Over wat nog gezien wilde worden

Donderdag 25 augustus

Deze dag was ik 39 weken zwanger, voor zover de tijd nog iets uitmaakt… Al een paar weken voelde het kindje in mijn buik heel anders dan wat ik tot nu toe was gewend. De bewegingen waren intens, met name ’s avonds. Getrap rechts halverwege mijn buik, een puntige bilpartij (?) boven in mijn buik, geduw en gefriemel onderin. Ik ‘snapte’ de bewegingen niet en kon niet goed voelen hoe de baby nu lag. Met de naderende bevalling vond ik het wel fijn om enigszins een idee te hebben van hoe de baby voor de uitgang lag.

Mijn lieve soulsister vroedvrouw Laura (die komt kramen en wel of niet bij de bevalling is) was nu nog te ver weg en te druk om ‘even’ te komen voelen. Gelukkig heb ik ook nog de luxe van Tanja in de buurt en zij kon even komen voelen hoe de baby lag. ‘Ik snap dat je het niet snapt, want ik snap het geloof ik ook niet helemaal…’zei ze vrij snel. Voelde ze nu twee hoofden? Zou kunnen, maar dat hadden we toch eerder moeten merken? De ledematen die ze voelde hoorden duidelijk bij één kind: tweeling werd al snel doorgestreept (dat leek ons ook wel het beste op dit moment :)). Tja, beneden lag iets hards en behoorlijk klem en boven in mijn buik was ook iets hard en wel bewegelijk. Conclusie: hoogstwaarschijnlijk een stuitligging.

Een stuit… Bij deze gedachte werd ik uit mijn ‘zen-trum’ geslingerd en bevond ik mij in complete chaos. Ik had dit al een lange tijd niet meegemaakt: in een mum van tijd stroomde mijn hoofd over met allerlei gedachten, werd ik nog wiebeliger van mijn drie meisjes, kon ik niet helder meer nadenken en het enige wat heel duidelijk naar voren kwam was dat ik een echo wilde laten maken. Het gebeurde allemaal heel ondoordacht en ondoorvoeld snel. Ik was alleen thuis met de kinderen en ik wilde helderheid, nu. Zonder er even op te bezinnen, de rust in mijzelf te zoeken en er even over na te denken, belde ik Renske (verloskundige in Vorden) en kon ik meteen bij haar terecht. Voor ik het wist lag ik daar op een bank naast een echo-apparaat. Ze keek als eerste onder in mijn buik en na 1 seconde hoorde ik: ‘hoofd’. Ik keek naar het scherm en ze liet mij een neusje en mondje zien. Fascinerend… Voor het eerst in 4 zwangerschappen zag ik mijn ongeboren baby op een scherm. En op de een of andere manier kreeg ik door middel van dit scherm dieper contact met het kindje. Ik zag dat kleine mondje bijna letterlijk zeggen: ‘ik wil gezien worden mama.’

Nog een kleine check of er boven in mijn baarmoeder billen te vinden waren en niet nog een hoofd: billen check. Apparaat weer uit. Wat een opluchting. Ik voelde meteen alle chaos van mijn schouders afglijden en mijn zen-trum werd weer voelbaar. Nu kon ik met de terugkomende rust in mijzelf gaan voelen wat er nu daadwerkelijk in deze twee kleine uurtjes was gebeurd. Ik heb altijd gezegd dat ik zonder waarschuwing van binnenuit geen echo zou maken. Echter, was dit een waarschuwing van binnenuit? Het onbegrijpelijke bewegen van de baby was in eerste instantie een aanleiding om te gaan voelen en te kijken. Maar waarom bewoog dit kind zo heel anders dan anders en leek het alsof er minstens 8 armen en benen in mijn buik zaten? Ik voelde dat ik even onzeker werd van de gedachte aan een stuitligging. Maar mijzelf kennende zou ik dit toch vol vertrouwen wel thuis in bad als variatie op ‘normaal’ gaan baren. Wat was het dan?

Diezelfde avond, terwijl ik naast Ronja en Thura lag totdat zij sliepen, reflecteerde ik samen met de baby op deze gebeurtenis. Ik vroeg hem/haar wat nu de bedoeling was van dit alles. Waarom hij/zij op deze manier, zo letterlijk gezien wilde worden. En de boodschap was heel duidelijk: ‘het is tijd voor rust.’ Rust? Ik, jouw mama, is toch de rust zelve? ‘Ja, maar de rest moet ook rustig zijn, papa moet rustig zijn.’ Daar noemde de baby wat… Papa die rustig moet zijn. Papa die nog een hele waslijst met ‘dingen die nog gedaan moeten worden’ wil afwerken voordat de baby mág en kán komen. Papa die overal chaos ziet en die alleen rustig kan zitten in een trein of in een vliegtuig. ‘Rust van binnen. Het kan mij echt niet schelen of de schuur nu is opgeruimd of niet mama. Ik wil gewoon landen in jullie warme, rustige en aanwezige armen.’ Lief kind, ik heb je gehoord en zal de boodschap overbrengen. Ik voel ook dat het nu tijd is om te gaan zijn met wat er is, te genieten van je laatste week/weken getrappel in mijn buik, je zussen voor te bereiden op jouw komst (voor zover dat mogelijk is) en om onze tien handen op mijn buik te leggen en je toe te fluisteren dat je zo welkom bent… Tot heel snel ❤

Advertenties

Droombevalling

Nee hoor, schrik niet! Ik ben nog niet bevallen! Athans niet in het ‘echt’. Vannacht had ik een prachtige droom over de komende bevalling. Deze droom wil ik nog een keer beleven en blijven herbeleven: schrijven dus, nu!

