De Moeder

De nacht nadat werd bevestigd dat ik nieuw leven in mij droeg, maakte ik in een droom iets prachtigs mee. Met mijn gezinnetje wandelde ik over een zandpad door het bos. De zon scheen zachtjes, niet heet en een speels briesje liet de bladeren dansen aan de takken. Het was een bijzonder pad. We kwamen vreemde wezens tegen en moesten een slootje oversteken, waar we droog uitkwamen. Op een gegeven moment had ik nog maar één dochter aan de hand en samen met mijn man liepen we naar een groot gebouw wat op een kerk leek.

Daar stonden we, voor enorm zware gesloten donker groene deuren. Mijn man opende de deur en we traden naar binnen. Eenmaal binnen werd ik overspoeld door walmen wierook en warmte. Het voelde als een sacrale ruimte en ik wist meteen dat hier een ceremonie plaatsvond met ayahuasca, een medicijn van Moeder Aarde. Terwijl we door de hal liepen leek het alsof ik zelf ook onder invloed was. Alles om mij heen begon waziger er uit te zien en het leek alsof ik op een kabbelend schip zat. Mijn man liep door maar ik draaide me om en wilde weer naar buiten gaan, dit was geen plek voor mij. Toen ik de deur wilde openen bleek deze op slot.

Wat nu?! Toch maar de heilige ruimte betreden en kijken of er elders nog een uitgang was. Ik kwam in een ruimte gevuld met mannen die in diepe processen zaten. Ik zag mijn man stralend rondlopen, hij was hier helemaal op zijn plek. Door een deur kwam ik in een andere ruimte terecht, het gedeelte van de vrouwen. Hier heerste een lichtere sfeer en was het werk bijna ten einde gekomen. Ik begaf me naar een bar waar meerdere vrouwen zaten te praten met elkaar. Onderzoekend keek ik om mij heen toen er opeens aan mijn linkerkant een deur werd geopend. Een vrouw stapt de ruimte binnen en voegde zich bij de andere vrouwen aan de bar. Ze riep dat er nu tijd was om met De Moeder te gaan praten, daarbij keek ze mij vragend aan. Ik voelde dat ik nieuwsgierig was naar die moeder en gaf aan dat ik haar graag wilde ontmoeten.

Onbevangen stapte ik over de drempel. De deur werd achter mij gesloten. Hier hing een buitengewoon goddelijke sfeer. Dampen wierook verhulden een silhouette van een vrouwelijk wezen. Op de grond lag een kussen waar ik plaats diende te nemen. Ik ging zitten, richtte mijn hoofd op en keek in de diepe en donkere ogen van De Moeder. Ze glimlachte verbaasd en vroeg me: ‘Wat doe jíj hier?’ Ik haalde twijfelachtig mijn schouders op. Ik had werkelijk geen idee wat ik hier in deze tempel kwam doen. Ze vervolgde: ‘Dochter, jij hebt al vele levens met de planten gewerkt. Het is je welbekend en je zou dit leven wederom met de planten kunnen gaan werken, als je dat wilt. Maar het hoeft niet.’
‘Hoe kan ik dan mijn essentie over gaan brengen op de mensen?’ vroeg ik haar.
Telepatisch stuurde ze mij een beeld. Ik zag de zee wild geschilderd met felle kleuren op een groot doek. Ik voelde me vullen met warmte en herkenning. ‘Ga je gevoelens uitbeelden en je geeft de mens direct jouw essentie.’ Ik had me geen mooier antwoord kunnen wensen.

Een sprong in de tijd, al vermoed ik dat er in de tempel van De Moeder geen tijd bestaat… Ze zit naast me, aan mijn linker zijde, zwijgend. Ik voel de onvoorwaardelijke liefde stromen. ‘Moeder?’ hoor ik mijzelf zeggen. ‘Mag ik je nog één vraag stellen?’
Ze knikt.
‘Is het waar dat ik weer leven in mij draag?’
Haar stem zwijgt en haar ogen spreken bevestigend. Vervolgens zegt ze dat het de bedoeling is dat ik nog een vierde kind ga baren en dat het goed is. Meer hoeft ze niet te zeggen. Ik kijk haar dankbaar aan en weet dat het tijd is om te gaan. De tranen branden in mijn ogen. Ik voel me intens gelukkig en dankbaar. De deur wordt geopend en ik stap de ruimte vol vrouwen weer in. Daar staat hij, mijn man, te wachten op mij. Huilend val ik in zijn armen en op dat moment word ik wakker.

Mijn lieve schatten zijn nog in diepe slaap. Ik voel dat mijn wangen nat zijn. Vertrouwen golft door mijn lichaam. Ik draai me om en met Layla’s warme voetjes in mijn hand val ik weer in slaap.

Advertenties

Nieuw begin

Het was Kerst en achter mij verdween langzamerhand de roerige Randstad. Mijn ogen ontspanden meteen op het moment dat de bomen in zicht kwamen. Het werd weer groener en ruimer. De achterbank was gevuld met Thura en Layla slapend en Ronja genietend van de kinderstemmetjes die de auto vrolijk vulden met dierenliedjes. Vriendlief reed en ik was verzonken in gedachten en gevoelens. Mijn maan liet dit keer op zich wachten.

