1 mei-sje

Woensdag 1 mei. Het was alweer een paar dagen geleden dat ik de brief naar mijn omgeving had verstuurd. Ik had hier een paar hartverwarmende en bemoedigende reacties op gekregen. Het voelde zo ontzettend fijn en ik was mijzelf dankbaar dat ik op ben gaan staan voor mijn intuïtie en vertrouwen, wat werd weerspiegeld door mijn omgeving. Omdat ik mijzelf in mijn totaliteit zag en liet zien, werd ik gezien. Ik houd zo van deze spelletjes in dit wonderlijke leven.

Ik werd wakker en er was weer een nacht voorbij gegaan zonder enige wee. Alle voorgaande ochtenden was ik uit bed gestapt en begonnen met het ochtenritueel. Dit keer was het anders. Ik zat op de rand van het bed, Ronja op mijn schoot, mijn vriend zat naast me en ik voelde tranen opkomen. ‘Het is klaar’, zei ik. En met ‘het’ bedoelde ik de zwangerschap. Ik belde mijn vroedvrouw, Laura, maar kon haar niet bereiken. Ik sms’te haar of ze mij terug kon bellen. Een uur later belde ze en kreeg ik een heel verhaal te horen over een groot huis, prachtige natuur, een rode kater en een baring die niet vorderde. Dat ze het even niet wist, want het was eigenlijk haar cliënt niet en ze wilde graag naar mij komen. Op dat moment had ik echt geen behoefte aan verhalen. ‘Kom maar als je klaar bent’, zei ik en we zeiden ‘tot later.’

Dat werd 15.30 in de middag. Wat was ik blij Laura te zien. Haar warme gemoedelijke en vertrouwde glimlach laat me nog dieper ontspannen. Met een kopje thee zaten we in mijn kamer. We keken elkaar aan en wisten allebei dat het tijd was, er waren alleen nog geen weeën! En ik had inmiddels álles geprobeerd: acupunctuur, voetreflexologie, kinine, pittig eten, wandelen, vrijen, een kleine ceremonie met ayahuasca… Ok bijna alles! Strippen bleef nog over. Toen Laura voorstelde om even te voelen en wellicht wat los kon proberen te maken, moest ik toch even slikken. Mijn yoni, mijn bron van creatie… Ik voelde me opeens heel kwetsbaar en ergens ook verdrietig. Toch stemde ik in, want ik voelde dat het goed was. En uiteindelijk bleek dit net het zetje te zijn wat ik nodig had. Op het moment dat ze mijn baarmoedermond masseerde kwamen er beelden van een nare ervaring naar boven. Het was uiterst onplezierig, ik moest huilen en probeerde mij op mijn adem te richten. Dit was het was mij blijkbaar onbewust nog in de weg had gezeten. ‘Je hebt al 4 centimeter ontsluiting en je bent zo zacht Marjolein. Je lichaam is er klaar voor. Als het nu gaat beginnen dan gaat het heel snel.’ sprak Laura bemoedigend. Inmiddels was het 16.30 en Laura overwoog of ze naar huis zou gaan of naar een vriendin in Zeeland. ‘Wat denk je?’ vroeg ze? ‘Volgens mij zijn de weeën begonnen,’ zei ik met een glimlach.

Het voelde als een zeurende menstruatie. Ik kon bijna niet geloven dat mijn geduld nu eindelijk beloond zou gaan worden! Laura reed naar haar vriendin (‘Het is 1,5 uur rijden, dus laat me op tijd weten als ik moet komen’) en ik ging nog even een extra pittige maaltijd maken. Al kokend in de keuken kwam er nog een huisgenoot vragen hoe het ging. Toen ze me door een sensatie zag ademen vluchtte ze snel weg. We aten rustig nog een hapje en daarna ging mijn vriend het bad vullen. Ik bracht Ronja naar bed. Ze kon nu niet in de slaapkamer slapen, want ik zag het niet zitten dat ze wakker zou worden van mijn gegrom. We maakten een bedje in de kamer van mijn vriend. Ronja viel makkelijk in slaap en Maddy zou even later naast haar gaan liggen.

