De Verrassing

Alles voelde nog zo vers en bekend, dat ik eigenlijk geen behoefte had aan een vroedvrouw dit keer. Ik wilde de natuur, mijn natuur, volledig haar gang laten gaan. Een uitgerekende datum had ik niet. Nadat Thura met 43 weken er zo ‘normaal’ had uitgezien geloofde ik er niet meer in dat je de duur van een zwangerschap kunt uitrekenen. Een baby neemt de tijd die hij of zij nodig heeft. Het kan mijn inziens niet goed zijn om je met het ritme van de natuur te bemoeien. De baby zou ergens in januari komen.

Ondanks ik zo veel vertrouwen voelde werd deze zwangerschap toch een zoektocht. Mijn vriend was het er niet mee eens dat ik in mijn eentje zou gaan bevallen. Hij wilde er een ‘professional’ bij. We konden hier urenlang over discussiëren, we kwamen hier helaas niet uit. Ik voelde nergens in mijn systeem een spoor van angst. Ik wist dat ik zélf de professional was, niemand kon mij vertellen hoe ik mij voelde of wat het beste was voor mijn kind. Bij hem voelde ik wel angst en eigenlijk wilde ik dat hij het zou gaan onderzoeken. Ik was niet van plan zo maar zijn wensen te behartigen als hij niet naar zijn beweegredenen wilde gaan kijken, dat voelde niet eerlijk.

Intussen had ik nog wel contact met vroedvrouw Laura, die inmiddels een dierbaar iemand voor mij was geworden. Zij dacht ook dat ik wel zonder vroedvrouw zou kunnen bevallen. Maar ergens voelde ik dat ik het ook wel fijn zou vinden om haar er weer bij te hebben, gewoon omdat het zo bekend en vertrouwd voelde. Echter Laura besloot op reis te gaan in de maand dat we de baby verwachtten. ‘Wie wil je er dan bij hebben?’ vroeg mijn vriend. ‘Tja, eigenlijk niemand. Maar als je er dan per sé een ‘professional’ bij wilt hebben, dan Tanja.’
Tanja kende ik via de Vrije Geboortegroep op Facebook. Ik had haar nog nooit in levende lijve ontmoet, maar ik voelde dat zij degene was die ik, als het nodig was, om hulp wilde vragen. Het enige wat een nadeel kon zijn was de afstand die zij moest overbruggen om naar Den Haag te komen: twee uur rijden.

De zwangerschap vloog voorbij. Aan het begin van deze reis had ik Floris, een bevriende fotograaf, gevraagd of hij de bevalling wilde filmen. Het leek mij zo mooi om anderen te kunnen inspireren met een natuurlijke geboortefilm, er van uitgaande dat het dit keer weer zo zou gaan. Dit idee werd al snel wat uitgebreid: Floris en zijn vrouw Drees, zouden mij de hele zwangerschap volgen, zodat ze wellicht een documentaire konden maken in plaats van alleen een geboortefilmpje. Aldus geschiedde: alle leuke en soms minder leuke momenten tijdens de zwangerschap werd opgenomen door Floris en zijn camera. Het was een leuk avontuur met een spannend einde!

De laatste weken van mijn zwangerschap voelde ik dat er iets wezenlijks in mij werd ‘gedownload’ als het ware. Ik realiseerde mij dat bevallen in eerste instantie een puur fysiologisch proces is. Je lichaam geeft een signaal af en daar luister je naar. Wanneer je voelt dat je naar het toilet moet, wat moet eten of zin hebt om te vrijen, dan luister je daar naar. Zo niet, dan kan je je ongemakkelijk gaan voelen. Mijn lichaam liet mij weten dat bevallen net zo iets normaals was. Iets wat je in feite ‘tussen de bedrijven door’ zou kunnen doen.

Op 27 januari 2015 voelde ik in de ochtend wat gerommel in mijn buik. Ronja en Thura waren met hun lieve oppas mee en ik had een rustig ochtendje met af en toe een zachte sensatie. Ik was wat actief op de Vrije Geboortegroep op Facebook, las een boekje, genoot van de warme zon die door het raam naar binnen viel. Er was duidelijk iets in beweging gekomen. De golfjes kwamen echter onregelmatig en waren helemaal niet sterk. Ik had geen idee wanneer de baby nu zou komen en ik was met mijn hoofd veel bezig met Ronja en Thura. Ik zag het niet zitten dat zij bij de bevalling zouden zijn. Met name Thura was nog zo verbonden met mij. Ik wist dat als zij mij in bad zou zien zitten ze op schoot zou willen en dat leek mij niet de beste houding om te baren.