Zou het kunnen? Zou het zo zijn? Is het daadwerkelijk mogelijk dat ik weer leven in mij draag? We hadden opgelet de laatste keer dat we vreeën, mijn eisprong zou 4 of 5 dagen later zijn. ‘Het is veilig’, had ik nog in zijn oor gefluisterd, al twijfelde ik op dat moment heel even. Had een zieltje in dat kleine moment van twijfel zijn of haar kans gegrepen? Gaan we een vierde kind verwelkomen in ons nu al zo drukke en volle gezin? Een moment sloot ik mijn ogen en richtte ik mijn aandacht op mijn baarmoeder. Sinds de laatste bevalling, nog geen jaar geleden, is zij mijn meest krachtige en aanwezige richtingaanwijzer, mijn rots in de branding, mijn innerlijke orakel. Ik ademde wat dieper in en vulde mijn bron met energie. Ik probeerde nieuwe energie, nieuw leven te bespeuren. En wat ik voelde…

Het bracht mij nog meer in verwarring. Mijn voorgevoel durfde ik niet te bevestigen. Ik was bang voor de reacties van mijn omgeving, van mijn man. Bang voor hun oordelen, wat eigenlijk mijn eigen oordelen zijn. ‘Nóg een kind?! Je hebt je handen toch al vol?! Zou je niet eens aan een carrière gaan denken? Wat nuttigs doen met je leven?!’ Ik ademde deze belachelijke gedachten weer uit. Ze dienden me absoluut niet. Ik richtte mijn adem weer op mijn vertrouwen en diepe rust, liet alles even los, draaide me om en aanschouwde mijn drie prachtige dochters. Ronja keek me liefjes aan en zei: ‘Mama, mag ik nog een cracker?’

Bij thuiskomst begon mijn vriend meteen heel fanatiek de auto uit te laden. Een paar dagen uit logeren betekent een goed gevulde auto. Ik moest plassen, dus ging naar binnen. Uit een lade pakte ik een zwangerschapstest. Een paar weken daarvoor had ik er twee gekocht voor een vriendin die overtijd was. Op het moment dat zij over het staafje plaste begon haar maan. Het was hilarisch. Ik nam de overgebleven test over ‘voor het geval dat’. Lachen deed ik op dit moment niet. Ik voelde me gespannen zenuwachtig en zonder mijn vriend iets te zeggen sloot ik mijzelf op in het toilet en scheurde de verpakking van de test open. Op het moment dat ik mijn handen waste zag ik het tweede streepje al verschijnen. Een wervelwind aan energie en gevoelens schoot door mij heen en toverde een glimlach op mijn gezicht die mijn spanning deed smelten. Ik had het goed gevoeld. Ik draag weer leven in mij!

Mijn vriend was nog steeds heen en weer aan het vliegen en vulde tussendoor een wasmachine met kleding. In de badkamer liet ik hem de test zien. ‘Ben je zwanger?’, vroeg hij rustig. ‘Volgens de test wel, maar dat zegt natuurlijk niks’, antwoordde ik om de schrik enigszins te verzachten. ‘Begin mei had ik toch ook een positieve test en daarna een negatieve test? We zien wel of ik ongesteld word of niet, ok?’ Vervolgens ging hij verder met de was en spraken we er de hele dag niet meer over. Ik voelde dat dit nieuws hem wel bezighield, maar dat hij het te druk had om er even bij stil te staan. Het was ok en we namen beiden onze ruimte. Ik voelde me de hele dag ontzettend blij en stroomde over van liefde, met een vleugje spanning op de achtergrond. Ik kon met heel mijn lijf voelen dat het klopt, het dragen van nieuw leven. Het voelt rond en compleet. Het is een opgewonden spanning, vlinders in mijn buik die sterretjes afsteken, een woeste waterval aan regenbooglicht, een jong dartelend lammetje en springen op de trampoline. Ik verwelkom deze ziel met heel mijn hart en kijk uit naar een nieuw begin.

Laylalalaylalalaylalalaylala

In enkele minuten had ik een baby in mijn armen. Mijn vriend hing over mij heen om zijn derde dochter te bewonderen. Ik zag Floris binnenkomen. Zijn mond viel open. Hij had het moment supreme gemist! 9 maanden naar het moment van geboorte toegeleefd en dan mist hij het! Gelukkig stond er een camera van een afstandje alles gade te slaan. (Uit de beelden bleek dat ik om 17.18 het bad in stapte en ik om 17.24 een baby in mijn handen had. Een stortbevalling van 6 minuten!) Ik had eigenlijk alleen maar oog voor de baby. ‘Wie ben jij?!’ Dit was niet het kindje dat ik verwacht had. Zoekend naar sporen van herkenning, vergat ik alles om mij heen maar ook in mij. De vorige keren kwam de placenta vrij vlot. Dit keer duurde het wat langer.

image

Na een tijdje begon ik last van mijn rug te krijgen. Ik zat niet lekker meer in het bad. Met de placenta nog in mij en de navelstreng intact klauterde ik uit het bad en ging ik op mijn bed liggen. De baby lag naast mij en ging lekker drinken. Mijn rug bleven zeuren, deed pijn en daarna stopte het weer. Wat was dit nou? Al gauw had ik door dat het rugweeën waren! Mijn lichaam probeerde mij wakker te schudden en liet mij weten dat er nog een moederkoek geboren moest worden. Maar ik was moe en had echt geen zin om nu aan het ‘werk’ te moeten. Ik wilde weten wie dit kindje was! Ik besloot op Tanja te wachten, zij kon mij wel door dit laatste stukje coachen.

