De Brief

Genietend van het wonder aan mijn borst dat, zonder dat ik het doorhad groeide als kool, groeide er in mij een nieuw kindje. In vergelijking met een jaar daarvoor voelde ik me heerlijk. De misselijkheid was veel minder en de vermoeidheid, wel ja dat leek me redelijk normaal in mijn toestand. Ik deed rustig aan, leefde van moment tot moment en zat lekker in mijn lijf.

De maanden vlogen voorbij en in die maanden liep mijn melkproductie steeds verder achteruit. Totdat er nog af en toe een druppel uitkwam als Ronja heel erg haar best deed. Principe 1 ging overboord en Ronja kreeg een flesje, glazen fles welteverstaan. Voor ze naar bed ging kreeg ze een mengsel van havermelk met een Biobimpapje. Daarnaast bleef ze stug doorsabbelen voor dat ene druppeltje. Naast dat mijn melk minder werd, begon mijn buik juist weer te groeien. Principe 2 ging ook de deur uit: we schaften een tweedehands wandelwagen aan, want mijn baby in de doek dragen ging naar verloop van tijd niet meer. Volgens mij was dit ook het punt dat ik maar stopte met de opvoedkundige principes en per situatie keek wat het beste was voor ons allemaal.

Aan het einde van de zwangerschap kwam er toch weer een principe om de hoek kijken. Ik had de uitgerekende datum inmiddels gepasseerd en ik merkte dat mensen in mijn omgeving zenuwachtig begonnen te worden. Ik begon opmerkingen te krijgen als ‘goh ben je nu nog niet bevallen’, ‘deze blijft wel lang zitten hè?!’ en ‘wordt het niets eens tijd dat je je laat inleiden?’ Vooral de laatste opmerking deed mijn nekharen overeind komen. Via mijn emailbox kreeg ik ook zeer verontruste berichten, dat mijn ‘situatie’ gevaarlijk begon te worden, dat ik beter niet te lang kon doorlopen en verstandig moest zijn. Daar bovenop kreeg ik nog een uitgebreide email met alle risico’s die ik liep tot en met de dood als gevolg! Mijn god! Waar is iedereen in hemelsnaam mee bezig?! Ik werd hier ZO diep intens door geraakt. Het verdriet kwam vanuit mijn tenen en was zo rauw. En ik herkende deze pijn maar al te goed.

Onder een warme douche liet ik het allemaal stromen. Het verdriet dat ik mij niet gezien voelde, het ongeloof dat mensen mijn gevoel niet vertrouwden en al die angsten van iedereen: weg ermee, door het doucheputje! Ik wilde niet opgezadeld worden met hún projecties. Ik vertrouwde helemaal op mijn gevoel dat het goed was. Dat de baby in mijn buik het nog fijn had en als er daadwerkelijk ingegrepen moest worden, dat ik van binnenuit wel een signaal zou krijgen. Na deze verfrissende en bekrachtigende schoonmaak heb ik een brief geschreven aan mijn omgeving:

Den Haag, 27 april 2013

Lieve mensen die zich zorgen maken om de situatie waarin ik mij nu bevind.

In eerste instantie had ik helemaal geen zin om deze woorden te moeten gaan schrijven, daar ik hoopte dat de mensen in mijn omgeving, met name de mensen die mij goed kennen, mijn dierbaren, simpelweg vertrouwen hebben in mijn handelen. Maar vertrouwen hebben en vertrouwen krijgen is een van de moeilijkste opgaven tegenwoordig. Misschien is het zelfs zo dat je soms vertrouwen moet verdienen. Ik wil graag toelichten waarom ik mij na 42 weken zwangerschap niet (meteen) laat inleiden in het ziekenhuis en ik hoop hiermee wat vertrouwen te winnen en een voorbeeld te kunnen zijn voor vrouwen die net als ik dichtbij hun gevoel willen kunnen blijven.

Er zijn heel veel dingen die ik vreemd vind. Zo vind ik het vreemd dat wanneer je zwanger raakt er een datum wordt geprikt waarop je bent ‘uitgerekend’ en dat je ‘over tijd’ bent wanneer je die datum bent gepasseerd. Ieder mens, elke man, vrouw, baby is anders en heeft zijn of haar eigen ritme. Er zijn baby’s die weken te vroeg worden geboren. Tegenwoordig worden baby’s die met 24 weken geboren worden al gered, een paar jaar geleden was dit nog niet het geval. Er worden baby’s geboren met 37 weken die net zo weinig wegen als een baby van 30 weken. Er zijn baby’s die met 44 weken geboren worden en hartstikke gezond zijn. Wat is gemiddeld?
Wat ik ook vreemd vind is dat er steeds meer gezonde zwangere vrouwen per se in een ziekenhuis willen bevallen en dat het aantal keizersnedes zo ontzettend aan het groeien is! Wie snijdt er nu in een gezond lichaam?! Om risico’s voor te zijn? Creëer je zo juist niet meer risico’s?

Wat ik niet vreemd vind is dat er culturen/ landen zijn waarin er helemaal geen medische zorg is en vrouwen achter een boom even tussen de bedrijven door een kind baren, helemaal alleen!
En zo kan ik nog wel even doorgaan….