19.45 Ik had doula Salima al op de hoogte gebracht dat het was begonnen. Zij had al vijf weken op wacht gestaan en ik wist dat zij ook wel erg klaar was met wachten. Ze was niet thuis, maar op vakantie. Dichtbij gelukkig, ze moest ook 1,5 uur rijden. Laura had ik ook laten weten dat het aan het doorzetten was. Ze sms’te dat ze zou komen en nog even haar drankje op zou drinken. De sensaties kwamen regelmatig en werden stapsgewijs intenser. Ik had nog wat kaarsjes aangestoken en zat op de yogabal rondjes te draaien. Na een tijdje was ik daar klaar mee. Ik was moe en ging in bed liggen. Op deze manier kon ik ook nog goed mee ademen met de golven die door mijn lichaam trokken. Toen het bad klaar was ging ik er in. Oh wat een genot is dit warme water toch. Het is zo verlichtend en geborgen. Het was alsof ik nog dieper in mijn cocon werd getrokken. Ik raakte in trance.

Rond 21.30 arriveerde de doula en een half uurtje later was Laura er ook. Ik maakte het allemaal niet heel bewust meer mee. Ik zat zo diep in mijzelf op dat moment. Ik voelde dat ik naar de wc moest. Mijn doula liep mee. ‘Ik geloof dat ik moet poepen,’ hoor ik mezelf nog zeggen. Echt ontspannen op de wc durfde ik niet. Ik wilde dat mijn kind in het bádwater werd geboren. Weer terug in de slaapkamer vroeg ik Laura of ze wilde voelen hoeveel ontsluiting ik had. Alsof ik toestemming nodig had om aan mijn persdrang te willen toegeven. ‘Je bent er zo goed als. Ga maar lekker weer in bad zitten,’ zei ze. En dat deed ik maar al te graag.

Weer in het bad, terug in mijn cocon, terug in trance. Ik stoorde me aan een bellende doula op de gang. Achteraf bleek ze zachtjes te hebben gepraat, maar het leek alsof ze in mijn oor aan het tetteren was. Dit moment, volledig open, volledig in overgave en het vertrouwen dat door mijn aderen stroomt: woorden schieten eigenlijk te kort. Het voelt zo diep diep verbonden met alle vrouwen van alle tijden, die dit klusje ook allemaal hebben geklaard. Weer een geboortekanaal zijn, voor een nieuw wezentje dat ik met heel mijn hart en ziel onvoorwaardelijk ga liefhebben. Wij waren er allemaal klaar voor. Laura en Salima zaten genietend aan mijn bad. ‘Wauw Marjolein, wat ben je mooi en wat doe je dit fantastisch.’ En ‘ohhh en ahhh’, het was het beste achtergrond muziekje dat ik kon bedenken tijdens mijn baring. Mijn vriend was er in volledige stilte, ik heb hem geen moment opgemerkt.

22.38. Na een paar sensaties waar ik met mijn adem naar beneden kon duwen werd Thura geboren. ‘Wat ben jij mooi!’ waren mijn eerste woorden tegen haar, terwijl de tranen over mijn wangen rolden. Dit was het meisje dat zich aangekondigd had,ik herkende haar meteen. Ze had een enorme bos zwarte haren en nog een dikke laag huidsmeer over haar hele lijfje. Ik wist: dit meisje is op háár tijd en haar eigen-wijze manier gekomen. Ze is in liefde en vertrouwen geboren. Al vóór haar geboorte heeft ze mij een prachtige les mogen aanreiken. En met de dag voel ik mijn passie groeien om onder andere deze les met anderen te mogen delen.

Daar was ze dan, op 1 mei 2013, na 43 weken zwangerschap, in alle rust en vertrouwen geland in het warme water.

 

image

Advertenties

Een gedachte over “1 mei-sje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s