Het zal niet meer dan twee uur na de geboorte zijn geweest dat Tanja aan mijn bed verscheen. Ze zag meteen aan me dat ik er ongemakkelijk bij lag. Het voelde goed om de navelstreng door te knippen. Zo had ik wat meer bewegingsmogelijkheden. Baby ging op papa’s borst liggen en ik ging voelen wat mijn lichaam nodig had om de placenta naar buiten te werken. Uiteindelijk ging ik staan en hurken en kwam de nageboorte er snel uit, nog wel hangend aan een stukje vlies. Dit knipte Tanja los van de placenta en het stukje vlies werd er nog even uitgedraaid. Het voelde zo fijn om wat ondersteuning te krijgen of om mij te laten verzorgen. Ik was altijd iemand die alles zelf moest en wilde doen. Het moederschap heeft mij wel geleerd om daar meer in te ontspannen en dat wanneer je uitreikt voor hulp je niemand tot last bent. Dat het fijn is om hulp te krijgen en fijn is voor een ander om te helpen.

En toen kwamen de twee grote zussen eindelijk kennismaken met hun kleine zusje. Het was prachtig om te zien hoe Ronja glunderde van trots. Thura was iets minder blij, die wilde alleen maar bij mama zijn. Het voelde zo heerlijk en rijk, een bed gevuld met prachtige gezonde dochters. Ik was (ben!) een dankbaar mens. We zijn al snel gaan slapen met z’n allen, al moet ik zeggen dat ik erg wakker was en heel nieuwsgierig naar wie dit baby’tje nu was. Ze had nog steeds geen naam…

image

De laatste weken van de zwangerschap droomde ik veel dat ik een meisje zou krijgen. Toch bleef ik stug volhouden dat het een jongen zou zijn. Zelfs toen opeens de naam ‘Joia’ oppopte, veranderde ik niet van gevoel of gedachte. Wel was het handig om een meisjesnaam achter de hand te hebben. Echter vanaf het eerste moment dat ik haar in mijn handen had, wist ik dat dit kindje niet Joia zou gaan heten. Maar hoe dan wel?! De ochtend na de eerste nacht met z’n vijven in bed vroeg mijn vriend of ik het al wist. Nee, eigenlijk niet. Ik had meer tijd nodig om haar te leren kennen. Toch wilde ik haar graag een naam geven. Ik herinnerde mij de eerste keer dat ik mijn vriend vroeg of hij een leuke naam wist voor het derde kind, ik was toen nog heel pril zwanger. ‘Layla’, zei hij toen. Hij kon het zich niet meer herinneren. Het voelde goed. ‘Ze heet Layla.’ Al gauw werd haar naam een liedje in mijn hoofd dat er weken lang in bleef: Laylalalaylalalaylalalaylala… Het duurde ook niet lang voordat ik dolverliefd werd op dit kleine perfecte hummeltje. image

De Verrassing

Alles voelde nog zo vers en bekend, dat ik eigenlijk geen behoefte had aan een vroedvrouw dit keer. Ik wilde de natuur, mijn natuur, volledig haar gang laten gaan. Een uitgerekende datum had ik niet. Nadat Thura met 43 weken er zo ‘normaal’ had uitgezien geloofde ik er niet meer in dat je de duur van een zwangerschap kunt uitrekenen. Een baby neemt de tijd die hij of zij nodig heeft. Het kan mijn inziens niet goed zijn om je met het ritme van de natuur te bemoeien. De baby zou ergens in januari komen.

Ondanks ik zo veel vertrouwen voelde werd deze zwangerschap toch een zoektocht. Mijn vriend was het er niet mee eens dat ik in mijn eentje zou gaan bevallen. Hij wilde er een ‘professional’ bij. We konden hier urenlang over discussiëren, we kwamen hier helaas niet uit. Ik voelde nergens in mijn systeem een spoor van angst. Ik wist dat ik zélf de professional was, niemand kon mij vertellen hoe ik mij voelde of wat het beste was voor mijn kind. Bij hem voelde ik wel angst en eigenlijk wilde ik dat hij het zou gaan onderzoeken. Ik was niet van plan zo maar zijn wensen te behartigen als hij niet naar zijn beweegredenen wilde gaan kijken, dat voelde niet eerlijk.

Intussen had ik nog wel contact met vroedvrouw Laura, die inmiddels een dierbaar iemand voor mij was geworden. Zij dacht ook dat ik wel zonder vroedvrouw zou kunnen bevallen. Maar ergens voelde ik dat ik het ook wel fijn zou vinden om haar er weer bij te hebben, gewoon omdat het zo bekend en vertrouwd voelde. Echter Laura besloot op reis te gaan in de maand dat we de baby verwachtten. ‘Wie wil je er dan bij hebben?’ vroeg mijn vriend. ‘Tja, eigenlijk niemand. Maar als je er dan per sé een ‘professional’ bij wilt hebben, dan Tanja.’
Tanja kende ik via de Vrije Geboortegroep op Facebook. Ik had haar nog nooit in levende lijve ontmoet, maar ik voelde dat zij degene was die ik, als het nodig was, om hulp wilde vragen. Het enige wat een nadeel kon zijn was de afstand die zij moest overbruggen om naar Den Haag te komen: twee uur rijden.

De zwangerschap vloog voorbij. Aan het begin van deze reis had ik Floris, een bevriende fotograaf, gevraagd of hij de bevalling wilde filmen. Het leek mij zo mooi om anderen te kunnen inspireren met een natuurlijke geboortefilm, er van uitgaande dat het dit keer weer zo zou gaan. Dit idee werd al snel wat uitgebreid: Floris en zijn vrouw Drees, zouden mij de hele zwangerschap volgen, zodat ze wellicht een documentaire konden maken in plaats van alleen een geboortefilmpje. Aldus geschiedde: alle leuke en soms minder leuke momenten tijdens de zwangerschap werd opgenomen door Floris en zijn camera. Het was een leuk avontuur met een spannend einde!

