serie kijken, collages maken… Het heerlijke niets-doen. Volgens mij de beste voorbereiding op een bevalling: uit je hoofd en in je lijf en in je gevoel. En hier vooral van genieten, want voor je het weet is het alweer zo ver. Het zal nog wel een maand duren vanaf nu, maar het wiegdekentje is in ieder geval klaar!

photo

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s