Stil in mij

Het is erg stil in mij, al een paar weken. De hormonale storm ging rustig liggen en ik begon mij weer wat lekkerder te voelen. Na een intense periode van veel geven voelde ik sterk de behoefte aan wat tijd voor mezelf. En met het voelen van dat verlangen, leek de verbinding met de baby in mij en het zieltje om mij heen te verdwijnen. Er gingen dagen voorbij voordat ik mij dat begon te realiseren. De alledaagse gezelligheid van het zorgen voor drie kleine meisjes neemt bijna al mijn aandacht in beslag. Heel veel stil staan bij het nieuwe leven lukt mij niet. Totdat ik dus besefte: goh, het is wel erg stil in mij.

Met een vriendin had ik het er over. Ik deelde met haar dat het me zelfs niet zou verbazen als ik binnenkort zou gaan vloeien en dat de zwangerschap voorbij zou zijn. Zo stil was het in mij. Deze vriendin keek me enigszins verbaasd en misschien ook wel licht geschrokken aan. ‘Oh ja joh? Goh, ik vind het zo knap dat je het niet meteen wil weten, dat je niet meteen een echo laat doen.’ Ik liet haar woorden even bezinken. ‘Knap’, zo had ik er zelf nog niet naar gekeken. Een echo? Ik zie daar nu niet de meerwaarde van. ‘We zien het vanzelf wel’, zei ik met een geruststellende glimlach.

De afgelopen dagen had ik mijn antennes wat verder uitgereikt, met het idee een teken van leven (of niet) te ontvangen. En een paar keer meende ik een klein vlindertje te voelen dat heel even onder in mijn buik aan het kriebelen was. Maar goed, zeker ‘weten’ kan ik het niet. Het enige wat ik met heel mijn hart weet is dat het ok is. En als het goed is, als je je volledig hebt overgeleverd aan het leven, je vertrouwt op het universum en dat wat je op je bordje krijgt dátgeen is waar je dit leven op te kauwen hebt, wanneer je angstvrij door het leven kan gaan; wat voor zin heeft het dan om een echo te ondergaan? Er is voor mij geen goede of foute uitkomst: het is zoals het is en met alles heb ik vrede.

Thura, die alweer bijna drie jaar is, gaf mij vanmorgen wel een hele lieve en een beetje confronterende bevestiging van mijn zwangerschap: ‘mama, je hebt een dikke buik. Mama, je buik is dik hè? Mama, komt de baby er nu uit?’ Vervolgens ging ze op mijn schoot zitten en mijn vetrollen zacht strelen en liefjes toespreken: dag lieve baby, jij wordt al groot hè?’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s