De laatste weken van mijn zwangerschap voelde ik dat er iets wezenlijks in mij werd ‘gedownload’ als het ware. Ik realiseerde mij dat bevallen in eerste instantie een puur fysiologisch proces is. Je lichaam geeft een signaal af en daar luister je naar. Wanneer je voelt dat je naar het toilet moet, wat moet eten of zin hebt om te vrijen, dan luister je daar naar. Zo niet, dan kan je je ongemakkelijk gaan voelen. Mijn lichaam liet mij weten dat bevallen net zo iets normaals was. Iets wat je in feite ‘tussen de bedrijven door’ zou kunnen doen.

Op 27 januari 2015 voelde ik in de ochtend wat gerommel in mijn buik. Ronja en Thura waren met hun lieve oppas mee en ik had een rustig ochtendje met af en toe een zachte sensatie. Ik was wat actief op de Vrije Geboortegroep op Facebook, las een boekje, genoot van de warme zon die door het raam naar binnen viel. Er was duidelijk iets in beweging gekomen. De golfjes kwamen echter onregelmatig en waren helemaal niet sterk. Ik had geen idee wanneer de baby nu zou komen en ik was met mijn hoofd veel bezig met Ronja en Thura. Ik zag het niet zitten dat zij bij de bevalling zouden zijn. Met name Thura was nog zo verbonden met mij. Ik wist dat als zij mij in bad zou zien zitten ze op schoot zou willen en dat leek mij niet de beste houding om te baren.

Rond 13.00 uur vroeg mijn vriend of hij niet eens het bad zou gaan klaar zetten. ‘Eh ja, dat zou je kunnen doen, maar ik heb geen idee hoe lang het nog gaat duren en als ik nu vannacht pas ga bevallen dan liggen Ronja en Thura in bed en…’ Ik wist het totaal niet meer. Een staat van niet-weten en helemaal van moment tot moment leven. Mijn vriend ging geroutineerd het bad prepareren. Intussen probeerde ik Floris te bereiken. Of hij niet even wat sensaties wilde komen filmen. Hij was niet te bereiken…

15.30 Maddy was inmiddels ook weer van de partij. Ze vermaakte samen met de oppas de meisjes en af en toe was ze even bij mij. Mijn vriend wilde dat ik Tanja zou bellen, die moest volgens hem komen. Ik was het er niet mee eens. Naar mijn weten was ik nog niet heel erg aan het bevallen, zo helder en aanwezig was ik nog! En het idee dat zij hier zou moeten gaan zitten wachten totdat ik daadwerkelijk zou gaan bevallen zag ik echt niet zitten. Dat voelde heel onvrij. Toch belde ik haar en we spraken af dat ze na de file zou gaan rijden. Dan was ze er rond een uur of 20/21. Mocht de bevalling opeens gaan doorzetten dan zou ze meteen komen. Dit deelde ik met mijn vriend die nog druk bezig was met het bad. Ik moest er bij huilen. Het voelde zo niet kloppend dat ik een vroedvrouw zou laten komen, terwijl het gevoelsmatig helemaal niet nodig was. Ik zou Tanja alleen laten komen om hém gerust te stellen. Ik besloot nog maar even een soepje te gaan maken.

16.30 Aan de keukentafel met Maddy, pompoen en bataat snijdend, voelde ik opeens dat de sensaties intenser werden en om de 5 minuten kwamen. Floris had ik te pakken gekregen en die zou meteen komen. Nog een sensatie. ‘Wat ben je aan het doen?’ vroeg Maddy. ‘Volgens mij ben ik nu toch wel aan het bevallen. Ik denk niet dat ik nog soep ga maken.’ Langzaam liep ik naar mijn woonkamer en ging ik op de bank liggen wachten totdat Floris er was én het bad klaar was. Ook had ik Tanja een bericht gestuurd dat ze toch maar nu moest komen. Ik voelde dat ik volledig open was en dacht dat als ik nu weer zou gaan lopen, dat er dan een kind uit mij zou glijden. Na een tijdje zag ik door mijn wimpers heen dat Floris een camera in de kamer neerzette. Ik ademde rustig door. Op een gegeven moment voelde ik dat ik nu echt in bad moest gaan zitten. Ik rolde de yogabal voor me uit, richting mijn slaapkamer. Het was daar ijskoud, de ramen stonden open! Ik werd woest! ‘Het is hier koud! Doe de ramen dicht!’ Ik hield het niet meer. Mijn kleren moesten uit, NU! En mijn lenzen ook nog. Het badwater was te heet. Oh nee! Ik moet echt NU in bad! Mijn vriend ging snel emmers koud water halen. Floris ging Drees even uitzwaaien. Ik stapte in het iets te hete bad. Ohhhhhhh dit voelde goooeeed…. Hmmmmm…. Lekker warm, zacht, koesterend, geborgen…. In een fractie van een seconde hield de wereld op met bestaan en was er alleen nog maar het bad en ik, oh en hele sterke sensaties! Ik gaf mij volledig over aan het geweld dat door mijn lichaam trok. Geen rustige serene romantische bevalling. Het was rauw, het was puur, het was oer. Floris beschreef het als een hele rijpe vrucht die openbarstte. En dat was het. In een paar persweeën was er een hoofdje. Mijn vriend kwam toen net de kamer binnen met een emmer koud water. ‘Het hoofdje is er!’ zei ik. ‘Oh de rest is er ook al!’ Het ging zo waanzinnig snel. Ik haalde de baby zachtjes boven water. ‘Nóg een meisje!’ Ik moest lachen en huilen tegelijk. Een meisje… En niet een jongen? Ik was er van overtuigd dat ik dit keer een jongen zou krijgen. Ik was helemaal flabbergasted en moest hier even van bijkomen…