Het was nacht en er heerste een diepe, diepe stilte en rust in huis. Iedereen lag te slapen, behalve ik. Ik zat in het bevalbad. Gordijnen dicht, een paar kaarsjes aan, geurende olie verspreidde zich door de kamer. Ik genoot intens van dit moment. Lichte sensaties stroomden door mijn lichaam. Ik voelde me steeds meer openen en steeds lichter worden. Ik voelde me een met het warme water waarin ik mij bevond. Overgave. Flow. Liefde. Essentie. Op een gegeven moment voel en weet ik dat ik volledig open ben en dat het kindje nu echt gaat komen. Ik adem rustig door, ik adem naar beneden. Ik voel geen persdrang. Er is alleen maar ‘ja’ en ‘welkom’. Heel zachtjes voel ik het kindje naar beneden komen, het hoofdje dat kroont en met nog een rustige uitademing glijdt het lichaampje naar buiten, het water en mijn handen in. Wat een sereniteit… Ik haal het baby’tje boven water en leg het tegen mijn borst aan. Een rode doek leg ik over het kleine wezentje heen en meteen voel ik mijn enorme moederliefde als een extra deken over het kindje heenglijden. Dit moment is eigenlijk niet in woorden te vangen…

Met mijn hand voel ik dat het een meisje is. Intens dankbaar voel ik me. Na een tijdje realiseer ik mij dat ik helemaal alleen ben en dat mijn vriend nog ligt te slapen. En op dat moment stapt hij de kamer binnen. Blij en verwonderd. ‘Een meisje!’ zeg ik lachend. ‘Geboren om 6:42.’

En met dit blije gevoel vol verwondering en dankbaarheid word ik wakker. Wat een fijn begin van deze nieuwe dag…

De weg naar binnen

Vanaf een week of 32 zwangerschap is er voor mij geen ontkomen meer aan: de wereld om mij heen wordt minder interessant en mijn aandacht gaat zonder dat ik daar echt veel invloed op heb, meer en meer naar binnen. Ik merkte het al tijdens mijn week in Spanje met een groepje fijne vrouwen, dat het ‘werken aan mijzelf’ mij totaal niet interesseerde. Tijdens de vrouwencirkels die we daar hielden en daarbuiten voelde ik mij zo thuis in mijzelf, met mijn ronde buik en trappelende baby. Ik voelde een soort rust en tevredenheid. Een staat van ‘het is helemaal volmaakt zo, wat zou er nu nog getransformeerd moeten worden?’

En toch kwam er zonder het te verwachten nog een mooi leermoment voorbij. Mijn vriend was voor zijn werk 12 dagen in Brazilië en ik was alleen thuis met de meisjes. Na een paar dagen kreeg ik ontzettend veel pijn bij mijn schaambot en onderrug wanneer ik te veel had gedaan. Het kwam absoluut niet goed uit natuurlijk! Wanneer ik ’s ochtends een boodschap en wat wasjes had gedaan kon ik ’s middags amper nog lopen. Na een week was deze ‘bekkeninstabiliteit’ weer zo goed als verdwenen. Ik heb mijn lichaam gevraagd wat er nu eigenlijk gebeurde. Waarom ik vanuit het niets zoveel moeite kreeg om mijn lichaam voor te bewegen en hoe dit ook behoorlijk spontaan weer verdween. Ik zag hoe mijn geest, mijn mind, hier een sterke rol in speelde. Het idee, de gedachte dat ik 12 dagen lang de zorg moest gaan dragen voor mijn kinderen en het huishouden, maakte mijn basis (bekken) broos en kwetsbaar. Ik voelde mij bij voorbaat niet gedragen en stelde mij afhankelijk op van de aanwezigheid van mijn vriend. Na een week, toen mijn hoofd tegen mij zei dat mijn vriend over 3 dagen weer thuis zou zijn, begon ik me een soort van opgelucht te voelen. Ik kon ontspannen bij het idee dat ik over 3 dagen niet meer alleen hoefde te zorgen voor dit gezin. Dit zorgde weer voor een stevigere basis in mijzelf en mijn bekken konden ontspannen.

Bizar toch eigenlijk? En oh zo leerzaam. Sinds hij terug is doe ik nog steeds rustig aan en volg ik mijn kompas die mij de weg naar binnen toont. Je zou het een simpele manier van leven kunnen noemen: met de kinderen zijn, een wiegdekentje haken, wat koken, af en toe de deur uit, naar de sauna, afspreken met andere moeders, een serie kijken, collages maken… Het heerlijke niets-doen. Volgens mij de beste voorbereiding op een bevalling: uit je hoofd en in je lijf en in je gevoel. En hier vooral van genieten, want voor je het weet is het alweer zo ver. Het zal nog wel een maand duren vanaf nu, maar het wiegdekentje is in ieder geval klaar!

photo