Stil in mij

Het is erg stil in mij, al een paar weken. De hormonale storm ging rustig liggen en ik begon mij weer wat lekkerder te voelen. Na een intense periode van veel geven voelde ik sterk de behoefte aan wat tijd voor mezelf. En met het voelen van dat verlangen, leek de verbinding met de baby in mij en het zieltje om mij heen te verdwijnen. Er gingen dagen voorbij voordat ik mij dat begon te realiseren. De alledaagse gezelligheid van het zorgen voor drie kleine meisjes neemt bijna al mijn aandacht in beslag. Heel veel stil staan bij het nieuwe leven lukt mij niet. Totdat ik dus besefte: goh, het is wel erg stil in mij.

Met een vriendin had ik het er over. Ik deelde met haar dat het me zelfs niet zou verbazen als ik binnenkort zou gaan vloeien en dat de zwangerschap voorbij zou zijn. Zo stil was het in mij. Deze vriendin keek me enigszins verbaasd en misschien ook wel licht geschrokken aan. ‘Oh ja joh? Goh, ik vind het zo knap dat je het niet meteen wil weten, dat je niet meteen een echo laat doen.’ Ik liet haar woorden even bezinken. ‘Knap’, zo had ik er zelf nog niet naar gekeken. Een echo? Ik zie daar nu niet de meerwaarde van. ‘We zien het vanzelf wel’, zei ik met een geruststellende glimlach.

De afgelopen dagen had ik mijn antennes wat verder uitgereikt, met het idee een teken van leven (of niet) te ontvangen. En een paar keer meende ik een klein vlindertje te voelen dat heel even onder in mijn buik aan het kriebelen was. Maar goed, zeker ‘weten’ kan ik het niet. Het enige wat ik met heel mijn hart weet is dat het ok is. En als het goed is, als je je volledig hebt overgeleverd aan het leven, je vertrouwt op het universum en dat wat je op je bordje krijgt dátgeen is waar je dit leven op te kauwen hebt, wanneer je angstvrij door het leven kan gaan; wat voor zin heeft het dan om een echo te ondergaan? Er is voor mij geen goede of foute uitkomst: het is zoals het is en met alles heb ik vrede.

Thura, die alweer bijna drie jaar is, gaf mij vanmorgen wel een hele lieve en een beetje confronterende bevestiging van mijn zwangerschap: ‘mama, je hebt een dikke buik. Mama, je buik is dik hè? Mama, komt de baby er nu uit?’ Vervolgens ging ze op mijn schoot zitten en mijn vetrollen zacht strelen en liefjes toespreken: dag lieve baby, jij wordt al groot hè?’

Advertenties

Me-time

Vaak krijg ik te horen dat mensen vinden dat het moederschap mij zo natuurlijk lijkt af te gaan, zo ontspannen en vanzelfsprekend. Dat het lijkt alsof het mij geen enkele moeite kost om dag in dag uit klaar te staan voor mijn drie ondernemende en energieke meisjes. En nu ik zwanger ben van een vierde kind heb ik al een paar keer de opmerking gekregen naast ‘wat zal jij het druk krijgen straks!’: ‘Als iemand het kan, ben jij het!’ Nu vertrouw ik er blindelings op dat wát ik allemaal op mijn pad krijg, ik dat ook kan dragen. Dus ja, ik denk en voel dat ik het kan: moeder zijn van vier kinderen. Of dit betekent dat het bij mij altijd, dus 24 uur per dag en dag in dag uit, van een leien dakje gaat… Dat is een ander verhaal.

Twee weken geleden was het weer zo ver: ik miste mij. Ik had een weekend gekookt bij een workshop voor 45 mensen en daarna waren we nog een paar dagen naar Den Haag gegaan, waar ik nog een vrouwencirkel heb gegeven. Vijf nachten van huis voelden als vijf weken. De meisjes waren duidelijk zoekende naar hun balans en ik voelde me leeg, gewoon tot op de bodem helemaal op en had dringend behoefte aan ruimte voor mijzelf. Dan voelt ons huisje wel heel erg klein. Er is dan maar één ding wat ik kan doen waarvan ik weet dat het goed is voor ons allemaal en hoe moeilijk en onhaalbaar het op dat moment lijkt: het is dan echt tijd voor MIJ, me-time.

Wat ik onder me-time versta is een moment dat ik weer kan opladen. Een moment dat ik even helemaal alleen ben en iets voor mijzelf doe. Het voelt soms erg tegenstrijdig: wanneer de meisjes met de gastmoeder meegaan en Layla hartverscheurend aan het huilen is (terwijl ik weet dat ze twee minuten later in slaap is gevallen in de draagzak en de rest van de ochtend heerlijk speelt). En soms voelt het zo moeilijk om mijn vriend te vragen of hij de meisjes mee wil nemen, zodat ik even wat voor mijzelf kan doen. Ondanks deze gevoelens neem ik toch mijn ruimte in, misschien niet zoveel als ik zou willen, maar wel genoeg om te kunnen genieten van het moederschap.

En volgens mij ligt daar ook de sleutel tot onvoorwaardelijk moederschap in de praktijk kunnen uitdragen: jezelf op de eerste plaats zetten. Uit ervaring weet ik dat dit heel moeilijk kan zijn. Ik kom veel patronen en overtuigingen tegen wanneer ik ruimte voor mijzelf probeer te creëren. ‘Ik kan mijn vriend niet teveel vragen, want hij werk al zo hard en zorgt voor het inkomen’ of ‘De kinderen zijn het allerbelangrijkste. Als zij willen dat ik thuisblijf dan doe ik dat, want straks krijgen ze nog verlatingsangst’ of ‘Ik zou eigenlijk wel naar de sauna willen, maar als ik tijd heb voor mijzelf kan ik toch beter iets nuttigs doen?! Een blog schrijven bijvoorbeeld?’

Ja, je zou het niet verwachten, maar deze oermoeder wordt af en toe ook lastig gevallen door dit soort gedachten. Gelukkig herken ik deze gedachten en weet ik dat ze mij er van proberen te weerhouden om te kiezen voor mijzelf. Dat ego kan zo hardnekkig zijn! Op het moment dat ik dit schrijf zitten Ronja en Thura in de peuterklas en is Layla met haar papa leuke dingen aan het doen. Buiten regent het en binnen draait de wasmachine. Ik zou nu heel nuttige dingen in huis kunnen gaan doen of een meditatie gaan uittypen. Maar volgens mij ga ik nu mijn badjas en slippers inpakken… Lief, als je dit leest: ik ga naar de sauna en ben uiterlijk 13.00 uur thuis. Er liggen haringen in de koelkast voor de lunch. Tot straks! xxx