Wordt (snel) vervolgd… 🙂

Drie onder de drie

En toen waren er opeens twee meisjes. Ronja en Thura schelen 1 jaar en 13 dagen. Vanaf het begin af aan ging het best soepel. Ronja’s geluk kon niet op toen er weer melk in overvloed was. Tandemvoeden (twee kindjes tegelijk aan de borst) was dé manier waarop de kindjes aan elkaar konden wennen. Al gauw kon ik mij het leven met één kind niet meer herinneren en ging mijn nieuwe leven als moeder van twee in volle vaart vooruit.

Thura’s geboorte heeft mij nog een beetje krachtiger gemaakt. Dat ik mijn lichaam en intuïtie volledig heb durven vertrouwen en dat mijn vertrouwen werd beloond met een prachtige gezonde dochter… Als een leeuwin voelde ik me! Dit gevoel wakkerde mijn passie aan om vrouwen handvatten te willen gaan aanreiken om meer in hun kracht te gaan staan. Als ik het kon dan konden alle vrouwen het toch? Samen met Laura, mijn dierbare vroedvrouw, ben ik retraites gaan organiseren voor (zwangere) vrouwen. We bundelden onze krachten en leidden vrouwen terug naar hun bron. Het was zo vervullend en dankbaar werk om te doen.

De verder plannen werden enigszins verstoord toen Ronja’s voorspellende woorden in mei 2014 bevestigd werden. ‘Mama, heb jij een baby in je buik?’ vroeg ze terwijl ik haar billen aan het schoonmaken was. ‘Wat zeg je nu?!’ was mijn eerste reactie. ‘Mama jij hebt een baby in je buik.’ ‘Nee hoor liefje, dat kan niet. Mama heeft geen baby in haar buik.’ En dat wist ik zeker, dacht ik. Totdat ik me realiseerde dat ik nog niet ongesteld was geweest. Via internet bestelde ik een stapeltje zwangerschapstesten, al was één ook genoeg geweest… Ja hoor: twee streepjes…

Mijn vriend en ik waren behoorlijk in shock. We konden het niet meteen warm verwelkomen. Het leven met twee kinderen, die ook nog eens zo dicht na elkaar zijn gekomen, en zijn werk waarbij hij veel van huis is, vond ik ontzettend mooi en leuk, maar af en toe ook behoorlijk pittig. Ook had ik allerlei plannen om weer te gaan studeren en nog meer retraites te gaan geven. Nóg een kindje er bij, drie kinderen onder de drie jaar. Weer die ellendige gedachte: wat zal de omgeving hier wel niet van denken?! Abortus was absoluut geen optie. Wie ben ik om te bepalen of een leven mag komen of niet? Diep van binnen voelde ik me heel gezegend en oom dankbaar dat mijn lichaam blijkbaar zo vitaal is dat ze dit allemaal kan dragen.

Op het moment dat ik de baby in mijn buik voelde bewegen werd ik overspoeld door een golf van liefde. De weken daarvoor zat ik nog in de ontkenning of wenste ik zelfs dat ik een miskraam zou krijgen, omdat ik het gevoel had dit allemaal niet aan te kunnen. Echter toen die eerste duidelijke trap kwam, leek het alsof mijn vertrouwen weer wakkergeschud werd. Ik kon alleen nog maar voelen en denken: ja kleintje, je bent zo welkom!

Deze derde zwangerschap zou een bijzondere zoektocht gaan worden…

1 mei-sje

Woensdag 1 mei. Het was alweer een paar dagen geleden dat ik de brief naar mijn omgeving had verstuurd. Ik had hier een paar hartverwarmende en bemoedigende reacties op gekregen. Het voelde zo ontzettend fijn en ik was mijzelf dankbaar dat ik op ben gaan staan voor mijn intuïtie en vertrouwen, wat werd weerspiegeld door mijn omgeving. Omdat ik mijzelf in mijn totaliteit zag en liet zien, werd ik gezien. Ik houd zo van deze spelletjes in dit wonderlijke leven.

Ik werd wakker en er was weer een nacht voorbij gegaan zonder enige wee. Alle voorgaande ochtenden was ik uit bed gestapt en begonnen met het ochtenritueel. Dit keer was het anders. Ik zat op de rand van het bed, Ronja op mijn schoot, mijn vriend zat naast me en ik voelde tranen opkomen. ‘Het is klaar’, zei ik. En met ‘het’ bedoelde ik de zwangerschap. Ik belde mijn vroedvrouw, Laura, maar kon haar niet bereiken. Ik sms’te haar of ze mij terug kon bellen. Een uur later belde ze en kreeg ik een heel verhaal te horen over een groot huis, prachtige natuur, een rode kater en een baring die niet vorderde. Dat ze het even niet wist, want het was eigenlijk haar cliënt niet en ze wilde graag naar mij komen. Op dat moment had ik echt geen behoefte aan verhalen. ‘Kom maar als je klaar bent’, zei ik en we zeiden ‘tot later.’