Hoe een kind gebaard zou moeten worden, dat is zo afhankelijk van in welk land en in welke cultuur je opgroeit. Naar mijn idee leven wij in een land waarin veel vertrouwen wordt gebaseerd op cijfertjes, statistieken. De kans op risico’s stijgt voor zoveel en na zoveel weken zwangerschap. ‘De kans’, ‘risico’s’… ik kan er persoonlijk niet zoveel mee. Ik berust mijn vertrouwen op mijn gevoel. Dit is niet te meten, te wegen, te filmen, te onderzoeken. Dat is er gewoon. En ja dat kan eng zijn.

Vandaag is het 27 april 2013. Volgens de berekeningen was ik 10 april uitgerekend. Echter zit de baby nog steeds in mijn buik. Ik maak mij op dit moment geen zorgen. Het is absoluut niet zo dat ik denk dat ik een Afrikaanse vrouw ben en straks gewoon even een kindje baar hier achter het kippenhok, het is ook absoluut niet zo dat ik bang ben voor het ziekenhuis en daarom mij nu niet laat inleiden, het is ook niet dat ik een eigenwijze, betweterige, koppige, trotse troela ben die denkt het allemaal wel zelf te kunnen zonder enige hulp van buitenaf (nou misschien dat laatste een beetje…). Ik neem deze situatie uiterst serieus.

Afgelopen woensdag, toen ik 42 weken zwanger was, ben ik met mijn vroedvrouw naar het AMC geweest en hebben we een gesprek gehad met gynaecoloog Irene de Graaf. Ze zijn daar een poli aan het oprichten voor vrouwen die een medische indicatie krijgen en niet meteen in een protocol terecht willen komen, voor zelfbewuste vrouwen die eigen verantwoordelijkheid nemen en niet omdat ze eventuele risico’s voor willen zijn. Het was een heel fijn gesprek waarin we met respect voor elkaar naar elkaar luisterden. De gynaecoloog legde mij de risico’s uit die eventueel zouden kunnen ontstaan. Aangezien ik over een dosis gezond verstand beschik neem ik deze risico’s serieus. Echter besef ik ook dat deze risico’s op statistieken berusten en zoals ik al eerder zei, wat mijn eigen gevoel in het moment zegt, neem ik serieuzer dan statistieken. We hebben in goed overleg een ‘plan’ opgesteld. Aangezien ik de hele zwangerschap zonder problemen ben doorgekomen, een goede (lage!) bloeddruk heb, de baby goed beweegt en ik me goed voel, zag de gynaecoloog nu geen reden om mij stante pede in te leiden. Mocht ik nu op enig moment het gevoel krijgen dat er iets met de baby of met mij aan de hand is, dan kan ik naar het MCH hier om de hoek (zie het vanuit mijn bed!). De gynaecoloog heeft contact gehad met het MCH, de situatie uitgelegd en zij zullen mij opvangen indien dat nodig is. Mijn besluit om rustig af te wachten totdat de baby wil komen is voor mijn gevoel in goed overleg gegaan. Ik voelde mij gehoord en gesteund door Irene en ervoer zelfs vertrouwen bij haar.

Wat wil ik nu het allerliefst? Dat is thuis bevallen, in bad, in mijn eigen vertrouwde veilige, rustige omgeving en een gezonde baby in mijn armen sluiten. Het liefst nog gisteren dan vandaag. Ook wil ik dat de baby op zijn of haar eigen tijd kan komen. Maar het aller allerbelangrijkste is dat de baby gezond ter wereld komt. Mijn voorkeur ligt bij een natuurlijke bevalling thuis, maar mocht het zover komen dat ik om wat voor reden toch naar het ziekenhuis zou moeten, dan zou ik daar ook vrede mee hebben. Voor nu voelt het allemaal nog in orde. Terwijl ik dit typ zit baby weer lekker op mijn blaas te duwen en krijgen mijn darmen een fijne massage. Ik geniet heerlijk van het zonnetje dat door mijn ramen valt en ik ben blij dat ik dit verhaal op papier heb gezet.

Tot slot zou ik degenen die zich zo’n zorgen maken willen vragen om bij zichzelf na te gaan waarop deze zorgen berusten. Is het een naar gevoel in je onderbuik? Waar komt dat vandaan? Berust dat gevoel op ongelukkige cijfertjes, statistieken, voorbeelden uit de omgeving, eventuele risico’s? Ik snap de bezorgdheid en waardeer het ergens ook wel. Ik zie het als teken dat jullie om mij geven. Maar deze bezorgdheid is van jullie, is een gevoel of gedachte in jullie lichaam of hoofd en het is nu niet wat ik nodig heb voor een ontspannen bevalling. Wat de baby en ik nodig hebben is vertrouwen. Vertrouwen dat ik de juiste stappen onderneem wanneer dat nodig is, vertrouwen dat mijn lichaam het aangeeft als er iets aan de hand is, vertrouwen dat de baby op zijn of haar eigen tijd komt, vertrouwen. Gewoon vertrouwen.

Ik hoop met heel mijn hart dat het vertrouwen in mij na dit gelezen te hebben groter is geworden, al is het maar een babyhandje vol.

Liefs,
Marjolein

Advertenties

3 gedachtes over “De Brief

  1. Pingback: 1 mei-sje – nehalenia

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s