Rond 13.00 uur vroeg mijn vriend of hij niet eens het bad zou gaan klaar zetten. ‘Eh ja, dat zou je kunnen doen, maar ik heb geen idee hoe lang het nog gaat duren en als ik nu vannacht pas ga bevallen dan liggen Ronja en Thura in bed en…’ Ik wist het totaal niet meer. Een staat van niet-weten en helemaal van moment tot moment leven. Mijn vriend ging geroutineerd het bad prepareren. Intussen probeerde ik Floris te bereiken. Of hij niet even wat sensaties wilde komen filmen. Hij was niet te bereiken…

15.30 Maddy was inmiddels ook weer van de partij. Ze vermaakte samen met de oppas de meisjes en af en toe was ze even bij mij. Mijn vriend wilde dat ik Tanja zou bellen, die moest volgens hem komen. Ik was het er niet mee eens. Naar mijn weten was ik nog niet heel erg aan het bevallen, zo helder en aanwezig was ik nog! En het idee dat zij hier zou moeten gaan zitten wachten totdat ik daadwerkelijk zou gaan bevallen zag ik echt niet zitten. Dat voelde heel onvrij. Toch belde ik haar en we spraken af dat ze na de file zou gaan rijden. Dan was ze er rond een uur of 20/21. Mocht de bevalling opeens gaan doorzetten dan zou ze meteen komen. Dit deelde ik met mijn vriend die nog druk bezig was met het bad. Ik moest er bij huilen. Het voelde zo niet kloppend dat ik een vroedvrouw zou laten komen, terwijl het gevoelsmatig helemaal niet nodig was. Ik zou Tanja alleen laten komen om hém gerust te stellen. Ik besloot nog maar even een soepje te gaan maken.

16.30 Aan de keukentafel met Maddy, pompoen en bataat snijdend, voelde ik opeens dat de sensaties intenser werden en om de 5 minuten kwamen. Floris had ik te pakken gekregen en die zou meteen komen. Nog een sensatie. ‘Wat ben je aan het doen?’ vroeg Maddy. ‘Volgens mij ben ik nu toch wel aan het bevallen. Ik denk niet dat ik nog soep ga maken.’ Langzaam liep ik naar mijn woonkamer en ging ik op de bank liggen wachten totdat Floris er was én het bad klaar was. Ook had ik Tanja een bericht gestuurd dat ze toch maar nu moest komen. Ik voelde dat ik volledig open was en dacht dat als ik nu weer zou gaan lopen, dat er dan een kind uit mij zou glijden. Na een tijdje zag ik door mijn wimpers heen dat Floris een camera in de kamer neerzette. Ik ademde rustig door. Op een gegeven moment voelde ik dat ik nu echt in bad moest gaan zitten. Ik rolde de yogabal voor me uit, richting mijn slaapkamer. Het was daar ijskoud, de ramen stonden open! Ik werd woest! ‘Het is hier koud! Doe de ramen dicht!’ Ik hield het niet meer. Mijn kleren moesten uit, NU! En mijn lenzen ook nog. Het badwater was te heet. Oh nee! Ik moet echt NU in bad! Mijn vriend ging snel emmers koud water halen. Floris ging Drees even uitzwaaien. Ik stapte in het iets te hete bad. Ohhhhhhh dit voelde goooeeed…. Hmmmmm…. Lekker warm, zacht, koesterend, geborgen…. In een fractie van een seconde hield de wereld op met bestaan en was er alleen nog maar het bad en ik, oh en hele sterke sensaties! Ik gaf mij volledig over aan het geweld dat door mijn lichaam trok. Geen rustige serene romantische bevalling. Het was rauw, het was puur, het was oer. Floris beschreef het als een hele rijpe vrucht die openbarstte. En dat was het. In een paar persweeën was er een hoofdje. Mijn vriend kwam toen net de kamer binnen met een emmer koud water. ‘Het hoofdje is er!’ zei ik. ‘Oh de rest is er ook al!’ Het ging zo waanzinnig snel. Ik haalde de baby zachtjes boven water. ‘Nóg een meisje!’ Ik moest lachen en huilen tegelijk. Een meisje… En niet een jongen? Ik was er van overtuigd dat ik dit keer een jongen zou krijgen. Ik was helemaal flabbergasted en moest hier even van bijkomen…

Wordt (snel) vervolgd… 🙂

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s