Dat werd 15.30 in de middag. Wat was ik blij Laura te zien. Haar warme gemoedelijke en vertrouwde glimlach laat me nog dieper ontspannen. Met een kopje thee zaten we in mijn kamer. We keken elkaar aan en wisten allebei dat het tijd was, er waren alleen nog geen weeën! En ik had inmiddels álles geprobeerd: acupunctuur, voetreflexologie, kinine, pittig eten, wandelen, vrijen, een kleine ceremonie met ayahuasca… Ok bijna alles! Strippen bleef nog over. Toen Laura voorstelde om even te voelen en wellicht wat los kon proberen te maken, moest ik toch even slikken. Mijn yoni, mijn bron van creatie… Ik voelde me opeens heel kwetsbaar en ergens ook verdrietig. Toch stemde ik in, want ik voelde dat het goed was. En uiteindelijk bleek dit net het zetje te zijn wat ik nodig had. Op het moment dat ze mijn baarmoedermond masseerde kwamen er beelden van een nare ervaring naar boven. Het was uiterst onplezierig, ik moest huilen en probeerde mij op mijn adem te richten. Dit was het was mij blijkbaar onbewust nog in de weg had gezeten. ‘Je hebt al 4 centimeter ontsluiting en je bent zo zacht Marjolein. Je lichaam is er klaar voor. Als het nu gaat beginnen dan gaat het heel snel.’ sprak Laura bemoedigend. Inmiddels was het 16.30 en Laura overwoog of ze naar huis zou gaan of naar een vriendin in Zeeland. ‘Wat denk je?’ vroeg ze? ‘Volgens mij zijn de weeën begonnen,’ zei ik met een glimlach.

Het voelde als een zeurende menstruatie. Ik kon bijna niet geloven dat mijn geduld nu eindelijk beloond zou gaan worden! Laura reed naar haar vriendin (‘Het is 1,5 uur rijden, dus laat me op tijd weten als ik moet komen’) en ik ging nog even een extra pittige maaltijd maken. Al kokend in de keuken kwam er nog een huisgenoot vragen hoe het ging. Toen ze me door een sensatie zag ademen vluchtte ze snel weg. We aten rustig nog een hapje en daarna ging mijn vriend het bad vullen. Ik bracht Ronja naar bed. Ze kon nu niet in de slaapkamer slapen, want ik zag het niet zitten dat ze wakker zou worden van mijn gegrom. We maakten een bedje in de kamer van mijn vriend. Ronja viel makkelijk in slaap en Maddy zou even later naast haar gaan liggen.

19.45 Ik had doula Salima al op de hoogte gebracht dat het was begonnen. Zij had al vijf weken op wacht gestaan en ik wist dat zij ook wel erg klaar was met wachten. Ze was niet thuis, maar op vakantie. Dichtbij gelukkig, ze moest ook 1,5 uur rijden. Laura had ik ook laten weten dat het aan het doorzetten was. Ze sms’te dat ze zou komen en nog even haar drankje op zou drinken. De sensaties kwamen regelmatig en werden stapsgewijs intenser. Ik had nog wat kaarsjes aangestoken en zat op de yogabal rondjes te draaien. Na een tijdje was ik daar klaar mee. Ik was moe en ging in bed liggen. Op deze manier kon ik ook nog goed mee ademen met de golven die door mijn lichaam trokken. Toen het bad klaar was ging ik er in. Oh wat een genot is dit warme water toch. Het is zo verlichtend en geborgen. Het was alsof ik nog dieper in mijn cocon werd getrokken. Ik raakte in trance.

Rond 21.30 arriveerde de doula en een half uurtje later was Laura er ook. Ik maakte het allemaal niet heel bewust meer mee. Ik zat zo diep in mijzelf op dat moment. Ik voelde dat ik naar de wc moest. Mijn doula liep mee. ‘Ik geloof dat ik moet poepen,’ hoor ik mezelf nog zeggen. Echt ontspannen op de wc durfde ik niet. Ik wilde dat mijn kind in het bádwater werd geboren. Weer terug in de slaapkamer vroeg ik Laura of ze wilde voelen hoeveel ontsluiting ik had. Alsof ik toestemming nodig had om aan mijn persdrang te willen toegeven. ‘Je bent er zo goed als. Ga maar lekker weer in bad zitten,’ zei ze. En dat deed ik maar al te graag.

Weer in het bad, terug in mijn cocon, terug in trance. Ik stoorde me aan een bellende doula op de gang. Achteraf bleek ze zachtjes te hebben gepraat, maar het leek alsof ze in mijn oor aan het tetteren was. Dit moment, volledig open, volledig in overgave en het vertrouwen dat door mijn aderen stroomt: woorden schieten eigenlijk te kort. Het voelt zo diep diep verbonden met alle vrouwen van alle tijden, die dit klusje ook allemaal hebben geklaard. Weer een geboortekanaal zijn, voor een nieuw wezentje dat ik met heel mijn hart en ziel onvoorwaardelijk ga liefhebben. Wij waren er allemaal klaar voor. Laura en Salima zaten genietend aan mijn bad. ‘Wauw Marjolein, wat ben je mooi en wat doe je dit fantastisch.’ En ‘ohhh en ahhh’, het was het beste achtergrond muziekje dat ik kon bedenken tijdens mijn baring. Mijn vriend was er in volledige stilte, ik heb hem geen moment opgemerkt.

