18 april 2012

Dit was voor mij een magische dag, 18 april 2012. Vandaag is het 26 jaar geleden dat ik op aarde kwam. 19 jaar later werd op deze dag de baarmoeder van mijn moeder verwijderd, het huisje waar ik zo warmpjes in rond heb gezwommen. En dan is het uitgerekend NU dat mijn baby besluit te willen landen in mijn armen.

Twee dagen eerder begonnen al de sensaties ’s avonds na het eten. Heel lichtjes gingen er golvingen door mijn buik. Het voelde spannend op een leuke manier. Ik ben in bed gaan liggen, in afwachting of het door zou gaan zetten. Echter viel ik als een blok in slaap!

De volgende ochtend was het rustig in mijn lichaam. ’s Middags ben ik nog op de fiets gestapt om wat films uit de bibliotheek te halen, ter ontspanning en afleiding. Ook speelden we nog een paar potje ‘Mastermind’. Maar mijn mind was al aan het afdwalen en ik werd stiller en stiller, terwijl het drukker en drukker in mijn onderbuik werd. Gerommel. Echt zakken in mijn lijf lukte niet. Er was te veel afleiding, wat ik ook fijn vond. Na twee films gekeken te hebben die avond, ging ik naar bed.

Rond een uur of 1 ’s nachts werd ik wakker van een sensatie door mijn lijf. Ik realiseerde mij heel even dat ik jarig was, om vervolgens met heel mijn aandacht naar mijn lichaam te gaan. Ik was moe en viel na de sensatie weer in slaap. Even later werd ik weer gewekt door een golf. En zo ging het maar door. Jeetje, het was middernacht. Ik was nu echt niet van plan om mensen wakker te bellen. Een eerste bevalling kan úren of dágen duren. Om 6 uur zou ik de vroedvrouw en de doula een berichtje sturen, dan hadden ze in ieder geval nog even lekker kunnen slapen. Zelf viel ik tussen de golvingen door af en toe in slaap.

5.59 gaf mijn telefoon aan. Ik verstuurde een bericht naar mijn vroedvrouw, echter kreeg ik geen reactie. Mijn doula berichtte ik een uur later en zij zou nadat ze haar jongens naar school had gebracht naar mij komen. Mijn vriend ging rond 8 uur het bad opzetten en vullen en ik ademde rustig door. Ik bevond mij in een toestand van helemaal niks ‘weten’. Mijn hoofd werd bij elke golf een standje lager gezet. Intussen kwam Maddy ook nog, mijn dierbare sister. Ik had haar gevraagd of ze aanwezig wilde zijn en pompoensoep wilde maken voor later op de dag. Ze was een onzichtbare en onmisbare factor.

Ik had behoefte aan warmte en ben toen lekker lang gaan douchen. Inmiddels had mijn vriend contact gehad met de vroedvrouw. Ze was die nacht bij een baring in Rotterdam geweest en zou op de terugweg naar huis even bij mij langs gaan om te kijken hoe het ging. Terwijl ik haar een goede nachtrust had gegund was ze bij een andere baring. Ik vond het erg grappig. Rond 9.30 kwam de doula. Toen ze vroeg hoe het met mij ging begon ik te huilen. Ik vond het zo spannend! Het niet weten wat te verwachten en mezelf volledig over te geven aan het onbekende. Met haar zachte aanwezigheid wist ze mij bij mezelf te brengen. Ik kon dieper ontspannen en de golven verwelkomen. Al heupwiegend op de yogabal ademde ik de golven weg. Dieper en dieper zakte ik in mijn lichaam, in overgave en vertrouwen. Mijn mind werd volledig uitgeschakeld en ik was in totale trance.

Toen de vroedvrouw rond 11 uur kwam (overigens zijn deze tijden indicaties, op dat moment had ik totaal geen besef meer van tijd) zat ik al even in bad. Het warme water vond ik heerlijk en het bad was mijn veilige haven, mijn bubbel, mijn cocon. De vroedvrouw zou gaan douchen en Maddy had een bedje in de woonkamer gemaakt voor haar. Na een slapeloze nacht moest ze haar ogen even sluiten. Helaas voor haar kwam daar niks van terecht. Inmiddels hoorde ze mij zulke oergeluiden maken dat ze wist dat er een baby aan zou komen, heel snel!

Met de doula en de vroudvrouw aan mijn bad en mijn vriend als badbewaker, zat ik te ‘tonen’. De sensaties die door mijn lijf gingen werden omgezet in klanken als ‘Aaaaaaaaaaa’ en ‘Ooooooooooo’. Het was een intens gevoel en achteraf zou je kunnen zeggen dat het erg veel pijn deed, maar zo heb ik de sensaties nooit ervaren. Ik was zo in het moment, aanwezig bij wat er gebeurde, dat het gewoonweg zo was, een staat van zijn. Woorden die deze staat proberen te beschrijven schieten te kort. Ik voelde een omslagpunt, werd even misselijk en de storm in mijn lijf leek te gaan liggen. De vroedvrouw zei dat ik mijn lichaam kon volgen en dit deed ik. Er kwamen nieuwe golvingen, andere dit keer. Ik kreeg persdrang. Met mijn adem duwde ik zachtjes naar beneden en bij elke duw voelde ik een hoofdje naar beneden zakken, steeds dichter naar de uitgang. Het was een fantastische ervaring. Ik voelde me zo open en overgeleverd aan de natuur en het daarbijhorende vertrouwen. Toen het hoofdje stond had ik even wat extra adem nodig, alsof ik een drempel over moest. Dit was hét moment, nu zou ik mijn kindje daadwerkelijk gaan ontmoeten. Ik wierp nog een blik op mijn geboorteschilderij en voelde een glimlach van binnen. ‘Ja! Kom maar! Je bent zo welkom!’

Op het moment dat Ronja’s hoofdje werd geboren en vervolgens de rest van haar lijfje, voelde ik via mijn kruin haar ziel door mij heenstromen om te incarneren in dat kleine hummeltje. Ik was een geboortekanaal in alle opzichten. Voorzichtig greep ik haar onder water en haalde ik haar langzaam omhoog. Daar was ze dan, op 18 april 2012 om 13.05.

‘Ja jij bent het, jij bent Ronja.’

image

Ronja 1 dag jong.

Advertenties

2 gedachtes over “18 april 2012

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s