Drie onder de drie

En toen waren er opeens twee meisjes. Ronja en Thura schelen 1 jaar en 13 dagen. Vanaf het begin af aan ging het best soepel. Ronja’s geluk kon niet op toen er weer melk in overvloed was. Tandemvoeden (twee kindjes tegelijk aan de borst) was dé manier waarop de kindjes aan elkaar konden wennen. Al gauw kon ik mij het leven met één kind niet meer herinneren en ging mijn nieuwe leven als moeder van twee in volle vaart vooruit.

Thura’s geboorte heeft mij nog een beetje krachtiger gemaakt. Dat ik mijn lichaam en intuïtie volledig heb durven vertrouwen en dat mijn vertrouwen werd beloond met een prachtige gezonde dochter… Als een leeuwin voelde ik me! Dit gevoel wakkerde mijn passie aan om vrouwen handvatten te willen gaan aanreiken om meer in hun kracht te gaan staan. Als ik het kon dan konden alle vrouwen het toch? Samen met Laura, mijn dierbare vroedvrouw, ben ik retraites gaan organiseren voor (zwangere) vrouwen. We bundelden onze krachten en leidden vrouwen terug naar hun bron. Het was zo vervullend en dankbaar werk om te doen.

De verder plannen werden enigszins verstoord toen Ronja’s voorspellende woorden in mei 2014 bevestigd werden. ‘Mama, heb jij een baby in je buik?’ vroeg ze terwijl ik haar billen aan het schoonmaken was. ‘Wat zeg je nu?!’ was mijn eerste reactie. ‘Mama jij hebt een baby in je buik.’ ‘Nee hoor liefje, dat kan niet. Mama heeft geen baby in haar buik.’ En dat wist ik zeker, dacht ik. Totdat ik me realiseerde dat ik nog niet ongesteld was geweest. Via internet bestelde ik een stapeltje zwangerschapstesten, al was één ook genoeg geweest… Ja hoor: twee streepjes…

Mijn vriend en ik waren behoorlijk in shock. We konden het niet meteen warm verwelkomen. Het leven met twee kinderen, die ook nog eens zo dicht na elkaar zijn gekomen, en zijn werk waarbij hij veel van huis is, vond ik ontzettend mooi en leuk, maar af en toe ook behoorlijk pittig. Ook had ik allerlei plannen om weer te gaan studeren en nog meer retraites te gaan geven. Nóg een kindje er bij, drie kinderen onder de drie jaar. Weer die ellendige gedachte: wat zal de omgeving hier wel niet van denken?! Abortus was absoluut geen optie. Wie ben ik om te bepalen of een leven mag komen of niet? Diep van binnen voelde ik me heel gezegend en oom dankbaar dat mijn lichaam blijkbaar zo vitaal is dat ze dit allemaal kan dragen.

Op het moment dat ik de baby in mijn buik voelde bewegen werd ik overspoeld door een golf van liefde. De weken daarvoor zat ik nog in de ontkenning of wenste ik zelfs dat ik een miskraam zou krijgen, omdat ik het gevoel had dit allemaal niet aan te kunnen. Echter toen die eerste duidelijke trap kwam, leek het alsof mijn vertrouwen weer wakkergeschud werd. Ik kon alleen nog maar voelen en denken: ja kleintje, je bent zo welkom!

Deze derde zwangerschap zou een bijzondere zoektocht gaan worden…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s