22.38. Na een paar sensaties waar ik met mijn adem naar beneden kon duwen werd Thura geboren. ‘Wat ben jij mooi!’ waren mijn eerste woorden tegen haar, terwijl de tranen over mijn wangen rolden. Dit was het meisje dat zich aangekondigd had,ik herkende haar meteen. Ze had een enorme bos zwarte haren en nog een dikke laag huidsmeer over haar hele lijfje. Ik wist: dit meisje is op háár tijd en haar eigen-wijze manier gekomen. Ze is in liefde en vertrouwen geboren. Al vóór haar geboorte heeft ze mij een prachtige les mogen aanreiken. En met de dag voel ik mijn passie groeien om onder andere deze les met anderen te mogen delen.

Daar was ze dan, op 1 mei 2013, na 43 weken zwangerschap, in alle rust en vertrouwen geland in het warme water.

 

image

De Brief

Genietend van het wonder aan mijn borst dat, zonder dat ik het doorhad groeide als kool, groeide er in mij een nieuw kindje. In vergelijking met een jaar daarvoor voelde ik me heerlijk. De misselijkheid was veel minder en de vermoeidheid, wel ja dat leek me redelijk normaal in mijn toestand. Ik deed rustig aan, leefde van moment tot moment en zat lekker in mijn lijf.

De maanden vlogen voorbij en in die maanden liep mijn melkproductie steeds verder achteruit. Totdat er nog af en toe een druppel uitkwam als Ronja heel erg haar best deed. Principe 1 ging overboord en Ronja kreeg een flesje, glazen fles welteverstaan. Voor ze naar bed ging kreeg ze een mengsel van havermelk met een Biobimpapje. Daarnaast bleef ze stug doorsabbelen voor dat ene druppeltje. Naast dat mijn melk minder werd, begon mijn buik juist weer te groeien. Principe 2 ging ook de deur uit: we schaften een tweedehands wandelwagen aan, want mijn baby in de doek dragen ging naar verloop van tijd niet meer. Volgens mij was dit ook het punt dat ik maar stopte met de opvoedkundige principes en per situatie keek wat het beste was voor ons allemaal.

Aan het einde van de zwangerschap kwam er toch weer een principe om de hoek kijken. Ik had de uitgerekende datum inmiddels gepasseerd en ik merkte dat mensen in mijn omgeving zenuwachtig begonnen te worden. Ik begon opmerkingen te krijgen als ‘goh ben je nu nog niet bevallen’, ‘deze blijft wel lang zitten hè?!’ en ‘wordt het niets eens tijd dat je je laat inleiden?’ Vooral de laatste opmerking deed mijn nekharen overeind komen. Via mijn emailbox kreeg ik ook zeer verontruste berichten, dat mijn ‘situatie’ gevaarlijk begon te worden, dat ik beter niet te lang kon doorlopen en verstandig moest zijn. Daar bovenop kreeg ik nog een uitgebreide email met alle risico’s die ik liep tot en met de dood als gevolg! Mijn god! Waar is iedereen in hemelsnaam mee bezig?! Ik werd hier ZO diep intens door geraakt. Het verdriet kwam vanuit mijn tenen en was zo rauw. En ik herkende deze pijn maar al te goed.

Onder een warme douche liet ik het allemaal stromen. Het verdriet dat ik mij niet gezien voelde, het ongeloof dat mensen mijn gevoel niet vertrouwden en al die angsten van iedereen: weg ermee, door het doucheputje! Ik wilde niet opgezadeld worden met hún projecties. Ik vertrouwde helemaal op mijn gevoel dat het goed was. Dat de baby in mijn buik het nog fijn had en als er daadwerkelijk ingegrepen moest worden, dat ik van binnenuit wel een signaal zou krijgen. Na deze verfrissende en bekrachtigende schoonmaak heb ik een brief geschreven aan mijn omgeving:

Den Haag, 27 april 2013

Lieve mensen die zich zorgen maken om de situatie waarin ik mij nu bevind.

In eerste instantie had ik helemaal geen zin om deze woorden te moeten gaan schrijven, daar ik hoopte dat de mensen in mijn omgeving, met name de mensen die mij goed kennen, mijn dierbaren, simpelweg vertrouwen hebben in mijn handelen. Maar vertrouwen hebben en vertrouwen krijgen is een van de moeilijkste opgaven tegenwoordig. Misschien is het zelfs zo dat je soms vertrouwen moet verdienen. Ik wil graag toelichten waarom ik mij na 42 weken zwangerschap niet (meteen) laat inleiden in het ziekenhuis en ik hoop hiermee wat vertrouwen te winnen en een voorbeeld te kunnen zijn voor vrouwen die net als ik dichtbij hun gevoel willen kunnen blijven.

Er zijn heel veel dingen die ik vreemd vind. Zo vind ik het vreemd dat wanneer je zwanger raakt er een datum wordt geprikt waarop je bent ‘uitgerekend’ en dat je ‘over tijd’ bent wanneer je die datum bent gepasseerd. Ieder mens, elke man, vrouw, baby is anders en heeft zijn of haar eigen ritme. Er zijn baby’s die weken te vroeg worden geboren. Tegenwoordig worden baby’s die met 24 weken geboren worden al gered, een paar jaar geleden was dit nog niet het geval. Er worden baby’s geboren met 37 weken die net zo weinig wegen als een baby van 30 weken. Er zijn baby’s die met 44 weken geboren worden en hartstikke gezond zijn. Wat is gemiddeld?
Wat ik ook vreemd vind is dat er steeds meer gezonde zwangere vrouwen per se in een ziekenhuis willen bevallen en dat het aantal keizersnedes zo ontzettend aan het groeien is! Wie snijdt er nu in een gezond lichaam?! Om risico’s voor te zijn? Creëer je zo juist niet meer risico’s?

