De kunst van ontspannen

Zaterdagavond. Mijn vriend brengt de oudste twee meisjes naar bed en ik lig naast Layla (15mnd) te wachten totdat ze slaapt. Ze is moe, dus het zal niet lang meer duren. Ik vind het altijd fijn als de meisjes op tijd gaan slapen. Dan heb ik ook nog eventjes om iets voor mijzelf te doen. Terwijl ik lig te wachten op het sluiten van Layla’s oogjes bedenk ik wat ik straks zal gaan doen. Oh ik weet het al! Ik ga heerlijk ontspannen! Met mijn nieuwe Happinez, een kop thee, een stukje chocola en een warm kruidenbad. Ik realiseer mij weer hoe belangrijk het is om tijdens je zwangerschap daar echt tijd voor te nemen: lichamelijke en geestelijke ontspanning. Ah en na mijn heerlijke bad ga ik er een blog over schrijven, dat is ook alweer een hele tijd geleden!

Layla slaapt. Ik klim uit het bed en laat meteen het bad vollopen. Gooi er een paar handjes Keltisch zeezout in en een scheut citroenmelisseolie. Het begint al heerlijk te geuren. Ik kan bijna niet wachten! Nog even naar de keuken voor een kopje thee (het chocolaatje is al op voordat ik in bad zit…), tijdschrift, handdoek, kleren uit en in bad. Oh wat is dit heerlijk. Het warme water, zo koesterend, omhullend en ontspannend. Ik geniet van dit moment. Sluit mijn ogen en doe even he-le-maal niets. Heerlijk! Na een paar minuten sla ik mijn tijdschrift open en begin ik een artikel te lezen.  Jeetje wat is dit een genot. Dit moet ik mijzelf echt vaker gunnen. Maar dan…

Trippel trappel. Kleine voetjes komen de trap afgelopen. Zo te horen is het Thura. ‘Nee hè…’ is mijn eerste gedachte. ‘Kan hij (mijn vriend) haar niet gewoon in bed houden? Hij is vast zelf in slaap gevallen… Grom grom… Daar gaat mijn ontspanmoment.’ Ik hoor Thura rommelen in de gang. Ze zoekt mij. Ik probeer het te negeren en door te lezen, in de hoop dat haar vader haar zo weer ophaalt en in bed legt. Het gebeurt niet. Ik hoor een snik. Ik zie wat er gebeurt in mij. Gevoelens en gedachten die zouden kunnen zorgen voor dramatisch lijden als ‘ik mag ook nooit eens genieten en ontspannen’. Ik moet er bijna om lachen en ik realiseer mij opeens dat DIT het is. Het ultieme ontspannen is niet een warm bad met een boekje. Het is je keer op keer weer overgeven aan dat wat zich aandient. Meestromen ieder moment opnieuw. Zijn als water. Je gedachten kunnen dammen en blokkades bouwen voor de stroom van je rivier, maar laat ze weer los voordat je uit je oevers treedt.

‘Thuurtje, ik ben hier.’ Slaperige en ondeugende oogjes verschijnen om de hoek van de badkamer. ‘Moet mama je naar bed brengen?’ Ze knikt. ‘Liefje, ga je even op de bank wachten, dan kom ik er zo aan.’ Ik lees rustig mijn artikel uit, stap uit bad, droog me en doe een pyjama aan. Ik voel me volledig ontspannen wanneer ik Thura’s handje pak en haar naar bed breng. Binnen 5 minuten slaapt ze en heb ik alsnog een moment voor mijzelf voordat ik zelf ook naar bed ga. Wat fijn dit… Overgave…

 

 

Advertenties