Wat ik niet vreemd vind is dat er culturen/ landen zijn waarin er helemaal geen medische zorg is en vrouwen achter een boom even tussen de bedrijven door een kind baren, helemaal alleen!
En zo kan ik nog wel even doorgaan….

Hoe een kind gebaard zou moeten worden, dat is zo afhankelijk van in welk land en in welke cultuur je opgroeit. Naar mijn idee leven wij in een land waarin veel vertrouwen wordt gebaseerd op cijfertjes, statistieken. De kans op risico’s stijgt voor zoveel en na zoveel weken zwangerschap. ‘De kans’, ‘risico’s’… ik kan er persoonlijk niet zoveel mee. Ik berust mijn vertrouwen op mijn gevoel. Dit is niet te meten, te wegen, te filmen, te onderzoeken. Dat is er gewoon. En ja dat kan eng zijn.

Vandaag is het 27 april 2013. Volgens de berekeningen was ik 10 april uitgerekend. Echter zit de baby nog steeds in mijn buik. Ik maak mij op dit moment geen zorgen. Het is absoluut niet zo dat ik denk dat ik een Afrikaanse vrouw ben en straks gewoon even een kindje baar hier achter het kippenhok, het is ook absoluut niet zo dat ik bang ben voor het ziekenhuis en daarom mij nu niet laat inleiden, het is ook niet dat ik een eigenwijze, betweterige, koppige, trotse troela ben die denkt het allemaal wel zelf te kunnen zonder enige hulp van buitenaf (nou misschien dat laatste een beetje…). Ik neem deze situatie uiterst serieus.

Afgelopen woensdag, toen ik 42 weken zwanger was, ben ik met mijn vroedvrouw naar het AMC geweest en hebben we een gesprek gehad met gynaecoloog Irene de Graaf. Ze zijn daar een poli aan het oprichten voor vrouwen die een medische indicatie krijgen en niet meteen in een protocol terecht willen komen, voor zelfbewuste vrouwen die eigen verantwoordelijkheid nemen en niet omdat ze eventuele risico’s voor willen zijn. Het was een heel fijn gesprek waarin we met respect voor elkaar naar elkaar luisterden. De gynaecoloog legde mij de risico’s uit die eventueel zouden kunnen ontstaan. Aangezien ik over een dosis gezond verstand beschik neem ik deze risico’s serieus. Echter besef ik ook dat deze risico’s op statistieken berusten en zoals ik al eerder zei, wat mijn eigen gevoel in het moment zegt, neem ik serieuzer dan statistieken. We hebben in goed overleg een ‘plan’ opgesteld. Aangezien ik de hele zwangerschap zonder problemen ben doorgekomen, een goede (lage!) bloeddruk heb, de baby goed beweegt en ik me goed voel, zag de gynaecoloog nu geen reden om mij stante pede in te leiden. Mocht ik nu op enig moment het gevoel krijgen dat er iets met de baby of met mij aan de hand is, dan kan ik naar het MCH hier om de hoek (zie het vanuit mijn bed!). De gynaecoloog heeft contact gehad met het MCH, de situatie uitgelegd en zij zullen mij opvangen indien dat nodig is. Mijn besluit om rustig af te wachten totdat de baby wil komen is voor mijn gevoel in goed overleg gegaan. Ik voelde mij gehoord en gesteund door Irene en ervoer zelfs vertrouwen bij haar.

Wat wil ik nu het allerliefst? Dat is thuis bevallen, in bad, in mijn eigen vertrouwde veilige, rustige omgeving en een gezonde baby in mijn armen sluiten. Het liefst nog gisteren dan vandaag. Ook wil ik dat de baby op zijn of haar eigen tijd kan komen. Maar het aller allerbelangrijkste is dat de baby gezond ter wereld komt. Mijn voorkeur ligt bij een natuurlijke bevalling thuis, maar mocht het zover komen dat ik om wat voor reden toch naar het ziekenhuis zou moeten, dan zou ik daar ook vrede mee hebben. Voor nu voelt het allemaal nog in orde. Terwijl ik dit typ zit baby weer lekker op mijn blaas te duwen en krijgen mijn darmen een fijne massage. Ik geniet heerlijk van het zonnetje dat door mijn ramen valt en ik ben blij dat ik dit verhaal op papier heb gezet.

Tot slot zou ik degenen die zich zo’n zorgen maken willen vragen om bij zichzelf na te gaan waarop deze zorgen berusten. Is het een naar gevoel in je onderbuik? Waar komt dat vandaan? Berust dat gevoel op ongelukkige cijfertjes, statistieken, voorbeelden uit de omgeving, eventuele risico’s? Ik snap de bezorgdheid en waardeer het ergens ook wel. Ik zie het als teken dat jullie om mij geven. Maar deze bezorgdheid is van jullie, is een gevoel of gedachte in jullie lichaam of hoofd en het is nu niet wat ik nodig heb voor een ontspannen bevalling. Wat de baby en ik nodig hebben is vertrouwen. Vertrouwen dat ik de juiste stappen onderneem wanneer dat nodig is, vertrouwen dat mijn lichaam het aangeeft als er iets aan de hand is, vertrouwen dat de baby op zijn of haar eigen tijd komt, vertrouwen. Gewoon vertrouwen.

Ik hoop met heel mijn hart dat het vertrouwen in mij na dit gelezen te hebben groter is geworden, al is het maar een babyhandje vol.

Liefs,
Marjolein